¡Viva España!

Εδώ και λίγο καιρό διαβάζω τη Χουανίτα, δεν ξέρω ποια είναι, μάλλον μια Ελληνίδα που ζει στη Μαδρίτη. Κατεβάζω τα ωραία τραγούδια που έχει ανεβάσει εκείνη, μουσικές απ’την Ισπανία ή το Μεξικό ή όπου αλλού στη Λατινική Αμερική. Έτσι τώρα θέλω να γράψω για τη σχέση μου με τα Ισπανικά. Δε θυμάμαι πότε ακριβώς διάβασα τα «100 χρόνια μοναξιάς» του Μαρκές. Πρέπει να ήμουνα στο Γυμνάσιο. Είχα εντυπωσιαστεί φυσικά. Και μετά μια φίλη μου χάρισε τον «Έρωτα στα Χρόνια της Χολέρας». Εκεί κόλλησα πραγματικά και προσπάθησα να διαβάσω όσα περισσότερα μπορούσα από αυτό το μεγάλο παραμυθά. Γύρω στα 18 ο Μάκης με μύησε στο σύμπαν ενός άλλου μεγάλου του Ernesto Sabato. Περί Ηρώων και Τάφων, Αβαδδών ο Εξολοθρευτής, το Τούνελ. Ένα σκοτεινό κόσμο γεμάτο σέκτες τυφλών λέξεις που δεν καταλάβαινα αλλά κι έναν έρωτα πιο δυνατό απ’όλα. Πραγματικά έχουν περάσει τόσο χρόνια που τα διάβασα κι όπως έχω ως αρχή να μην ξαναδιαβάζω βιβλία (τόσα πολλά βιβλία, πότε να προλάβω) τώρα μόνο θυμάμαι την ατμόσφαιρα και ότι κούρνιαζα στο κρεβάτι μου διαβάζοντας μέχρι το πρωί. Όταν διάβασα το «Περί Ηρώων και Τάφων» αποφάσισα ότι ήθελα να μάθω Ισπανικά για να διαβάσω αυτό το συγγραφέα. Πέρασαν βέβαια μερικά χρόνια μέχρι να το καταφέρω αλλά αφού το αποφάσισα… Παραδόξως πρώτα διάβασα το Σάμπατο και μετά τον Μπόρχες, το γίγαντα της Λατινοαμερικάνικης Λογοτεχνίας που επηρέασε και το Σάμπατο ανάμεσα σε άλλους.
Το 1993 στο 3ο έτος του Πανεπιστημίου έψαχνα να φύγω με καμία ανταλλαγή Erasmus. Πάω στην υπεύθυνη καθηγήτρια την κα Λύτρα, καλή της ώρα, και μου λέει, «Για Αγγλία και Ολλανδία δεν έχω τίποτε αλλά υπάρχει μια θέση στη Σεβίλλη, τη θες; Δεν θέλει κανένας άλλος». Ευτυχώς! Το Νοέμβριο σε ένα ταξίδι με κλινάμαξα για Λάρισα, γνωρίζω ένα ωραίο αγόρι, το Μ.Τ.(μην του το πεις Στάθη) και μου λέει έχω τη μέθοδο της Ιντερλινγκουα για Ισπανικά, τη θες; Of course. Ξεκινάω λίγο λίγο αλλά ο Φλεβάρης ήρθε γρήγορα κι εγώ είχα μάθει να λέω (με άψογη προφορά ομολογουμένως) Me llamo Ana, soy Griega y tengo 22 años. (Με λένε Άννα είμαι Ελληνίδα και είμαι 22 χρονών). Με αυτά τα εφόδια και τεράστια περιέργεια προσγειώνομαι στη Σεβίλλη στις 5 Φεβρουαρίου του 1994. Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι στις 6-7 το βραδάκι και ακόμη δεν είχε νυχτώσει. Τι ωραία χώρα! αναφώνησα.

Με τη Σεβίλλη μεγάλος έρωτας. Μια πόλη μέσα απ’τα παραμύθια. Ήταν λίγο μετά την Expo 92 και την είχαν συμμαζέψει αρκετά, έχει και γέφυρα Καλατράβα αλλά κυρίως έχει ιστορία, έχει Μαυριτάνικο αίμα, έχει φλαμένκο έχει μαγέρικα η τηγανίλα Απλωνόταν σε όλη την πόλη απ’τις 11 το πρωί μέχρι τη νύχτα. Περπατούσα όλη μέρα στα στενά της παλιάς πόλης (Barrio Santa Cruz η παλιά Εβραϊκή συνοικία), δίπλα στο ποτάμι, στις γειτονιές, στους κεντρικούς δρόμους με τα μαγαζιά. Όταν ήμουνα σπίτι έβλεπα μεταγλωττισμένες σαπουνόπερες και ταινίες. Οι συγκάτοικοι μου δεν ήξεραν Αγγλικά και έπεσα κατ’ευθείαν στα βαθιά. Εκεί δεν ξεχώριζα καθόλου, φατσικά τουλάχιστον, στο λεωφορείο οι γιαγιάδες μου μιλούσαν Ισπανικά ροδάνι η γλώσσα τους κι εγώ τους απαντούσα με το ποιηματάκι που σας είπα παραπάνω. Αλλά κι εγώ έβλεπα τους ανθρώπους γύρω μου και μου θύμιζαν Έλληνες, συγκεκριμένα ήταν ένας τύπος στη γειτονιά που μου θύμιζε το θείο μου το Γιώργο απ’τη Νάξο.
Αρχίσαμε και τα μαθήματα γλώσσας στο Πανεπιστήμιο όπου μέσα σ’ένα μήνα «πήδηξα» 2 τάξεις γιατί τα μάθαινα γρήγορα. Έκανα παρέα με κάτι Ισπανούς και βγαίναμε κάθε βράδυ, μεθούσαμε και το πρωί τρώγαμε churritos ένα γλυκό που μοιάζει με λουκουμάδες αλλά πιο μακρύ και από πάνω βάζαμε και μερέντα. (Στα ισπανικά merendar σημαίνει τρώω ένα μικρό απογευματινό κολατσιό, τρομερή γλώσσα). Μιλάμε για κραιπάλη . Όταν έφτασα στην Ισπανία ήμουνα 52 κιλά, όταν έφυγα 56. Εκείνα τα κιλά δεν τα έχασα ποτέ έχουν μείνει πάνω μου για να μην ξεχνάω, αλλά είναι μικρό το τίμημα. Τώρα τα γράφω και συγκινούμαι. Η Σεβίλλη όσο πλησίαζε η άνοιξη γινόταν και πιο όμορφη, ήρθε και η Semana Santa η δική τους Μεγάλη εβδομάδα. Εκεί στο Νότο της Ισπανίας η θρησκεία είναι πολύ σημαντική θυμίζει τη δική μας κατάσταση εδώ, να μην πω ότι υπάρχει περισσότερη φανατίλα (μόνο που δεν μπερδεύεται με το κράτος). Ο συντηρητισμός (και η υποκρισία αυτά πάνε πακέτο) σε όλο του μεγαλείο.
Τον Απρίλιο η Fiesta de Avril άλλη κραιπάλη αυτή. Σας λέω όλη την Άνοιξη είχαμε φιέστες και πάρτι και μπάρμπεκιου και μπάνια στον Ατλαντικό και βόλτες στο Γουαλδακιβίρ. Αχχ!

Τώρα βέβαια τα έχω ωραιοποιήσει στο μυαλό μου, ήμουνα πολύ μικρή, ξένοιαστη, ελεύθερη (πρώτη φορά που δε δούλευα κιόλας) σε μια υπέροχη πόλη, ήταν μια φάση που γνώρισα πολλούς ανθρώπους. Τότε θυμάμαι ότι περνούσα και πολλές ώρες μόνη μου διαβάζοντας στο δωμάτιο μου και ακούγοντας μουσική.
Έφυγα ένα βράδυ του Ιουνίου, με το λεωφορείο για Μαδρίτη. Το προτελευταίο βράδυ βγήκα με τα αγόρια και γύρισα στο σπίτι στις 9 το πρωί μετά από churros πάλι. Ο Αλεχάντρο έκλαιγε και μου εξομολογήθηκε τον έρωτά του εκείνο το βράδυ (αμάν πια αυτοί οι Ισπανοί, πάντα της τελευταίας στιγμής). Το τελευταίο βράδυ οι συγκάτοικοι Μερσέδες και Μπεατρίθ είχαν οργανώσει ένα μίνι πάρτυ στο σπίτι με όλα τα αγαπημένα μου Ισπανικά φαγητά και μου χάρισαν κι ένα μπλουζάκι που λέει Sevilla. Πάνω έγραψαν vuelve pronto (Γύρνα σύντομα) αλλά εγώ δεν έχω γυρίσει από τότε.

Εκεί διάβασα πολλά βιβλία, στα Αγγλικά. Στο Πανεπιστήμιο έπρεπε να διαβάσω όλα τα βιβλία που είχαν κάνει απ’΄την αρχή του έτους. «Δε γίνεται μου είπαν είναι πολλά, διάβασε τα μισά». Χα, δεν ήξεραν με ποιον έμπλεξαν. Διάβασα και μερικά επιπλεόν. Όταν γύρισα, ο έρωτας με τα Ισπανικά συνεχίστηκε, μαθήματα στο Θερβάντες στην Αθήνα άρχισα να διαβάζω και τα πρώτα μου βιβλία στα Ισπανικά. Στο πρώτο μάθημα μάλιστα μας διαβάζει μια παράγραφο από το coursebook που τελικά ήταν ένα απόσπασμα από το «Περί Ηρώων και Τάφων».

Αυτή η γλώσσα με συγκινεί. Είναι κι εύκολη για μας τους έλληνες γιατί τους φθόγγους (θ,χ) τους έχουμε, σε αντίθεση με τους Αγγλοσάξονες που όσο καλά κι αν τη μάθουν πάντα ξεχωρίζουν. Αλλά είναι οι ήχοι της κυρίως που με επηρεάζουν με ένα σωματικό τρόπο.

Τα παραπάνω τα έγραψα ακούγοντας διάφορες ισπανόφωνες μουσικές: Bebe, Ojos de Brujo, Amparanoia, Mana, Gotan Project, Juanes, Caceres.

Μαρμελάδα Φράουλα

Περνάω μια εύκολη εβδομάδα κι έτσι χθες αποφάσισα να φτιάξω την περίφημη μαρμελάδα φράουλα του Αθήναιου. Αγόρασα τις φραουλίτσες απ’τη λαϊκή τις άφησα μια μέρα εκτός ψυγείου να ωριμάσουν και σήμερα καταπιάστηκα.

Τώρα θα μπορούσα να σας παραμυθιάσω ότι όλα πήγαν τέλεια και ότι τώρα η μαρμελάδα μου βρίσκεται στo αποστειρωμένo βαζάκι της.
Αμ, δε. Κάποια στιγμή την κατεβάζω από τη φωτιά. Όταν όμως πάω λίγο αργότερα να επιθεωρήσω την κατάσταση διαπιστώνω ότι έχει αρχίσει να πήζει επικίνδυνα. Τώρα απόγευμα πλέον έχει γίνει τόσο πηχτή που δεν πέφτει από το κουτάλι. Είναι λίγο σαν πηχτό, πολύ πηχτό όμως ζελέ.
Από γεύση σκίζει πάντως, ο συνδυασμός γλυκού και πιπεριού είναι απίθανος. Το έβαλα (με πολύ προσπάθεια) πάνω σε μια φετούλα ζυμωτό ψωμί και είναι τρέλα. Γαμώτο, γιατί δε μου πετυχαίνουν οι μαρμελάδες; Ή θα είναι πολύ νερουλές ή θα πήζουν μέχρι αηδίας. Λείπει και ο Αθήναιος να μας δώσει καμιά συμβουλή.

Οι φωτογραφίες άσχετες με το ποστ. Η πρώτη είναι η βεράντα μου τώρα που έχουν αρχίσει να ανθίζουν όλα. Η παρακάτω είναι μια διαφήμιση που βλέπω κάθε μέρα στο δρόμο για το σχολείο. Ο τύπος έχει γεμίσει όλα τα χωριά με τέτοιες πινακίδες. Ειδικά αυτό το ενοικιάζονται αλατιέρες με κάνει να χαμογελάω κάθε μέρα!

Who's afraid of the big bad book?

Με τα βιβλία η σχέση μου αρχίζει πολύ παλιά. Δε θυμάμαι το πρώτο βιβλίο που έπιασα στα χέρια μου, θα ήμουνα μωρό. Έχω ένα μπαμπά που λατρεύει τα βιβλία και μου μετέδωσε αυτή του την αγάπη αυτούσια. Από μικρά μας έφερνε εμένα και τον αδερφό μου ένα σωρό βιβλία. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια φορά γύρω στο 1977 που μας έφερε μια σειρά από Γαλλικά βιβλία. Κανείς μας δε μιλούσε Γαλλικά ακόμη, αλλά μάλλον τα είχε βρει σε προσφορά και τα πήρε. Ο πατέρας μου αγαπάει τα βιβλία τόσο πολύ που αγοράζει κι ένα σωρό πατάτες, που δε διαβάζει. Ή αγόραζε βιβλία για να τα διαβάσω εγώ όταν μεγαλώσω, βιβλία δύσκολα ή πολύ εξειδικευμένα, εκδόσεις του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας. (Περιττό να πω ότι για το μπαμπά μου είμαι πολύ σπουδαίο άτομο και περιμένει τρομερά επιτεύγματα, όπως το να πάρω το Νόμπελ Λογοτεχνίας ας πούμε. Το ότι δεν έχω αρχίσει ακόμη να γράφω δεν τον πτοεί, εκείνος πάντα πιστεύει σε μένα.) Η μεγαλύτερη αγοραστική πατάτα που έχει κάνει είναι η αγορά των απάντων του Λένιν (36 τόμοι δερματόδετοι). Αμφιβάλλω αν ανοίχτηκαν έστω και μια φορά. Και ο μπαμπάς μου είναι δεξιός! (κατά κάποιο τρόπο, εκείνος λέει ότι είναι ένας φιλελεύθερος αριστερός, άντε βγάλε άκρη). Αν κάποιος ενδιαφέρεται γι αυτά τα βιβλία πάντως, ευχαρίστως να του τα χαρίσουμε, υπάρχει μόνο το πρόβλημα της μεταφοράς από τη Ρόδο.

Συνειδητά τώρα, το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι να διαβάζω και να με συγκινεί ήταν η ιστορία της Μικρής Φαντέτ. Ήμουνα Δευτέρα Δημοτικού στα Καμένα Βούρλα και η δασκάλα μου, η κυρία Βάσω, στο τέλος της χρονιάς μου χάρισε ένα βιβλίο. Το είχα διαβάσει δέκα φορές και δεν ξέρω πώς, μάλλον σε κάποια μετακόμιση, το έχασα. Φέτος μια φίλη μου ζήτησε να της βρω «Το ημερολόγιο της καρδιάς» της Γεωργίας Σάνδη. Εκεί που έψαχνα στην Πρωτοπορία, για τα βιβλία της συγγραφέα, έπεσα πάλι πάνω στη Μικρή Φαντέτ. (απαίσιο εξώφυλλο αλλά never judge a book by its cover). Έκανα μεγάλη χαρά και τώρα επιτέλους το ξαναπόκτησα και το έχω δίπλα στο κρεβάτι μου.

Από τότε πολλά βιβλία, παιδικά, εφηβικά, για μεγάλους, από τότε που γέννησα την κόρη μου ξαναγύρισα στα παιδικά και τα ευχαριστιέμαι τρομερά. Κάνω κι εγώ ό,τι έκανε ο μπαμπάς μου, αγοράζω βιβλία τάχα μου για την Αγγελική, στην ουσία για μένα. Μα είναι τόσο όμορφα! Έχουμε κι ένα φοβερό βιβλιοπωλείο για παιδιά τη Σκάλα Παιδικό, και όποτε πάω δεν μπορώ να ξεκολλήσω. Η εικονογράφηση έχει πάει σε άλλα επίπεδα, ειδικά στα ξένα βιβλία αλλά κι εδώ έχουμε πολύ καλούς εικαστικούς, συγγραφείς, εκδότες.

Σήμερα θα σας δείξω μερικές σελίδες από το βιβλίο "Who’s afraid of the big bad book" της Lauren Child. Είναι μια Αγγλίδα συγγραφέας με ένα ιδιαίτερο τρόπο εικονογράφησης που συνδυάζει τη ζωγραφική, το κολλάζ και τη φωτογραφία.

Έχει μεταφραστεί κι ένα δικό της στα Ελληνικά το «Ποτέ, μα ΠΟΤΕ στη ζωή μου δε θα φάω ντομάτα», εκδόσεις Πατάκη που είναι πολύ καλό για τα παιδάκια που δεν τρώνε όλα αυτά τα υγιεινά πράγματα που λέγονται λαχανικά.

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι η ιστορία του Χέρμπι που είναι βιβλιοφάγος. Διαβάζει παντού γι αυτό και ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου βρίσκεις και κανένα αρακά πατημένο. Μια μέρα ήρθε κι ένας φίλος του να κοιμηθεί στο σπίτι. Το βράδυ το δωμάτιο ήταν άνω κάτω, έπεσε για ύπνο και το πρώτο βιβλίο που έπιασε στα χέρια του ήταν ένα βιβλίο με παραμύθια.

Μετά από λίγη ώρα ξυπνάει από μια τσιριχτή κοριτσίστικη φωνή: "Τι δουλειά έχεις εσύ στη σελίδα μου; Μά που είμαι;"

Δε θα σας πω όλη την ιστορία αλλά είναι ιδανικό για παιδιά που έχουν διαβάσει πολλά παραμύθια κι έχουν ένα σημείο αναφοράς. Το διαβάζω και στα παιδιά του σχολείου. Σε μερικές τάξεις αρέσει πολύ γιατί θυμούνται τα παραμύθια και διασκεδάζουν με τις ανατροπές. Σε άλλες δεν έχει καμιά επιτυχία γιατί δεν αναγνωρίζουν ούτε ένα ήρωα. (Δυστυχώς υπάρχουν και παιδιά που δεν ξέρουν τη Χρυσομαλλούσα, τον Παπουτσωμένο Γάτο, ούτε καν τη Σταχτοπούτα)

Το φοβερό όμως με το «Κακό Βιβλίο» είναι ότι μας δείχνει το κόλπο για να μπούμε μέσα στις ιστορίες που αγαπάμε εύκολα και γρήγορα. Ένα έχω να σας πω… το κόλπο πιάνει!

Nick Hornby

Μόλις τέλειωσα το βιβλίο «Η κάθοδος των Τεσσάρων» του αγαπημένου Νικ Χόρνμπι.
Το Νικ τον αγαπάω πολύ. Το πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν το Ηigh Fidelity. Γύρω στο ‘96. Θυμάμαι ότι το διάβασα και νόμιζα ότι μιλούσε για μένα και τη σχέση μου με τη μουσική. Ειδικά εκεί που πάει στο σπίτι κάτι φίλων της Λόρας και έχουν απαίσια δισκοθήκη αλλά παρόλα αυτά είναι καλοί άνθρωποι, αυτό ήταν μια αποκάλυψη για μένα τότε. Ήμουν τότε 24 κάπως μεγάλη για να διαλέγω τους φίλους μου σύμφωνα με τη μουσική αλλά έτσι έκανα. Μπορούσα να διαγράψω ανθρώπους εν μια νυκτί αν επέμεναν να ακούνε Βίσση και ξέρω γω τι άλλο ακούγανε τότε. Και έρχεται ο Νικ και μου λέει είναι ΟΚ, μπορείς να τους κάνεις παρέα. Μόλις το διάβασα το έδωσα και στο Μάκη και το διασκέδασε κι εκείνος άσε που ο Νικ έχει γεννηθεί κι αυτός το 57, και εργάστηκε ως καθηγητής και έχει τα μαλλιά του ξυρισμένα σχεδόν (ίδιος ο Μάκης). Άρχισε λοιπόν μια σχέση μεγάλης αγάπης με το Χόρνμπι. Μετά διάβασα το Fever Pitch, που δε με αφορούσε και τόσο γιατί ήταν κυρίως για το ποδόσφαιρο αλλά κάτι ήξερα κι εγώ από άντρες που κολλάνε στις μανίες τους και δε βλέπουν τη ζωή που περνάει από δίπλα τους.
Το επόμενο που μου άρεσε πολύ ήταν το About a boy, ενώ το How to be Good, το βαρέθηκα κάπως. Πριν μερικές εβδομάδες είδα την Κάθοδο... στο βιβλιοπωλείο αλλά δεν το αγόρασα. Διάβασα την περίληψη και δε με ενθουσίασε. Ωστόσο το πρότεινα σε μια φίλη κι εκείνη το πήρε οπότε τώρα το δανείστηκα κι εγώ. Τo άρχισα το σταμάτησα κι άρχισα ένα άλλο ενδιάμεσα, το βαρέθηκα αλλά τελικά το τελείωσα και το χάρηκα. Τo βασικό του μειονέκτημα είναι ότι έχει αυτούς τους τέσσερις ήρωες και προσπαθεί να δώσει μια διαφορετική φωνή και στους τέσσερις. Δεν είναι όμως πάντα προφανές ποιος απ’τους τέσσερις μιλάει αν δεν προσέξεις τους τίτλους. Εκτός αυτού απ’τους τέσσερις χαρακτήρες αυτός που μου φάνηκε ο πιο πειστικός ήταν της Μορίν της γυναίκας με τα πραγματικά βάσανα.
Η ιστορία έχει ως εξής. Τέσσερις εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι, συναντούνται τυχαία στην ταράτσα ενός ψηλού κτιρίου με σκοπό να αυτοκτονήσουν. Αντί γι αυτό όμως πιάνουν κουβέντα ο ένας με τον άλλο και φεύγουν. Από κει και μετά αισθάνονται ότι κάτι τους ενώνει και καθώς γνωρίζονται καλύτερα τους φεύγει και η διάθεση να αυτοκτονήσουν. Παρακολουθούμε τη ζωή των τεσσάρων ανθρώπων μας εξηγούν με δικά τους λόγια γιατί ήθελαν να αυτοκτονήσουν. Νομίζω ότι το πιο ωραίο κομμάτι του βιβλίου είναι εκεί που ο Τζει Τζει μιλάει για τη σχέση του με τα βιβλία. Η Τζες πάλι εντελώς ασεβής τα αποκαθηλώνει όλα: «Επειδή μερικοί άνθρωποι είναι έτσι, δε συμφωνείτε; Δεν επιτρέπεται να πεις τίποτε για τα βιβλία, επειδή τα βιβλία είναι, ξέρετε, ο Θεός ο ίδιος. …Και λέω…Αν ένα βιβλίο είναι σκατά, θα το πω». Αλλά κι εκεί που η Μορίν μια πενηντάρα, θρησκευόμενη, στερημένη γυναίκα ακούει τη μουσική του Nick Drake και βάζει τα κλάματα είναι μια δυνατή σκηνή.
Γενικά το βιβλίο ξεκινάει χλιαρά, κάπου στη μέση γίνεται ενδιαφέρον και προς το τέλος πάλι τα χαλάει ο Χόρνμπι. Η μουσική παίζει σημαντικό ρόλο κι εδώ μια και ο ένας ήρωας είναι πρώην μέλος συγκροτήματος και το γεγονός της διάλυσης του συγκροτήματος του διέλυσε και τη ζωή. Αυτό που δε μου άρεσε ήταν ότι ενώ κάθε φορά που αλλάζει ο αφηγητής (πρωτοπρόσωπη αφήγηση) κι ενώ δηλώνεται ποιος μιλάει εγώ μπορεί να το ξεχνούσα στην επόμενη σελίδα γιατί δεν είχαν ένα ξεχωριστό ύφος. Ειδικά η φτωχή Μορίν δεν ξεχώριζε καθόλου από τον πλούσιο πρώην TV σταρ. Επίσης ένα άλλο ενοχλητικό ήταν ότι σε κάθε ιδιωματισμό που έβρισκα προσπαθούσα να φανταστώ πως θα το είχε γράψει ο συγγραφέας στα Αγγλικά, αυτό όμως αφορά εμένα που έχω διαβάσει όλα τα προηγούμενα στα Αγγλικά. Η Μαρία που μου το δάνεισε το βρήκε πολύ αστείο και επίκαιρο.

Το κείμενο το έγραψα κανά δυο βδομάδες νωρίτερα. Τώρα διαβάζω «The plot against America» του Philip Roth. Απόφασισα όμως να το ανεβάσω με αφορμή ένα καινούριο μπλογκ που ανακάλυψα. Αυτό είναι το μπλογκ που είχα σκοπό να κάνω κι εγώ όταν ξεκίνησα το Σεπτέμβριο αλλά το ριάλιτι σόου των μπλογκ με παρέσυρε κι άρχισα να γράφω για ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα, τον εαυτό μου ; -) Τέλοσπάντων, ελπίζω να ξεκολλήσω τώρα και να γυρίσω στα βιβλία μου που τα ξέρω καλά και τ’αγαπάω. Άσε που διαβάζω κάτι τέτοια κείμενα για τα βιβλία που τα ζηλεύω.

Μαρία μου, είδες το "Άνετον";

Η φίλη μου η Μαρία είναι μια κοπέλα που της αρέσει να τρώει έξω και να δοκιμάζει διάφορα! Διαβάζει για τα εστιατόρια στην Athens Voice ή το Αθηνόραμα και διαλέγει τα καλύτερα. Εγώ επωφελούμαι των γνώσεων της και όποτε κατεβαίνω στην πρωτεύουσα έχουμε πρόγραμμα. Πέρσι το Πάσχα με είχε πάει "Σπονδή" (μεγαλεία) και φέτος το Μάρτη στο "Άνετον" στο Μαρούσι. Το δημοσίευμα από το Έψιλον της Κυριακάτικης.

Paths That Cross

Εδώ και μερικές μέρες το σκέφτομαι αυτό το τραγούδι της Patti Smith (από το δίσκο Dreams of Life, 1988). Το άκουγα στη Ρόδο από το παλιό μου πικαπ (MONY) και με είχε συγκινήσει από τότε. Τώρα που συνειδητοποιώ ότι κάποια από τα άτομα με τα οποία επικοινωνούμε από δω μέσα ίσως τα έχουμε ξανασυναντήσει κάπου θυμάμαι πάλι αυτό το τραγούδι. Και χαίρομαι. Αφιερωμένο στη Μαρία, την Τέτη, το Μακ, τον Αθήναιο.

Speak to me
Speak to me heart
I feel a needing to bridge the clouds
Softly go
A way I wish to know
A way I wish to know

Oh you'll ride
Surely dance
In a ring
Backwards and forwards
Those who seek feel the glow
A glow we will all know
A glow we will all know

On that day
Filled with grace
And the heart's communion
Steps we take
Steps we trace
Into the light of reunion

Paths that cross will cross again
Paths that cross will cross again …

Δράμα

Φιλενάδα, σου βάζω λινκ να δεις τους συμπατριώτες σου! Έλα μη στενοχωριέσαι που δεν είπα ότι και η Δράμα είναι όμορφη! Δεν έχω πάει κι έτσι επιφυλάσσομαι!

Όμορφη Πόλη

Εκδρομή στο Βόλο σήμερα (με πικνίκ στην παραλία) και αφορμή για κάποιες σκέψεις. Επέστρεψε και η φίλη μου από μια άλλη ωραία πόλη την Καστοριά, και στο τηλέφωνο μοιραζόμαστε τα ίδια αισθήματα: Τι ωραίο που είναι να ζεις σε μια όμορφη πόλη! Πόσο σε ξεκουράζει να γυρίζεις σπίτι σου και να περνάς μέσα από ένα πάρκο, μπροστά απ’την παραλία. Να φτάνεις σπίτι κι όταν κάθεσαι να φας να βλέπεις δέντρα έξω απ’το παράθυρο, κι όχι τα βρακιά της απέναντι.
Να βγαίνεις για ένα καφέ στα πέντε βήματα και να έχεις αυτή τη θέα.
Ή αυτή τη θέα (από το πάρκο Γλυπτικής στην παραλία του Βόλου. Δυστυχώς δε σημείωσα τους καλλιτέχνες, αν μπορεί κάποιος ας βοηθήσει)
Θα ήθελα να ζω σε μια όμορφη πόλη, όπως ο Βόλος. Αλλά ακόμη κι εκεί υπάρχουν πολυκατοικίες και ακάλυπτοι και ελενίτ παντού. Υπάρχουν κάποιοι φίλοι που δεν καταλαβαίνουν γιατί λέω ότι θα μου άρεσε να ζήσω στο εξωτερικό. Ξέρω ότι σε μεγάλο βαθμό έχω μια ρομαντική άποψη για κάποιες πόλεις, αλλά δε μπορεί άλλο η καθημερινότητα στη Φλωρεντία και άλλο στη Λάρισα και ρε παιδί μου. Είμαι σίγουρη ότι οι άνθρωποι όταν είναι κουρασμένοι λίγο προσέχουν τα όμορφα κτίρια ή τις πλατείες αλλά και η τόση ασχήμια που βιώνουμε από μικροί στις πόλεις μας, δε μπορεί κάτι κακό θα έχει ως επακόλουθο.Έπειτα υπάρχουν και χώρες όπου οι καλλιτέχνες φτιάχνουν σπίτια σαν κι αυτό εδώ.


Τον κο Hundertwasser δεν τον γνώριζα αλλά πήρα ως δώρo ένα ημερολόγιο και σήμερα αξιώθηκα να το ψάξω λιγάκι. Σπουδαίος ζωγράφος-αρχιτέκτονας-δημιουργός λοιπόν ο Αυστριακός. Εδώ θα βρείτε πολλά ωραία γι αυτόν και το πιο ενδιαφέρον είναι το μανιφέστο του για την απελευθέρωση της αρχιτεκτονικής σύμφωνα με το οποίο θα 'πρεπε όλοι να είμαστε ελευτθεροι να φτιάξουμε το σπίτι μας όπως μας αρέσει και να αναλάβουμε και την ευθύνη αν αυτό γκρεμιστεί. " Ήρθε η ώρα", λέει "να επαναστατήσουμε έναντια στις κυβικές κατασκευές παρόμοιες με αυτές των κοτόπουλων ή των κουνελιών, που δεν ταιριάζουν στην ανθρώπινη φύση μας". Αχ, ναι, να επαναστατήσουμε!

Party again

Ο καλός μου φίλος ο Σ. μου είπε να κάτσω σπίτι, στον άντρα μου και στο παιδί μου και να αφήσω τα πάρτι με άγνωστους μπόγκερζ. Έτσι κι εγώ σήμερα κάνω γενική την κουζίνα, μαγείρεψα νηστήσιμα, και θα φτιάξω και κουλουράκια!
Εσείς όμως παιδιά να περάσετε όλοι καλά, να χορέψετε μέχρι τελικής πτώσεως, μη μανουριάσετε. Για παραπάνω οδηγίες εδώ και εδώ. Θα βγω κι εγώ σήμερα, δε νομίζω να χορέψω αλλά θα διασκεδάσω οπωσδήποτε για να παρηγορηθώ.

ΥΓ1 Ξέχασα να σας πω να ερωτευτείτε!
ΥΓ2 Ο γλυκός μου ο αντρούλης μόλις του ανέφερα ότι σήμερα είναι το πάρτι των μπλογκερζ μου είπε: "Κι εσύ γιατί δεν πας;". Γι αυτό τον αγαπώ.

Γράμμα σε μια φίλη

Παρακάτω είναι ένα e-mail που έγραψα σε μια φίλη στον Καναδά. Είναι totally honest, δεν έχω αλλάξει τίποτε (μόνο που έβγαλα κάτι). Θέλω να δω τι θα γίνει αν βγάλω όλες μου τις σκέψεις στη φόρα. Here it is then (with a sigh).

Hello gelafren
I just checked my e-mails and it's the perfect time to answer cuz Makis is out and Aggeliki is playing with a friend of hers. I just came back from the gym and I was thinking about calling my friends. I'm in a very good mood lately. It's the holiday of course and I'm not tired at all. It's spring at last and I feel better and it shows. It's the first time in years people are flirting me again and I'm flirting back. Nothing serious, just innocent play, but I enjoy it all the same feeling desirable and good looking. (I've lost some kilos too now that I work out, 5 since January and I'm still losing). My latest hobby is the blogging thing and I get a lot of appreciation from there too, people I don't know, telling me about my writing and reading me, and wishing me well.
As for Makis we are OK, our regular routine. ....................(censored)........... I think I've resigned to the fact that this is as much as he can give right now and if it's not enough for me I'll have to look elsewhere (friend, hobboes etc). He gets things totally out of proportion that's why he's so prone to getting depressed. I think if he wasn't with me he would be in serious trouble. Today for example he had a flat tyre and he totally freaked out, standing in the middle of the street and holding his head with both hands and yelling how things like that happen only to him. Hello, I wanted to tell him, it's just a tyre! He wanted to find a tyre shop (voulkanizater) right there and then (it was Kiriaki ton Vaion today). When I suggested that we do it tomorrow since we don't have school and there's a place we can fix it near our house he started shouting that we would mess the car and that he wanted to tidy everything up. Can you believe him? Anyway I didn't pay much attention and then he calmed down and came to his senses. After that he was all smiles and tenderness.
I'm happy about you and M. He seems like the man that could be with you my friend. I hope he comes to his senses too and realize what he's missing. I mean I don't understand what this man could possibly ask for that he already hasn't got with you? Fantastix sex, he's got, a sensible woman who doesn't break his balls, he's got, an independent, practical woman who even has her own set of tools, he's got, what for goodness sake does he want?

OK, don't worry about tax forms etc. I'll send them as soon as they are ready
Kisses
ANNA

Free comments

Μόλις διάβασα αυτό το άρθρο στον Guardian.
Δεν έχω πολύ χρόνο για να το σχολιάσω, απλώς το βάζω εδώ για να συμβάλλω κι εγώ στη συζήτηση που γίνεται αυτές τις μέρες στο μπλογκοχωριό μας. Το θέμα με τα σχόλια απασχολεί και άλλους λοιπόν.

PARTY

Ζηλεύωωωωωωω. Θέλω κι εγώ να πάω στο πάρτι αλλά δεν το βλέπω. Ίσως το καλοκαίρι αν κάνετε κι ένα 2ο. Καλή επιτυχία πάντως και καλή διασκέδαση σε όλους. Αν ήμουνα εκεί θα χόρευα με το χαρακτηριστικό μου στυλ που απαιτεί κάποια τετραγωνικά χώρου!

Satisfy my soul

Αν ο κος Κουκουζέλης έχει δίκιο, μιλάμε η λίμπιντο, η τοστερόνη μου (όπως έλεγε και μια ηχογραφημένη φωνή όταν παιζόταν η ταινία) και όλες οι σχετικές ορμόνες μου είναι στο ύψη. Μιλάμε, θέλω να γράφω κάθε μέρα.

Ακούω αυτό το τραγούδι από αυτό το CD και τρελαίνομαι, γουστάρω τρομερά. Θυμάμαι πως πρωτοάκουσα Marley.
Ήμουνα Γ΄ λυκείου στη Ρόδο το 1990. Ιούνιος μήνας λίγο πριν αρχίσουν οι Πανελλήνιες και οι καθηγητές ξεκινάνε απεργία διαρκείας. Εμείς ξαφνικά βρισκόμαστε ξεκρέμαστοι. Από τη μια να πρέπει να διαβάζουμε για να είμαστε ανά πάσα στιγμή να δώσουμε εξετάσεις κι απ’την άλλη είναι καλοκαίρι, κάνει ζέστη, θέλουμε να πάμε για μπάνιο, θέλουμε να τριγυρνάμε όλη μέρα και να γνωρίζουμε ηλιοκαμένα Εγγλεζάκια, να ακούμε μουσική…
Σε μια απ’τις βόλτες μας λοιπόν, με την τότε φίλη Σοφία, γνωρίζουμε δυο ωραία παιδιά από την Αγγλία, που όμως έχουν μεγαλώσει στη Κύπρο, (είχαν γονείς στρατιωτικούς αν δεν κάνω λάθος) και έχουν ξεμείνει στη Ρόδο περιμένοντας ένα ιστιοπλοϊκό που θα τους πήγαινε στη Τζαμάικα. Σοβαρά. Εν τω μεταξύ δουλεύουν στα πλοιαράκια που κάνουν τη διαδρομή Ρόδο-Λίνδο. Είναι και άφραγκα τα παιδιά, κι εμείς πάντα πονετικές κανονίζουμε να πάμε στο δωμάτιο τους με φαγητό. Φτιάχνουμε δυο πίτσες λοιπόν, παίρνουμε και μπύρες και καλές ξεδιαλεγμένες αριβάρουμε σε μια αυλή με κάτι άθλια ενοικιαζόμενα. Να μην τα πολυλογώ περάσαμε πολύ ωραία και στο τέλος ο Μάικ μου χάρισε μια κασέτα με Bob Marley. No woman no cry, Is this love, Redempotion Song, Could you be loved όλα τα υπέροχα τραγούδια. Θα μου πεις, και με το δίκιο σου, εσύ μέχρι τότε δεν είχες ξανακούσει ρέγκε; Είχα βρε παιδί μου αλλά ήμουνα βαθιά χωμένη στο Νικ Κέιβ τότε, τους Waterboys, Cure, Triffids, το Robyn Hitchcock και άλλα τέτοια χαρούμενα κομματάκια.
Από εκείνη την κασέτα άκουγα ξανά και ξανά το Satisfy my soul. Το είχα καταλάβει από τότε ότι το κορμί είναι εύκολο να το ικανοποιήσεις (σιγά αυτό το κάνω και μόνη μου) αλλά την ψυχή;;;

Ντενεκεδούπολη

Διάβασα αυτό το ποστ για τη Λιλιπούπολη και θυμήθηκα μια άλλη μεγάλη αγάπη των παιδικών μου χρόνων την Ντενεκεδούπολη. Φανταστείτε τώρα την έκπληξη μου όταν την περασμένη εβδομάδα πάω με τη μικρή και τις φίλες της σε μια σχολική παράσταση της Ντενεκεδούπολης και ποιά είναι εκεί αυτοπροσώπως; Η Ευγενία Φακίνου με τη γνωστή εμφάνιση με το κόκκινο μαντήλι.
Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι αυτή η γυναίκα με τα βιβλία της με έχει μεγαλώσει κυριολεκτικά. Πρώτα η Ντενεκεδούπολη, στην αρχή της εφηβείας η Αστραδενή, λίγο μετά το Έβδομο Ρούχο και η Μεγάλη Πράσινη. Τώρα δεν τα έχω εδώ αυτά τα βιβλία, είναι στη Ρόδο στο πατρικό μου και πολύ θα ήθελα να τα ξανανοίξω να δω αν θα με συγκινούσαν και σήμερα όπως τότε. Ειδικά για τη Μεγάλη Πράσινη νομίζω ότι βλέπω μπροστά μου τη σκηνή που η ηρωίδα γύριζει στο σπίτι απ'τη λαϊκή, αφήνει κάτω τις τσάντες με τις ντομάτες και το σκάει απ'τη ζωή της και τον εαυτό της.
Φέτος ξανάδιαβασα ένα ωραίο βιβλίο της Φακίνου, τη Μέθοδο της Ορλεάνης. Ας είναι καλά η γυναίκα να γράφει ωραία βιβλία για να τo σκάμε κι εμείς.

Είπα να γράψω και κάτι για τα βιβλία να δικαιολογήσει και αυτό το μπλογκ τον τίτλο του. Από τότε που άρχισα το μπλόγκιν διαβάζω σίγουρα λιγότερα βιβλία γιατί από μπλογκοδιάβασμα άλλο τίποτε. Το έγραψα στα Αγγλικά για άσκηση.
Και μια φωτό, σημερινή, στο φυσικό μου χώρο, στο σχολείο.

Joseph Heller - Catch 22

I finished this book after reading it for about 30 days, maybe more. This is not my usual time for a 400-page novel but it wasn’t an easy one. It’s not a book like “Da Vinci’s Code” or “The time traveler’s wife” which are both unputdownable.
The writer is Joseph Heller. He is not a prolific writer judging from the five novels he has written during his 76 years (1923 -1999). I read in the book’s short biography note that the writer served as a bombardier during WW2 and later this experience inspired him to start writing the book. In the edition I read, there’s an introduction Howard Jacobson and he mentions that Heller had once said to Kurt Vonnegut that if it wasn’t for the War he’d have been in the dry cleaning business. Meaning to say he was a quiet man, not at all academic or bookish.
While I was reading the book, people were asking me “What are you reading now Anna?”, as they usually do. This time I didn’t know what to say. OK, I said the title and the writer but after that, any attempt to describe what kind of book that was, utterly failed. I began by saying it was about the War. “Isn’t that boring?” people would say? Well, no. This book is everything but boring. It is actually addictive in a quiet, subversive way. Its anarchic sense of humor, the way it unpredictably ends his sentences. Take this for example in the first pages of the book. Yossarian, the American( of Armenian origin?) hero of the book is in hospital, trying to avoid dangerous missions as a head bombardier. Dunbar his friend is also in hospital “Dunbar was lying motionless on his back again with his eyes staring up at the ceiling like a doll’s. He was working hard at increasing his life span. He did it by cultivating boredom. Dunbar was working so hard at increasing his life span that Yossarian thought he was dead.” (Don’t tell me it doesn’t remind you some of the people you know).
The situation is this: American soldiers are situated in a camp in Italy from where they take off to bomb strategic targets of nearby towns. It’s toward the end of the War. Yossarian tries to do anything to avoid getting killed. He thinks everyone has conspired to get him killed: The Germans, but also the General the doctors of the hospital, the other soldiers he flies with. At one point he warns the chaplain about going to the other wards: ‘Be careful, in those other words, Father…That’s where they keep the mental cases…This is the only sane ward in the whole hospital. Everybody is crazy but us. This is probably the only sane ward in the whole world’. And he’s right since Yossarian is the only one who wants so badly to live.
Life is a paradox in this camp. It’s bizarre and Yossarian isn’t the kind of hero who appeals to the readers immediately. But he grows on you. The only reason he stays in the hospital for is to keep himself alive. He has already flown 25 missions when the book starts but the general keeps raising the number of the missions required to send someone home. From then the whole book takes us from one deadly mission to another until Yossarian is the only one left from the original group of friends.
The array of strange people appearing in the book is endless. There are people who are promoted because of their names, there are officers who refuse to see anyone and mess hall officers who conduct black market interactions and trade in everything. There are brave soldiers but mostly normal young people who are so scared they can’t hear in order to avoid flying. There’s even soldier who manages to row his way to Sweden (starting from Italy)
There are hardly any women in this book. Only nurses and prostitutes. There’s no time for love here. Only for lust
While reading it and after I finished it I kept thinking about the war, any war and about military service. All the men I know who have served in the army, keep saying how absolutely insane everything is there. This book says the same thing but in a tragic way. The title is about that too. As far as I know this phrase “Catch 22” was introduced in the language by Joseph Heller. It means an absolute impasse, a no-way out. “What’s the catch?” the soldiers keep asking? “Catch 22” the officers answer. It soesn’t make much sense, does it? Well, that’s exactly it!
At least Yossarian is alive at the end. We don’t know how but he manages to survive. The writer himself says in the preface: “But Yossarian is still alive when the novel ends. At the end of the successor novel he is still alive… Sooner or later, I must concede, Yossarian now seventy, will have to pass away, too. But it won’t be by my hand.” He wrote these lines in 1994. Five years later he died so Yossarian will live forever.

This book wasn’t love at first sight for me. But even now a month after I finished it I’m thinking about it. Doesn’t this say something?

This article refers to this edition of the book

Three Little Birds

Ήρθαν σήμερα στο σχολείο μας αυτές οι τρεις κυρίες και τους καλάρεσε. Έμειναν μέχρι τις 12:30 αλλά μετά είχαν κάτι άλλες δουλειές και έφυγαν!

Fishing for compliments

Χθες το βράδυ συνάντησα στο γυμναστήριο ένα γνωστό που μου έφτιαξε το κέφι. Αυτό το παιδί πάντα μου αλλάζει τη διάθεση. Δεν είναι κούκλος, το λέω απ΄την αρχή για να μη σας μπούνε ιδέες. Ούτε κάνουμε παρέα, τυχαίνει να είναι φίλος φίλων. Είναι ένα τύπος στην ηλικία μου περίπου, που έχει κάνει χίλιες δουλειές, από νταλικέρης στο Άμστερνταμ ως ιχθυοπώλης στα Τρίκαλα και είναι μια ζωή στον άσο. Αλλά είναι τόσο χαρούμενος και ξέρει να σου πει τη σωστή κουβέντα κάθε φορά. Όταν πρόσφατα τρακάρισα και ήμουνα χάλια, τον συναντάω και μου λέει: «Εσύ, καλά έτσι; Δεν πιστεύω να σε πήρε από κάτω;» «Έ όσο να’ναι» του λέω εγώ. «Α όχι όχι, ξέρεις πόσα αμάξια έχω τρακάρει εγώ; Και καλά αμάξια, καινούρια που ούτε καν ήταν δικά μου. Τα δανειζόμουν και τα έκανα συντρίμμια!» Κόκκαλο εγώ! Είναι γνωστό νομίζω ότι ο άνθρωπος με ένα αρρωστημένο τρόπο ανακουφίζεται όταν ακούει ιστορίες χειρότερες απ’τη δική του. «Υπάρχουν και χειρότερα» λέμε λες και είναι αυτός λόγος να χαιρόμαστε. Δεν ανακουφίστηκα γι αυτό όμως. Αλλά γιατί ο Γ. που είχε περάσει χειρότερα από μένα και είναι σίγουρα σε δεινότερη οικονομική κατάσταση από μένα, επέζησε παρόλα αυτά, και είναι μια χαρά. Άρα υπάρχει ελπίδα. Μετά από εκείνη τη συνάντηση είχα γυρίσει σπίτι και τα πράγματα μου φαινόντουσαν λίγο καλύτερα. Χθες πάλι μου λέει: «Πως και τόσο αργά Αννούλα; Εσύ έρχεσαι συνήθως κατά τις 5». «Να, μωρε είχα να πάω σε μια θεατρική παράσταση και καθυστέρησα.» «Καλά ρε συ, πως τα προλαβαίνεις όλα αυτά; Και δουλειά και παιδί, και παραστάσεις και γυμναστήριο και κάνεις και ωραία κέικ; Εγώ γιατί δε βρίσκω μια σαν και σένα να παντρευτώ;» Ομολογώ αν μου έλεγε και πόσο ομόρφυνα τώρα που έχασα μερικά κιλά, θα του έδινα ένα φιλί!

Lifestyle in Larisa

Έχω τόσες μέρες να μπλογκάρω λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων (λέγε με μετάφραση) και ανυπομονούσα να έρθει αυτή η ώρα. Τώρα έχω ξεχάσει όσα ήθελα να γράψω.
Ας πω αυτά που σκεφτόμουν χθες καθώς γύριζα γι άλλη μια φορά απ’την Αθήνα.
10 χρόνια πριν αυτό το ταξίδι (Αθήνα –Λάρισα) το έκανα κάθε 15 μέρες απαρεγκλίτως. Μα με χιόνια, μα με βροχές, μα με την υποχώρηση του εδάφους στη Μαλακάσα, με απεργίες και σεισμούς εγώ κάθε 15 (ενίοτε και συχνότερα) έφτιαχνα το σακιδιάκι μου κι έπαιρνα τη βραδινή κλινάμαξα για Λάρισα. Δευτέρα πρωί πρωί γυρνούσα Αθήνα πάντα με κλάματα και κακή διάθεση. Τον Ιούνιο του 1995 τα μάζεψα για τα καλά τα πραγματάκια μου (10 χαρτοκιβώτια με βιβλία και περιοδικά και 2-3 με μαγειρικά σκεύη) και μετακόμισα οριστικά εδώ. Χωρίς κανένα ενδοιασμό που άφηνα την πρωτεύουσα. Για δυο καλούς φίλους στενοχωρήθηκα μόνο και τη θεία μου τη Σοφία.
Προχθές πήγα πάλι Αθήνα (3 φορά μέσα σε ένα μήνα σχεδόν) για να επιστρέψω το Σουζούκι στη Μαρία. Το βράδυ πήγαμε για φαΐ σε ένα τρεντυ εστιατόριο (λες να μαγείρευε ο Αθήναιος;) και την άλλη μέρα έφυγα. Στο τραίνο ξεκοκάλισα τα φρι έντυπα και ζήλεψα το παζάρι βινυλίων στο Γκάζι. Προσπάθησα να φανταστώ πως θα ήταν η ζωή μου αν έμενα στην Αθήνα και αποφάσισα ότι καλά έκανα που έφυγα. Εδώ τα πράγματα δεν είναι τόσο μοδέρνα, δεν έχουμε τόσα πολλά καταστήματα και για διασκέδαση τελικά καταλήγουμε σε 2-3 μέρη (το εξής ένα: Αλομπάρ). Αλλά η καθημερινότητα είναι πραγματικά πολύ πιο εύκολη, τριγυρνάμε παντού με τα ποδήλατα μας (ακόμη και όταν βγαίνουμε για ποτά), μπορείς άνετα να πεις, «πετάγομαι μια στιγμή στην Άννα, και έρχομαι», και γενικά όλα είναι φτηνότερα και πιο προσβάσιμα εδώ. Οι γιατροί, το φαγητό, οι μετακινήσεις.
Ζηλεύω αφάνταστα τις συναυλίες της Αθήνας και το θέατρο (φέτος είδα μόνο μια παράσταση εδώ), αλλά μάλλον αξίζει περισσότερο να έρχομαι για ένα Σ/Κ θεάτρου ή μουσικής και να χαίρομαι the best of two worlds.
Αφιερωμένο στην Κωνσταντίνα.

Στρινγκ και Φεμινισμός

Ούτε 7 το πρωί δεν είναι κι εγώ διαβάζω για βρακιά και φεμινισμό. Διάβασα αυτό το άρθρο σον Guardian και μου φάνηκε πολύ καλό.
Πρόκειται για μια αντιπαράθεση που συμβαίνει στην Αμερική αυτές τις μέρες μεταξύ των φεμινιστριών τρίτης γενιάς που θεωρούν ότι το να φοράς στρινγκ και γενικά να ανεμίζεις τη σεξουαλικότητα σου δεν ενδυναμώνει τις γυναίκες. Ο αντίλογος όμως λέει ότι οι γυναίκες δε χρειάζονται ενδυνάμωση (empowerment) πια:
«We're not trying to be empowered. The twentysomething women I know don't care about old-style feminism. Partly this is because they already see themselves as equal to men: they can work, they can vote, they can bonk on the first date. For younger women, raunch is not about feminism, it's just about fashion.
Another reason for the rise of raunch is that women are rediscovering the joy of being loved for their bodies, not just their minds. Today sexes mix a lot more than they used to, so boys grow up having girls as friends. They tend to listen to what women have to say, and when they marry they don't consider sharing the housework to be castrating. Instead of desperately longing for the right to be seen as human beings, today's girls are playing with the old-fashioned notion of being seen as sex objects. (Χμμ, ελπίζω να έχει δίκιο για τις νέες γενιές αντρών και τις δουλειές. Με το τελευταίο θα συμφωνήσω απόλυτα).
Λένε, οι φανατικές φεμινίστριες ότι το να επιδεικνύουμε το σώμα μας δε μας φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μας αλλά στα πρότυπα των αντρών. «But what if a woman's "own, specific self" is a thong-wearing, Playboy-T-shirted specific self who thinks lap-dancing is a laugh and likes getting wolf-whistled at by builders?» (Πραγματικά, τώρα που δε μας συμβαίνει πια αυτό, μας λείπει, και ειλικρινά την τελευταία φορά που κάποιος μου σφύριξε στο δρόμο ξαφνιάστηκα τόσο που αποσυντονίστηκα εντελώς !) What if a woman spends hours in the gym to create a body she is proud of? Is that a waste of time, time she should have spent in a university library? No.
Και το συμπέρασμα; «If a thong makes you feel fabulous, wear it. For one thing, men in the office waste whole afternoons staring at your bottom, placing bets on whether you're wearing underwear. Let them. Use that time to take over the company. But even if you wear naughty lingerie for you, for no other reason than it makes you feel good, that is reason enough to keep it on. True feminism should celebrate femininity, and make you feel wonderful to be born a woman. It's a shame some feminists today can't do the same».
Γι αυτό κορίτσια, τα στρινγκάκια σας και στη δουλειά!

Baila Morena

Σήμερα στο γυρισμό απ’τη δουλειά έπεσα πάνω στην αυτοκινητοπομπή του Προέδρου της Δημοκρατίας που έφευγε από Ματαράγκα για Λάρισα. Περνώ μέσα απ’το χωριό, είχε βέβαια πολλά περιπολικά παντού αλλά δεν υποψιάστηκα. Λίγο παρακάτω ακούω σειρήνες, κοιτάζω στον καθρέφτη και τι να δω; Πολλά αυτοκίνητα, φάροι να αναβοσβήνουν, και με προσπερνέι και μια μηχανή που μου κάνει σήμα να σταματήσω δεξιά. Μιλάμε με πήγε τρίτη και τετάρτη λες και είχα τίποτε παράνομα καλάσνικοφ στο πορτ μπαγκάζ. Το μόνο που είχα ήταν κάτι μαρούλια και μπρόκολα που είχα πάρει απ’τη λαική. Τέλος πάντων με προσπερνάνε με χίλια (ούτε όρια ταχύτητας, ούτε τίποτε, άλλος νόμος γι αυτούς) και μετά σε όλη τη διαδρομή με προσπερνούσαν διάφορα δημοσιογραφικά, κάτι λιμουζίνες παράξενες και μπάτσοι, παντού μπάτσοι.
Ευτυχώς είχε ωραία μέρα σήμερα! Ίσως ήταν ότι τόσες μέρες είχα άσχημη διάθεση και έψαχνα μια αφορμή να χαρώ. Με το που ξεκινησα το πρωί για τη δουλειά και χρειάστηκε να φορέσω γυαλιά, όλα μου φάνηκαν πιο εύκολα.
Ήταν που είχα γράψει κι ένα ωραίο CD και περίμενα να το ακούσω στη διαδρομή. Ήταν που κατέβασα και αυτό το τραγούδι που μου έφτιαξε το κέφι.
Νομίζω ότι ο καλλιτέχνης το έγραψε για μένα! Διαβάστε και σηκωθείτε για χορό

Πιστεύω στα θαύματα
Από τότε που σε είδα
Σ’αυτή τη νύχτα της τεκίλας
Μπουμ μπουμ
Είσαι τόσο σέξι
Είσαι σέξι θηλυκό
Τα μάτια μου ακολουθούν μόνο εσένα

Πρέπει να υπάρχει ένα χάος μέσα σου
Για να ανθίζει έτσι
Ένα αστέρι που χορεύει
Κόλαση και παράδεισος μέσα σου
Το φεγγάρι είναι ένας ήλιος
Κοίτα πως λάμπει

Μωρό μου, η νύχτα καίγεται
Ας γίνουμε φωτιά στον ουρανό
Φωνάζεις στο σκοτάδι

Χόρεψε μελαχρινή μου
κάτω απ’την πανσέληνο
κάτω απ’το φεγγαρόφως
κάτω απ’το φεγγαρόφως

Έλα τρελλοκόριτσο
Δως μου το στόμα σου
Αυτή τη νύχτα
Όλα σε αγγίζουν
Η καρδιά μου σκάει
Και δεν το αντέχω
Όμορφη μελαχρινή
Σ’αγαπάω τόσο

Baby, the night is on fire
seamos fuego en el cielo
llamas en lo obscuro
What you say

Baila, baila morena
bajo esta luna llena
under the moonlight, under the moonlight

Επιτέλους προχώρησα και τη μετάφραση κάπως κι έτσι επέτρεψα στον εαυτό μου να μπλογκάρει. Το κείμενο έχει σχεδόν τελειώσει, μένουν οι σημειώσεις. ΤΟ αμάξι έρχεται μέχρι την Παρασκευή, όλα καλά λοιπόν. Όλα καλά; Κάθε άλλο, αλλά το λέω μπας και γίνει…

Άνοιξη

"Ελπίζω αυτό το καλοκαίρι να είναι κανονικό", είπε η μικρή. "Τι εννοείς παιδί μου; Το περσινό τί ήταν; Μούφα;"
"Όχι εννοώ ότι αυτή η άνοιξη είναι η χειρότερη της (εφτάχρονης) ζωής μου! Δεν είναι κανονική άνοιξη. Η πιο ωραία άνοιξη ήταν μια φορά που πήγαινα στο νηπιαγωγείο (πέρσι αυτό) και βγαίναμε στην αυλή και μαζεύαμε λουλούδια".

Τι να πω εγώ τώρα; No comment

Love Story

Ο Μ. είναι ένας άντρας 47 χρονών. Δεν είναι ο τυπικός σαρανταεφτάρης αν και έχει πολλά τυπικά χαρακτηριστικά: έχει τη δουλειά του που την κάνει καλά και την αγαπάει, έχει την οικογένεια του, το αυτοκινητάκι του. Λατρεύει τη μουσική, το ποδόσφαιρο (και το τζόγο), την τεχνολογία, το παιδί του. Είναι ωραίος άνθρωπος γενικά, γοητευτικός με το δικό του τρόπο, σπουδαίος εραστής, με εμπειρίες, έχει ζήσει πολλά άλλωστε, ανήκει σ’εκείνη την πολιτικοποιημένη γενιά που τείνει να εξαφανιστεί. Για κείνον λέξεις όπως αριστεριστής, μαρξισμός και δημοκρατία σημαίνουν κάτι.
Αυτός ο ωραίος τύπος λοιπόν που δεν έχει καμία σχέση με τα μπλογκ, έχει κολλήσει τον τελευταίο μήνα. Ένα απίστευτο άγχος τον καταβάλλει και δεν τον αφήνει να σηκώσει κεφάλι. Όλο λέει: «Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν σε μένα όλα αυτά». Ο τύπος δεν καταλαβαίνει πόσο τυχερός είναι και ότι περνάει μερικές αναποδιές για να έρθει στα ίσα του. Δεν καταλαβαίνει πόσο τυχερός είναι που είναι ζωντανός πρώτα πρώτα, γιατί κάλλιστα έτσι που φέρεται στο σώμα του θα μπορούσε να τις βουλώσει όλες τις αρτηρίες ταυτόχρονα. Έπειτα ξεχνάει κάθε μέρα τι απίστευτη τύχη είναι να έχει «μια συμπαθητική γυναικούλα» δίπλα του που τα ανέχεται όλα αυτά τα σκαμπανεβάσματα του και δεν τον παρατάει να βρει ένα πιτσιρικά για τρελές φάσεις. Χρειάζεται ένα διάλειμμα ο άνθρωπος, ένα μπρεικ, ένα KIT KAT, κάτι τέλοσπάντων να τον ξυπνήσει.
Του αφιερώνω το εξής : Joss Stone – Security

A loss that would have thrown
A hole through anybody's soul
And you were only human after all
So don't hold back the tears my dear
Release them so your eyes can clear
I know that you will rise again
But you gotta let them fall
I wish that I could snap my fingers
Erase the past but no
You cannot rewind reality
Once the tape's unrolled

If your spirit's broken and you can't bear the pain
I will help you put the pieces back
A little more each day
And if your heart is locked and you can't find the key
Lay your head upon my shoulder
I'll set you free
I'll be your security

A moment of despair
That forces you to say that life's unfair
It makes you scared of what tomorrow may bring
But don't go giving into fear
Stop hiding all alone in there
The show keeps going on and on
But you'll miss the whole damn thing
I wish I had a crystal ball to see what the future holds
But we don't know how the story ends till it's all been told


On any clock upon the wall
The time is always now
So baby kiss the past goodbye
Don't let the future blow your mind
Just sit back and chill
Take things as they come
You can't be afraid
To live for today
I will be with you each step of the way

Favourites

Κάνω λινκ τρία ποστ που μου έχουν αρέσει πολύ τελευταία ειδικά για τη Μαρία. Λοιπόν πρώτο η φοβερή ιστορία του Αθήναιου, δεύτερο η ιστορία του Ορλάντο, (να διαβάσεις και τα σχόλια της Ελένης, άπαιχτη) τρίτο ένα άλλο του Ορλάντο εσύ Μαρία μου θα καταλάβεις γιατί μου άρεσε, δεν είναι λίγο σαν να με ακούς να μιλάω;
Last but not least, ένα ποστ της Ελένης που δεν έχω προλάβει να τελειώσω γιατί πρέπει να φύγω για το σχολείο! Αλλά μέχρι εκεί που διάβασα, η γυναίκα είναι ΘΕΑ! Ελένη θες να γίνουμε φίλες;

Test

Είχα ένα πρόβλημα με το μπλογκάκι μου. Δεν εμφανιζόταν το καημένο!Για να δούμε το έφτιαξα;

Αθήνα Ξανά

Αθήνα για μια μέρα ή μάλλον για μια νύχτα κι έκανα και λίγο shopping αυτή τη φορά γιατί την προηγούμενη δεν πρόλαβα με τα πολιτιστικά δρώμενα!

Θέλω να γράψω για τους καλούς μου φίλους αυτή τη φορά. Έλεγα προ καιρού σε μια φίλη ότι οι δικοί μου φίλοι είναι πάνω κι απ’την οικογένεια πολλές φορές. Και το εννοούσα. Εκείνη ξαφνιάστηκε λίγο γιατί είναι καχύποπτος άνθρωπος και η μάνα της τής είχε δώσει τη συμβουλή να μην εμπιστεύεται απόλυτα καμιά φιλενάδα. Κι η δική μου μάνα μου την έδωσε αυτή τη συμβουλή αλλά εγώ την αγνόησα και ανταμείφθηκα με ΦΟΒΕΡΟΥΣ φίλους. Αυτοί οι συγκεκριμένοι φίλοι είναι τόσο καρδιακοί που με νιώθουν απ’το τηλέφωνο. Παλιότερα που είχα ζόρια οικονομικά, μου έστειλαν με κούριερ εισιτήρια για να πάω Αθήνα και να ξελαμπικάρω. Είναι οι τύποι που σε γράφουν συνδρομήτρια σε αγαπημένο περιοδικό χωρίς να στο πουν , έτσι απλά και φυσικά, γιατί σε ακούν όταν τους μιλάς. Είναι οι τύποι που θα ξυπνήσουν 5 η ώρα το πρωί να σε πάνε στο αεροδρόμιο να προλάβεις την πτήση της Easy Jet για Λονδίνο, και οι ίδιοι που θα σου φέρουν απ’το Λονδίνο τα αγαπημένα σου έντυπα και μικροπράγματα χωρίς ποτέ να το ζητήσεις. Είναι κι αυτοί που θα σου βάλουν χέρι γιατί παρασύρεσαι με τις μπλογκοφιλοσοφίες και γράφεις μπαρούφες του τύπου «Πιστέυω..» (βλέπε παρακάτω).
Κυρίως όμως είναι οι τύποι που σου δανείζουν το ολοκαίνουριο αυτοκίνητο τους (2.000 χλμ μόνο) μέχρι να έρθει το δικό σου. Τι άλλο να πω; Και μόνο που τα γράφω συγκινούμαι και θα αρχίσω να γίνομαι μελό. Το κλείνω εδώ. Μαρία και Στάθη ευχαριστώ…

De La Guarda

Ξέχασα να γράψω για το ΣΚ στην Αθήνα. Τί γρήγορα που περνάει ο χρόνος στην πρωτεύουσα!
Οι De La Guarda, πρώτοι. Βγάζω το καπέλο μου στους ανθρώπους που το εμπνεύστηκαν πρώτοι. Ήταν πραγματικά ποιητικό, ρομαντικό αλλά και ξέφρενο, εκκεντρικό, μπιτάτο. Καλά που το θυμήθηκα να ψάξω για τη μουσική.
Διαβάσαμε και όλα τα free έντυπα της πρωτευούσης και γυρίσαμε.
Τώρα έχω τα παιχνιδάκια που έπεφταν απ'τον ουρανό!

Brownie Recipe

Καλά αυτό το γλυκό μου πετυχαίνει πάντα. Όπου το έφτιαξα τρώγανε από 2 και 3 κομμάτια. Το έχω κάνει και σε γενέθλια και αντί βασιλόπιτας την Πρωτοχρονιά και για να γιορτάσουμε και για να παρηγορηθούμε. Η επόμενη περίσταση που θα το φτιάξω είναι όταν πάρουμε το καινούριο αυτοκίνητο. Θα κάνω 2 ταψιά και θα τα πάω στα σχολεία μου.
Η συνταγή δεν είναι δική μου βέβαια αλλά της Nigella Lawson από το βιβλίο "How to be a Domestic Goddess", ένα βιβλίο που αγόρασα μόνο για τον τίτλο του και έχει μέσα πολύ ωραίες συνταγές ειδικά σοκολατένιες.

ΚΕΙΚ ΜΠΡΑΟΥΝΙΣ

ΥΛΙΚΑ
375 γρ. μαλακό βούτυρο 300 γρ. ψιλοκομμένα φουντούκια
375 γρ.σοκολάτα κουβερτούρα 6 μεγάλα αυγά
500 γρ. ζάχαρη 1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
225 γρ. αλέυρι για όλες τις χρήσεις 1 κουταλάκι του γλυκού βανίλια

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Ανάψτε το φούρνο στους 180 ° C να προθερμαίνεται όσο φτιάχνετε το κέικ. Στρώστε το ταψί σας με αντικολλητική κόλλα

Λιώστε το βούτυρο και τη σοκολάτα μαζί σε μια κατσαρολίτσα. (Αν έχετε φούρνο μικροκυμάτων είναι πολύ βολικός γι αυτή τη δουλειά και χρειάζεται περίπου 4 λεπτά στο Middle High) Σε ένα μεγάλο μπωλ χτυπήστε τα αυγά μαζί με τη ζάχαρη και τη βανίλια. Σε ένα άλλο μπωλ βάλτε το αλεύρι με το αλάτι.

Όταν λιώσει η σοκολάτα με το βούτυρο, αφήστε να κρυώσουν λίγο και μετά ανακατέψτε τα με τη ζάχαρη και τα αυγά. Μετά ρίξτε μέσα τα φουντούκια και το αλεύρι. Χτυπήστε μέχρι να ενωθούν σε ένα απαλό μείγμα και μετά ρίξτε τα στο στρωμένο ταψί.

Ψήστε για 25 λεπτά περίπου στους 180 ° C. Όταν είναι έτοιμο η επιφάνεια είναι κάπως ξερή αλλά το εσωτερικό πρέπει να είναι μαλακό και κάπως υγρό ακόμη. Προσοχή στο ψήσιμο γιατί αν το αφήσουμε λίγο παραπάνω θα γίνει πολύ στεγνό. Όταν βάζετε το πιρούνι δεν πρέπει να βγαίνει εντελώς καθαρό γιατί το κέικ σας θα συνεχίσει να ψήνεται και αφού το βγάλετε από τη φωτιά.

Μετά κόψτε το σε μικρά κομμάτια γιατί είναι ένα πολύ «πλούσιο» έδεσμα.

Αυτά με τις συνταγές. Κατά τα άλλα είμαι ήδη σε mode διακοπών έστω και για τρεις μέρες. Δε θα πάμε πουθενά αλλά αύριο βράδυ θα βγω με τις φιλενάδες μου μέχρι πρωίας. Θα είμαστε Αλομπάρ, αμά θέλετε ελάτε!

Brownies

Είναι αργά, κανονικά θα έπρεπε να είμαι στο κρεβάτι μου αλλά εγώ έχω κολλήσει με τα μπλογκ και ούτε καν σιδέρωσα.
Συζητούσαμε με τη φίλη μου νωρίτερα (που έχει κολλήσει και κείνη) και λέγαμε ότι είναι λίγο σαν reality show. Τα ριάλιτι τα μισώ, τα μπλογκ τα λατρεύω. Κι ας μην είναι τόσο αθώα. Κάνω λινκ σε ένα κείμενο για το μπλόγκιν που μου άρεσε (το βρήκα στο http://naftilos.blogspot.com/) και επισυνάπτω τη φωτογραφία από t-shirt Αμερικάνας μπλογκερ. Το μπλουζάκι λέει "I'll give you a cookie if you comment on my weblog".
Άλλα μπλογκ προσφέρουν άλλα δώρα, εμείς εδώ προσφέρουμε δωρεάν μπράουνις που είναι και η σπεσιαλιτέ μου, σύμφωνα με μαρτυρίες!

ΠΙΣΤΕΥΩ

Επειδή ένας συνάδελφος με κατηγόρησε ότι δεν πιστεύω σε τίποτε.

Πιστεύω στον άνθρωπο και στις δυνατότητες του.

Πιστεύω τα παιδιά και τους τρελλούς.

Πιστεύω στη φιλία. Ανάμεσα στις γυναίκες, στους άντρες, ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες, ανάμεσα σε ανθρώπους και ζώα, σε μικρούς και μεγάλους. Φιλία μέσα από γράμματα, τηλέφωνα, ίντερνετ, πρόσωπο με πρόσωπο, στην ίδια ή σε άλλη πόλη, σε άλλη χώρα σε άλλη ηπειρο.

Πιστέυω στον έρωτα. Στο μεγάλο, τον παθιασμένο, τον αδήφαγο που τελειώνει γρήγορα αλλά και τον άλλο τον καθημερινό, τον υπόγειο που κρατάει για πάντα.


Εκτός από αυτούς τους θεούς, έχω και κάποιους ημίθεους: λατρεύω το καλό φαί, το σεξ, το διάβασμα, τη μουσική, το χορό, τα ταξίδια, τη θάλασσα, τα αλεξίπτωτα, το ποδήλατο, τη γεωγραφία, τη βότκα, τα μολύβια, τις φωτογραφίες, τα τσίγκινα κουτιά, τα γράμματα, όχι απαραίτητα με αυτη τη σειρά.

Lousy month

Και η ατυχία συνεχίζεται: γυρίζω σήμερα το μεσημέρι σπίτι αφού περπάτησα 5 χιλιόμετρα με τα πόδια μέχρι τη στάση του λεωφορείου, και βλέπω ότι μου έχουν κλέψει το ποδήλατο. Αυτό ισοδυναμεί με καταστροφή εδώ στη Λάρισα. Συν το ότι δεν έχω αυτοκίνητο ακόμη.
Και τώρα το βράδυ με ειδοποιούν και για ακόμη χειρότερα νέα, μια φίλη έχασε τον πατέρα της.
Δεν μπορώ να ξυπνήσω και να είναι Μάρτιος και να έχει έρθει η Άνοιξη;
Αμάν πια αυτός ο κωλοφλέβαρος.

Τα Γιουβαρλάκια μου

Σάββατο πρωί, δεκάδες δουλειές να γίνουν συν μαγείρεμα που μας προέκυψε εκτάκτως σήμερα, συνήθως το Σάββατο έχω ρεπό απ’το μαγείρεμα, σε αντίθεση με όλους τους άλλους μάγειρες.
Τα γιουβαρλάκια δεν ήταν το φόρτε μου ποτέ. Το θεωρούσα πολύ κλασικό, πολύ μαμαδίστικο, το είχα κάνει και μια φορά και ήταν αποτυχία οπότε το απέφευγα. Συν το ότι η Αγγελική το έτρωγε οπωσδήποτε μια φορά την εβδομάδα στον παιδικό σταθμό οπότε δεν υπήρχε ανάγκη να το κάνω κι εγώ. Φέτος όμως, τέρμα ο παιδικός, και η ευρύτερη οικογένεια το ζητούσε επίμονα όπότε μπήκα στη διαδικασία να το μάθω καλά. Η συνταγή είναι της μαμάς μου, την παρακολούθησα δυο φορές να το κάνει και κατέγραφα την κάθε της κίνηση.

Σήμερα ξεκίνησα κατά τις 10:30 βάζοντας ένα κόκαλο να βράσει για να γίνει πιο νόστιμος ο ζωμός. Εκεί κατά τη μία παρά τέταρτο η κουζίνα ήταν βομβαρδισμένη, ο νεροχύτης φίσκα στο άπλυτο πιάτο το ίδιο και το πλυντήριο αλλά το φαγητό μου πέτυχε. Έγινε μια σούπα…πεντανόστιμη. Και προσέξτε δεν είναι τα συμβατικά γιουβαρλάκια εστιατορίου γιατί εδώ έχουμε πολλούς περιορισμούς. Έχουμε δυο ανθρώπους με καρδιακή ανεπάρκεια, τρεις που τους αρέσει το αυγολέμονο και δυο που δεν τους αρέσει, πέντε που το θέλουν σαν σούπα. Πρέπει επιπλέον να φτιάξουμε μια καζάνα φαγητό για να φάνε έξι άτομα που τρώνε σαν οχτώ και να περισσέψει και λίγο φαγητό για το βράδυ. Σας μιλάω για τρομερό γρίφο. Αλλά όταν το σέρβιρα στο τραπέζι δέχτηκα τα συγχαρητήρια όλων.
Θυμήθηκα εκείνο το επεισόδιο στα Φιλαράκια που η Μόνικα θα ετοίμαζε το δείπνο Thanksgiving και ο καθένας της ζητούσε κάτι που θυμόταν απ’τα παιδικά του χρόνια. Άλλος ήθελε τις πατατούλες ξεροψημένες, άλλος λιωμένες άλλος τη σαλτσούλα στο πλάι και η Μόνικα τα έκανε όλα. Και μετά με ρωτάει η Μαρία γιατί ταυτίζομαι με τη Μόνικα και όχι με τη Ρέιτσελ. Τι σχέση έχω εγώ με τη Ρέιτσελ; (Εκτός από τον Μπραντ ;-)

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Διαβάζω αρκετά μπλογκ μαγειρικής της Μάτζικας, του Αθήναιου, της Νίνας απ’τη Σουηδία και ένα δυο ξένα. Θα ήθελα κι εγώ να μαγειρεύω πιο ωραία πράγματα, πιο exquisite, να έλεγα αύριο να κάνω κάτι καλό αλλά δεν αντέχω. Όλη τη βδομάδα μαγειρεύω εννιά με δέκα το βράδυ και την Κυριακή κάνω δυο φαγητά, ένα για την ίδια μέρα κι ένα για την άλλη. Δεν έχω την αντοχή να σκεφτώ, να ψωνίσω και να μαγειρέψω κάτι που θα θέλει τεράστια υπομονή και σχολαστικότητα. Ίσως στις διακοπές. Αν και τώρα που το σκέφτομαι έχω μια Μαντινεία Τσελέπου στο ντουλάπι και θέλω να φτιάξω κάτι εξαιρετικό γι αυτό το κρασί! Ώρες ώρες αισθάνομαι ότι είμαι μια εργάτρια, και η κουζίνα το εργοστάσιο μου.

Friday night

Μια εβδομάδα μετά. Είμαι πολύ καλύτερα, σήμερα βγήκα και για ένα καφέ για πρώτη φορα μετά από το ατύχημα. Είδα κανα δυο φίλους βρήκα και ένα γνωστό με τον οποίο ανακάλυψα ότι μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος για τα βιβλία. Το αγαπημένο μου μπαράκι το Αλομπάρ, έχει αυτό το καλό: όλο και κάποιον ενδιαφέροντα τυπάκο θα γνωρίσεις εκεί.

Τέλος πάντων σκέφτομαι όλες αυτές τις μέρες κάτι ενδιαφέρον να γράψω και δε μου βγαίνει, είχα και το τρέξιμο με το αυτοκίνητο. Ήθελα να γράψω και ένα σχόλιο για τους φίλους που μου συμπαραστάθηκαν τόσο αυτές τις μέρες άλλα όποτε ξεκινούσα με έπιαναν τα κλάματα και σταματούσα. Ειδικά τη Μαρία και το Βάγιο, είμαι πολύ τυχερή που τους έχω φίλους!

Εν τω μεταξύ όμως η ζωή προχωράει και στο σχολείο το θέμα συζήτησης ήταν η περίφημη εκπομπή του Χαρδαβέλλα για το σεξ και το ίντερνετ. Εγώ δεν την είδα καθόλου, δεν έχω ιδέα τί έλεγε αλλά από αυτά που έλεγαν αυτές οι κυρίες κατάλαβα δυο πράγματα για τις ίδιες: 1ον δεν έχουν ιδέα τί είναι το ιντερνετ και 2ον έχω σοβαρές αμφιβολίες για το αν ξέρουν anything για το σεξ!

Αυτά προς το παρόν. Τώρα ακούω Pandora's box που το βρήκα στο μπλογκ του Λιάκου. Είναι σαν να έχεις τον προσωπικό σου DJ στο σπίτι. Εγώ βέβαια έχω ήδη ένα (λατρεμένο) DJ στο σπίτι, αλλά τώρα λείπει.

Στενοχώριες

Ακόμη πολύ πεσμένη. Κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου, μού έρχεται η εικόνα και ο ήχος της στιγμής του ατυχήματος. Δεν ξέρουμε καθόλου και τι μας επιφυλάσσει η ΤΟΥΟΤΑ όσο αφορά την εκτίμηση της ζημιάς. Σκεφτόμαστε τα χειρότερα σενάρια για να είμαστε προετοιμασμένοι.
Επίσης δεν μπορώ να ξεπεράσω τις ενοχές μου. Τι έκανα, τι έκανα;;; Ρωτώ και ξαναρωτώ τον εαυτό μου και ξέρω ότι θα μου πάρει πολύ καιρό να τον συγχωρήσω. Τι αχάριστοι που είμαστε όταν όλα πάνε καλά! Σκεφτόμενη τώρα την περασμένη εβδομάδα λέω «Τι ευτυχισμένη που ήμουν και πόσο καλά μου πήγαιναν όλα!» Τώρα …τα βλέπω όλα γκρίζα.
Οι αγαπημένες μου ασχολίες δε με ευχαριστούν, θέλω μόνο να είμαι αγκαλιά με την κόρη μου και τον άντρα μου. Το βράδυ της Παρασκευής δεν μπορούσα να κοιμηθώ απ’την υπερένταση. Το ίδιο και η μικρή. Την πήρα τελικά στο κρεβάτι μου και έτσι με το να την έχω δίπλα μου ησύχασα κάπως.
Είμαι εδώ, είμαι καλά αυτό είναι το σημαντικό. Τώρα σκέφτομαι πόσο είχα κλάψει πέρσι όταν γρατζούνισα απλώς το αυτοκίνητο και έδωσα 100 ευρώ για να το φτιάξω. Τι χαζή που ήμουνα. Λες να μου φαίνεται έτσι κι αυτό μετά από μερικούς μήνες; Τα μεγέθη είναι εντελώς διαφορετικά βέβαια αλλά το σκεπτικό το ίδιο. Ούτε μουσική θέλω να ακούσω, ούτε να διαβάσω, τίποτε. Αύριο σχολείο. Θέλω πολύ να πάω, να μπω σε ένα ρυθμό, μια ρουτίνα πάλι.

Τράκα

Χάλια η σημερινή μέρα. Τράκαρα με το αυτοκίνητο, γλύστρισα στον πάγο, η συνάδελφος που καθόταν πίσω χτύπησε ευτυχώς ελαφρά, το αυτοκίνητο χάλια, έσπασε ο πίσω άξονας, ζημιά από 5.000 ευρώ και πάνω. Σκατά, σκατά. Το ότι θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι πολύ χειρότερα, να έχουμε χτυπήσει κλπ, κλπ, δε με παρηγορεί. Θα μπορούσε να είναι και πολύ καλύτερα, να μην έχουμε χτυπήσει και τώρα να πίνω τα ποτάκια μου με τις φιλενάδες μου. Αντί γι αυτό έχω πονοκέφαλο, δε θα μπορώ να κοιμηθώ απ'τις τύψεις και το άγχος και γενικά είμαι χάλια. Κλαψ, κλαψ.

Λάρισα - Καρποχώρι

Να και οι φωτογραφίες που υποσχέθηκα. Την πρωτη την
ονόμασα "open roads".

Εδώ έχουμε ένα πλυμμηρισμένο χωράφι, που έχει παγώσει

Κι εδώ η αυλή του σχολείου για να μην νομίζετε ότι υπερβάλλω

Φλάντζες, χιόνια και παντεσπάνι

Κάθομαι πριν από λίγο να κοιτάξω τα αγαπημένα μου μπλογκ, και κατά λάθος βρίσκομαι στο δικό μου. Και τι βλέπω; Τρία σχόλια και μάλιστα τα δύο από «αγνώστους». Έπεσα απ’τα σύννεφα! Δηλαδή αν κατάλαβα η ‘Μένω εκτός’ έχει ξαναπέρασει από δω και της άρεσε? Τι να πω; Είμαι συγκινημένη! Η Μαρία στον Τύρναβο θα με καταλάβει! Μετά από αυτό επισκέφτηκα κι εγώ τη νέα μου δικτυακή φίλη και διάβασα όλα τα δικά της στην αρχή από ευγένεια και μετά επειδή κόλλησα με τον λυρισμό και τον αισθαντισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι μας αρέσει και των δυο η Κική Δημουλά.

Κατά τα άλλα, σήμερα ήταν μια πολύ κουραστική μέρα. Συνεργάζομαι με έναν επιχειρηματία εδώ στη Λάρισα που δεν ξέρει Αγγλικά κι εγώ του μεταφράζω που και που επαγγελματικές επιστολές. Σήμερα λοιπόν είχε έρθει ένα αντιπρόσωπος από την Αγγλία και ήμασταν από τις 2:30 ως τις 6:30 (αμέσως μετά την πρωινή δουλειά) όλοι μαζί να συζητάμε για χημικά αυτοκινήτων, φλάντζες και τον καλύτερο τρόπο να αφαιρείς τα γράσα. Στο τέλος βαρέθηκα πια. Αναρωτιέμαι μερικές φορές γιατί τα κάνω όλα αυτά , γιατί δεν κάθομαι επιτέλους στα αυγά μου και στη δουλίτσα μου (που όπως είπαμε τη λατρεύω), αλλά επιμένω να μπλέκομαι σε χίλια δυο. Μεταφράσεις, διερμηνείες, μέχρι και μεταφράσεις με SMS, έκανα πέρσι που ήμουν μακριά. Αλλά δεν μπορώ αλλιώς! Όταν καμιά φορά (σπανίως δηλαδή) δεν έχω καμία εκκρεμότητα και κάθομαι στον καναπέ για δυο τρεις ώρες με πιάνει τρέλλα, σηκώνομαι και αρχίζω να ταχτοποιώ, τα ταχτοποιημένα και να εφευρίσκω δουλειές. Κάποιο όνομα θα έχει η περίπτωση μου στην ψυχιατρική. Να μην ξεχάσω να ρωτήσω τη Στέλλα, ή και τη Μαρία, την προσωπική μου ψυχολόγο!
Έπειτα είναι και το χρηματικό κομμάτι (ε, τι τζάμπα τα κάνω όλα αυτά;). Κακά τα ψέματα, η δουλειά μου τέλεια μεν αλλά εμένα μ’αρέσει το παντεσπάνι. Πως αλλιώς θα βγούνε τα ταξιδάκια στην Αθήνα (next weekend), οι όπερες και τα βιβλία;

Αυτά για σήμερα. Σταματώ τώρα γιατί νυστάζω. Θα επανέλθω σύντομα όμως με μια juicy ιστορία από το γυμναστήριο. Τις φωτογραφίες τις έβγαλα σήμερα το πρωί στο δρόμο για το σχολείο! (Τελικά αρνείται να μου φορτώσει τις φωτό κι εγώ έχω αποκοιμηθεί στο πληκτρολόγιο, κι είναι και βρώμικο παναθεμα το, βλέπε Λίτσα) (Επίσης μέχρι να γίνει η φόρτωση εκφόρτωση κοίταξα 2-3 άλλα μπλογκ και κόλλησα με τον Αθηναίο. Μάκαρι να ήμαουν λίγο τίγρης αλλά είμαι αθεράπευτα dog person, δηλαδή "Πιστός που τρελλαίνεται για την αλητεία μόνο κ μόνο για να μπορεί να γυρίσει κ να κουνήσει την ουρά του με λατρεία στα αγαπημένα του πρόσωπα".

Home Alone

Χιόνια πάλι σήμερα στην Καρδίτσα και είμαι σπίτι μόνη. Καιρός να γράψω λίγο σε αυτό το μπλογκ που το έχω ξεχάσει εγώ πόσο μάλλον ο θεός.
New Year resolutions: Να μην ξαναπαραπονεθώ για τη δουλειά μου. Όχι ότι παραπονιέμαι και συχνά αλλά πρέπει να το κόψω εντελώς. Μιλάμε κάθε μέρα βλέπω να χειροτερεύουν τα πράγματα, προχθές η κοπέλα που μας κάνει babysitting που και που, μας έλεγε ότι δουλεύει 12-14 ώρες την ημέρα και καταφέρνει να βγάζει 650 ευρώ το μήνα. Σήμερα ντρέπομαι να πάω στο σούπερ μάρκετ γιατί θα με ρωτάνε γιατί δεν πήγα στη δουλειά και δεν μπορώ να εξηγώ.
Παρεμπιπτόντως, δε θέλω να ακούω και μαλακίες περί δασκάλων που λουφάρουν με τα χιόνια. Δεν ξέρω αν πράγματι η πρόσβαση σε όλα τα σχολεία του νομού Καρδίτσας είναι δύσκολη έως αδύνατη αλλά υπάρχουν και πολλά ζητήματα που τα αγνοεί όποιος κάνει σχόλια του τύπου: «Τα κλείσατε πάλι τα σχολεία, κουραστήκατε ε;» Ένα θα σας πω: Στο σχολείο που θα είχα μάθημα σήμερα, η τουαλέτα είναι έξω μακριά από τις τάξεις, και δεν υπάρχει κοινός χώρος για να μαζευτούν τα παιδιά στα διαλείμματα. Άντε κράτησε εσύ τώρα 70 παιδάκια από τις 8 ως τη 1 μέσα στις τάξεις. Συν το ότι η στέγη μας δεν είναι σε καλή κατάσταση και κάθε φορά που χιονίζει στάζει! Μη νομίζετε ότι υπερβάλλω αλλά στα περισσότερα Δημοτικά σχολεία των χωριών είναι κάπως έτσι τα πράγματα. Εκτός αν είναι τυχεροί και κάποιος πλούσιος ομογενής έχει αφήσει κληρονομιά στο σχολείο όποτε ρέει το παραδάκι. Εμείς πάντως αγοράζουμε οι ίδιοι το χαρτί για τις φωτοτυπίες (να μη σου πω και το χαρτί υγείας…)
Μην παρεξηγήσετε για παράπονο την όλη αφήγηση. Όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες η δουλειά αυτή καθ’αυτή είναι φανταστική. Να μιλάς στα πιτσιρίκια, να προσπαθείς να τους γνωρίσεις έναν άλλο κόσμο, άλλους ανθρώπους, είναι φοβερό προνόμιο. Και δεν ξεχνάμε ποτέ ότι μπορεί να ξεχάσουν αυτά που τους είπες, αλλά δεν θα ξεχάσουν ποτέ πώς τους έκανες να νιώσουν.

Αυτά με τη δουλειά. Κατά τα άλλα η ζωή κυλάει ήρεμα, ανακάλυψα και την power yoga (μαζί με τον ωραίο γυμναστή ; -) .
Θα σταματήσω τώρα για να χαζέψω και λίγο στα αγαπημένα μου μπλογκ, αν και τα πράγματα δε θα είναι πια τα ίδια: Η Λίλη σταματάει. Κρίμα, γιατί είχε γίνει σα μια μακρινή φίλη κι ας μη τη γνώρισα ποτέ.

Η Έλλαδα στην κατάψυξη

Πράγματι, η Έλλαδα μπήκε στην κατάψυξη, τα πάγωσε όλα, μυαλό, κοινή λογική, ψυχραιμία. Κλείσαν τα σχολεία, θα τα ανοίξουμε στις 21 Μαρτίου, με τον επίσημο ερχομό της Άνοιξης και πάλι βλέπουμε. Αν δεν πάει 26° C η θερμοκρασία δεν ξαναδουλεύουμε.
Η φωτό είναι απ'το σπίτι μου, 8:20 το πρωί. Λευτεριά στους αποκλεισμένους!

Housekeeping

Είναι Κυριακή 9 παρά τέταρτο το βράδυ κι εγώ: έχω δυο φαγητά στη φωτιά, ξεπλένω κατσαρολικά, φωνάζω στην Αγγελική να μπει στο μπάνιο, σταματάω το πλύσιμο των πιάτων και πάω στο μπάνιο να της κάνω παρέα και ταυτόχρονα ράβω μια τούφα από τα μαλλιά της Μαριλού, της κούκλας. Έχω και το ρολόι στο μπάνιο και κοιτάω για να βγάλω τα μακαρόνια απ΄την κατσαρόλα στα 8 λεπτά ακριβώς. Μίλησε κανείς για multitasking?
Τώρα είναι 11 παρά 10 και επιτέλους κάθομαι για λίγο, πριν πέσω στο κρεβάτι μου ξερή για ύπνο. Εγερτήριο στις 6:15, κι έρχεται χιόνι αύριο, πρέπει να προσέχουμε στο δρόμο. Τουλάχιστον μου πέτυχε το φαΐ, χταπόδι κοκκινιστό με κοφτό μακαρονάκι.

Puzzle

Αφού τέλειωσε η αναγκαστική τιμωρία που είχα βάλει τον εαυτό μου (όχι, εξόδους, όχι τηλέφωνα σε φίλους, όχι blogging) επανέρχομαι.
Το περασμένο Σ/Κ λοιπόν, λόγω τιμωρίας ήμουνα συνεχεία στο σπίτι με μια μικρή έξοδο για το γυμναστήριο. Τα παιδιά του σχολείου είχαν μαζέψει διάφορα παιχνίδια που δεν ήθελαν πια, για να τα χαρίσουμε σε άλλα λιγότερο προνομιούχα παιδιά. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και ένα παζλ 500 κομματιών με θέμα το Lord of the Rings. Μέχρι λοιπόν να μαζευτούν μερικά ακόμη παιχνίδια, σκέφτηκα να κάνω εγώ το πάζλ να δω αν λείπει και κανένα κομμάτι δηλαδή, μη χαρίσουμε σκάρτο πράμα.
Το ξεκίνησα την Παρασκευή το απόγευμα και το τέλειωσα το Σάββατο το βράδυ. Κόλλημα, τρομερό τα παζλ και απορώ γιατί δεν έκανα μερικά πέρσι που περνούσα μεγάλες μοναξιές. Επιπλέον και αφορμή για υψηλές φιλοσοφικές σκέψεις τις οποίες παραθέτω

Τα παζλ είναι όπως η ζωή.
Αποτελούνται από πολλά μικρά κομματάκια.
Κάθε κομμάτι και είναι ίσης αξίας με τα άλλα.
Κάθε κομμάτι είναι άχρηστο χωρίς τα άλλα.
Τα κομμάτια είναι τόσο μικρά που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις την εικόνα πάνω τους. Εκεί που νομίζεις ότι ένα κομμάτι ταίριαζε σε ένα σημείο, τελικά ανακαλύπτεις ότι είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Για παράδειγμα προσπαθούσα για ώρες να βρω το πρόσωπο του Άραγκορν και είχα απορρίψει καμιά δεκαριά κομμάτια που δεν τα κοιτούσα καν. Τη δεύτερη μέρα ανακάλυψα ότι αυτά τα ‘άχρηστα’ κομμάτια ήταν το πρόσωπο που έψαχνα.
Η αρχή είναι το πιο δύσκολο μέρος. Όταν έχεις βάλει κάμποσα κομμάτια, γίνεται σιγά σιγά πιο εύκολο. Μερικά κομμάτια τα βάζεις στην τύχη και ω, του θαύματος ταιριάζουν!
Έχει αρκετή αγωνία να φτιάχνεις το παζλ γιατί μέχρι την τελευταία στιγμή δεν είσαι σίγουρη αν υπάρχουν όλα τα κομμάτια. Κι αν παράπεσε κανένα όταν το συσκεύαζαν; Κι αν έχω κάνει όλο αυτό τον κόπο τζάμπα; Αλλά στο τέλος πάντα επιβραβεύεσαι και ο κόπος δεν πάει χαμένος. Άλλωστε η διαδικασία αξίζει.
Η εικόνα ολοκληρώνεται μόνο όταν βάλεις και το τελευταίο κομματάκι, γι αυτό και τελικά αξίζει να μη βιάζεσαι, να το κάνεις να κρατήσει όσο πιο πολύ γίνεται.
Όσο πιο πολλά κομμάτια έχει το παζλ τόσο μεγαλύτερη η ευχαρίστηση όταν το τελειώνεις!

Αυτά με τα παζλ. Αυτό το Σ/Κ λοιπόν θα το αφιερώσω στους πραγματικούς φίλους που με περιστοιχίζουν, και με βοηθάνε να ολοκληρώνω την εικόνα στην οποία ανήκω κι εγώ.

Διάφορα

Οι καλοί μου φίλοι και πρώτοι αναγνώστες αυτού του μπλογκ μου έκαναν δώρο ένα ημερολόγιο με αστεία, αποφθέγματα όλα σχετικά με τάξεις, δασκάλους κλπ. Χθες λοιπόν είχε κάτι που είπε ένας μαθητής σε έναν άλλο και το βρήκα τρομερά πνευματώδες: "Don't believe everything you say".

Άλλο θέμα: Διάβασα σήμερα στα ΝΕΑ τη στήλη του Γκάζι Καπλάνι, του Αλβανού δημοσιογράφου που ζει και εργάζεται στη χώρα μας εδώ και χρόνια. Ο τίτλος είναι "Πρωτοχρονιάτικες εξομολογήσεις μιας οικιακής βοηθού" και μπορείτε να το βρείτε εδώ. Άλλωστε είναι και ο Γκάζι μπλόγκερ. Το κειμενάκι είναι πολύ συγκινητικό και την καταλαβαίνω απόλυτα τη γυναίκα αυτή αφού ακόμη κι εγώ ένιωσα έτσι όταν πρωτοάκουσα για το έγκλημα. Αυτό που λέει σε ένα σημείο ότι όταν γίνεται κάτι από Αλβανό της κρατάνε μούτρα τα ίδια τα παιδιά της είναι οδυνηρό. Και αυτά τα παιδιά το κράτος μας τα διώχνει και τα βάζει στη γωνία.
Μια κωμικοτραγική σκηνή που έζησα στο σχολείο φέτος ήταν όταν η μουσικός έλεγε για ένα κοριτσάκι ότι μάλλον δε μπορεί να τραγουδήσει καλά και η δασκάλα της τάξης είπε: "Α, έπρεπε να στο είχα πει είναι Αλβανή". Η μουσικός έμεινε άναυδη αλλά ευτυχώς συνήλθε σύντομα και της απάντησε: "Γιατί οι Αλβανοί είναι εξ'ορισμού φάλτσοι;"

Κατά τα άλλα είμαι στον πυρετό της προετοιμασίας ενός δείπνου για την Πέμπτη. Έχουμε καλέσει όλους τους στενούς φίλους, 12 και 2 εμείς 14 και 2 πιτσιρίκια 16. Έχω αρχίσει απο σήμερα το μαγείρεμα. Ασυναγώνιστη βοηθός η μαγείρισσα και gourmet writer Στέλλα Κατσαρού.

Γαλάτεια

Θέλω να γράψω για μια γυναίκα πολύ σημαντική για μένα. Τη γνώρισα όταν ήμουν περίπου πέντε χρονών, ήταν φίλη των γονιών μου. Ζούσε σε μια μικρή επαρχιακή πόλη αλλά ήταν από την Αθήνα. Αληθινή Αθηναία που έφυγε όμως. Είχε παντρευτεί κάποτε πολύ παλιά και είχε κάνει κι ένα παιδί, Μετά χώρισε και ο άντρας της πρέπει να ήταν τόσο κόπανος που το παιδί όταν μεγάλωσε άλλαξε το όνομα του και πήρε της μητέρας του. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Η κα Γ πάντως ήταν μια εντελώς αντισυμβατική φιγούρα. Είχε ένα κατάστημα με είδη λαϊκής τέχνη και κοσμήματα, που για μένα ήταν σαν τη σπηλιά του Αλλαντίν. Αυτό το μικρό μαγαζάκι είχε όλα τα κιτς αντικείμενα για τουρίστες που διασχίζουν μια μικρή παραλιακή πόλη όπως τσαρούχια, κούπες, πιατάκια, κοχύλια μεγάλα και μικρά, σφουγγάρια, καθρέφτες, φωτιστικά με αχιβάδες, βάζα και βαζάκια, σανδάλια, you get the picture. Αλλά είχε και τρομερά ασημένια κοσμήματα, σκουλαρίκια, κρεμαστά , καρφίτσες, πράγματα που με θάμπωναν όσο ήμουν μικρή αλλά και καθώς μεγάλωνα. Από τότε έχω ένα κόλλημα με τα σκουλαρίκια και νομίζω ότι είμαι γυμνή αν δεν φοράω. Είχε και τρομερά κακόγουστα πράγματα βέβαια γιατί η κα Γ. εκτός από μια μορφωμένη και καλόγουστη κυρία ήταν και έμπορος και κάπως έπρεπε να ζήσει. Τότε ήταν η εποχή πριν τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας και έρχονταν πολλοί κεντρο-ευρωπαίοι οδικώς. Σταματούσαν στη μικρή μας πόλη και της έδιναν ζωή και χρήμα.
Η κα Γ. είχε σπουδάσει μουσική, είχε διδάξει κιόλας σε Ωδεία στην Αθήνα. Αλλά τα είχε παρατήσει όταν έφυγε. Εμένα ήταν ο φόβος και ο τρόμος μου. Τότε είχα αρχίσει να μαθαίνω κιθάρα, (φαεινής ιδέα του μπαμπά μου που πίστευε σε rounded education). Όποτε πήγαινα στο μαγαζί της για να ακούσει τις ασκήσεις σολφέζ, άκουγα τον εξάψαλμο και μετά έπαιρνε τηλέφωνο το μπαμπά μου και του έλεγε, «Να το σταματήσεις το παιδί, είναι φάλτσο, είναι ανεπίδεκτο, είναι άμουσο.» Αλλά ο μπαμπάς μου, εκεί, δεν τη άκουγε την αγία αυτή γυναίκα, θα είχαμε γλιτώσει 13 χρόνια μαθημάτων. Αλλά με έκανε και πιο σκληρή. Χρόνια αργότερα όταν ήμουνα στη Β Λυκείου, είχαμε φύγει πια από εκείνη την πόλη αλλά πηγαίναμε που και που για Χριστούγεννα, της έπαιξα κάτι που είχα μάθει καλά. Η κα Γ. είχε μαλακώσει με τα χρόνια, εγώ είχα μάθει πια μερικά πράγματα, και είπε «Έμαθες τελικά, πραγματικά δεν το περίμενα»! Νομίζω ότι μετά από αυτό το κομπλιμέντο, ικανοποιήθηκα τόσο που παράτησα την κιθάρα. Την ξαναέπιασα φέτος, 12 χρόνια μετά για να παίξω στη γιορτή του σχολείου Χριστουγεννιάτικα τραγούδια.

Τώρα που είναι Χριστούγεννα τη θυμάμαι πολύ έντονα. Οργάνωνε τρομερές Χριστουγεννιάτικες γιορτές, μαγικές. Μία τη θυμάμαι τόσο καθαρά και με τόση γλύκα σαν να έγινε πέρσι. Είχαμε πάει στο σπίτι της με τους βαθιούς καναπέδες, το πιάνο και ένα σωρό αντικείμενα από ταξίδια στο εξωτερικό. Τότε ζούσε και ο πατέρας της ακόμη, άλλη εξωτική φιγούρα για μένα, ζωγράφος. Η τραπεζαρία ήταν κλειστή για μας, γιατί ήθελε να τα ετοιμάσει όλα και μετά να τα δούμε. Όταν επιτέλους άνοιξαν τα φύλλα της πόρτας ήταν μια μαγεία, ένα παραμύθι. Γαλοπούλα, με γέμιση, και κάστανα, στο κέντρο, διάφορα άλλα παράξενα φαγητά γύρω γύρω, σερβίτσια πορσελάνινα, και ψηλά ποτήρια του κρασιού, η Χριστουγεννιάτικη διακόσμηση, μουσική και δώρα στο πιάτο του καθενός. Ο αδερφός μου κι εγώ θα ήμασταν τότε 4 και 6 χρονών αντίστοιχα. Εκείνη δεν τα πήγαινε και πολύ καλά με τα μικρά, μας φέρονταν σαν να ήμασταν μεγάλοι και απαιτούσε ανάλογη συμπεριφορά από εμάς. Όχι γκρίνιες, δεν τρώω αυτό, δε μου αρέσει εκείνο! Αλλά επειδή τη φοβόμαστε λίγο, φερόμασταν όσο καλύτερα μπορούσαμε. Τα δώρα που μας έκανε ήταν παράξενα, καμιά σχέση με Barbie και Nintendo. Μας χάριζε βραχιολάκια, παιχνίδια από άλλες χώρες, μεγάλα κοχύλια για να ακούμε τη θάλασσα, επιτραπέζια, σκουφιά για τα χιόνια, στολίδια για το δέντρο και άλλα τέτοια. Η γιορτή γινόταν την παραμονή και όταν πια εμείς τα μικρά είχαμε κουραστεί παίρναμε κι ένα υπνάκο σε κάτι καναπέδες με φλοκάτες.
Το φαγητό γενικά ήταν κεντρικό στη ζωή αυτής της γυναίκας και φαινόταν στην εμφάνιση της. Κοντούλα και χοντρούλα δεν έχανε όμως και την τάση της να περιποιείται τον εαυτό της, να βάφει μέχρι τέλους τα μαλλιά της και να φοράει μεγάλα κολιέ που καμιά φορά σκέπαζαν τους λεκέδες από λαδιές στη μπλούζα της.
Η ασύγκριτη κα Γ. σόκαρε και με άλλους τρόπους τη μικρή κοινωνία αφού συζούσε εδώ και χρόνια με το συνεταίρο της στο μαγαζί. Εκείνος πολύ νεώτερος της ψηλός και αδύνατος, ένας απλός άνθρωπος που γνωρίστηκε με τη Γ. και έμεινε κοντά της μέχρι τέλους, χωρίς δεσμεύσεις και τυπικά.
Τότε όλα μου φαίνονταν μυστηριώδη, τώρα καταλαβαίνω τι γεμάτη ζωή έζησε και πόσο επηρέασε κι έμενα. Μακάρι κι εγώ να βρω το θάρρος να ζω έτσι παλικαρίσια, σαν Γυναίκα με γάμα κεφαλαίο!

Καλή χρονιά σε όλους, κι ένα cheesy μήνυμα που έλαβα: Ευτυχισμένο το 200sexy. Αμήν!

Between Xmas and New Year

I know many people are gonna hate me for saying this but I miss my job. Why, oh why should there be two-week long vacations in the middle of the winter? TO spend the days fighting with my husband about not doing anything different, or to spend loads of money on food and sweets? The only money I don't regret spending is what I gave for gifts. If I had more I would spend it all!
Right now, it's Friday afternoon, I'm so restless I can't read anymore, I've already solved three SUDOKU puzzles and I don't know what to do with myself. Sex is ruled out for today since Makis is doing his siesta right now, and tonight he's DJing so I bid goodbye to any fun for today!
One good thing though is Ispend ages surfing th internet and I found this page of the TIME magazine suggesting the best sites of the year. One of them, Heather's blog from Utah, USA is hilarious. I've been reading it for the past half hour and I'm LOL.

Η Μέθοδος Της Ορλεάνης

Δεύτερη μέρα Χριστουγέννων και με βρίσκει να διαβάζω «Τη Μέθοδο της Ορλεάνης» της Ευγενίας Φακίνου. Το ξεκίνησα το πρωί και το τέλειωσα το βραδάκι. Είναι ένα βιβλίο που κυλάει γάργαρο μέσα σου, ειδικά σε μένα που έψαχνα καιρό για ένα καλό διαβαστερό βιβλίο. Έλεγα ότι έφταιγα εγώ που δε διάβαζα όπως πριν ότι κάτι μου είχε συμβεί αλλά τελικά μάλλον ήταν τα βιβλία που διάλεγα. Αυτό λοιπόν είναι ένα διαμαντάκι κι ευχαριστώ την Όλγα που μου το χάρισε. Με τον καφέ στο χέρι λοιπόν το ξεκινάω και βυθίζομαι στο μαγικό σύμπαν της Φακίνου που φέρνει στο νου την Αστραδενή και τη Μεγάλη Πράσινη. Κι ας είναι αυτό μια ιστορία άλλης εποχής. Είναι το μαγικό και ο θάνατος και όλα αυτά τόσο φυσιολογικά που δεν σου φαίνονται παραμύθι. Είναι και το παραμύθι με κόρες ξανθές από Βόρειες Χώρες με ορφανά και κομμένα κεφάλια που επιπλέουν στο νερό. Είναι ο έρωτας που δε ζήσαμε ακόμη, γυναίκες αιώνια παρθένες και ο μεγάλος έρωτας που δεν πεθαίνει ποτέ.
Είναι όλα σα μια σούπα μυρωδική και νόστιμη και πάνω απ’όλα χορταστική ιδανική για ένα πρωί Χριστουγέννων που αλλιώς θα ήταν όπως όλα τα πρωινά. Κάνω μια στάση να φτιάξω μια πίτα για το μεσημεριανό, όπως και οι γυναίκες του βιβλίου και μετά συνεχίζω. Υπογραμμίζω τα λόγια που μου αρέσουν.

Οι Άντρες λοιπόν: Δε μιλάνε πολύ, λένε μια κουβέντα και πρέπει να καταλάβεις πέντε, τιμωρούνε άδικα και κρατάνε κακία για πάντα. Αλλά αγαπάνε για πάντα μερικές φορές. Έπειτα ποιος είπε ότι χρειάζονται πάντα τα λόγια: « Η αγάπη μπορεί να είναι και σιωπηλή, να μη χρειάζεται λόγια».

Οι Γυναίκες είναι αδυσώπητες σκληρές αλλά και γεμάτες ιστορίες, μαγειρεύουν, σιδερώνουν, ράβουν, φροντίζουν τα καθημερινά και τα σημαντικά, προσαρμόζονται σε νέες πατρίδες και αγαπάνε μια φορά και για πάντα. Για την αγάπη τους αψηφούν το γονιό τους, τις τάξεις, την κοινωνία, την πατρίδα.
Όλη η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τους γυναικείους χαρακτήρες και ορίζεται μέσα από τις καθημερινές μικροδουλειές. Αυτές δείχνουν και το πέρασμα των εποχών. Η ιστορία κυλάει χωρίς να ξέρουμε ακριβώς πότε ή που. Γύρω στα μισά του βιβλίου έχουμε μια συγκεκριμένη χρονική αναφορά (τους Βαλκανικούς Πολέμους) και αργότερα τη Μικρασιατική Καταστροφή και τον ερχομό των προσφύγων. Για τον τόπο ξέρουμε μόνο ότι είναι στο νότο.
Οι γυναίκες κάνουν τις δουλειές του σπιτιού και σε αυτό νιώθεις ότι λίγα έχουν αλλάξει. Μήπως ακόμη και τώρα οι γυναίκες δεν κάνουν αυτά τα μικρά καθημερινά που είναι αόρατα στους άντρες αλλά τόσο σημαντικά. Οι γυναίκες δε φροντίζουν για τα ρούχα, για τα γιατροσόφια, για την απασχόληση των παιδιών, για την εκπαίδευση τους μέσα απ’τις ιστορίες;
Η φιλία ανάμεσα στις γυναίκες επίσης έχει σημαντική θέση στο βιβλίο. Οι γυναίκες χάνουν την ταυτότητα τους όταν παντρεύονται γίνονται η γυναίκα κάποιου η μάνα, η γιαγιά. Μόνο για τις φίλες τους παραμένουν η Παρασκευούλα, η Σεβαστή, η Μαρία η Δόμνα και η Άννα, η Όλγα, η Λαμπρινή, η Στέλλα, θα πρόσθετα εγώ.

Απ’το πρωί αναστενάζω διαβάζοντας αυτό το βιβλίο. Είναι αλήθεια ότι ένα βιβλίο μας συνεπαίρνει όταν βρίσκουμε κάτι απ’τον εαυτό μας σ’αυτό. Έτσι κι εγώ πρέπει να ξυπνήσω όπως η Αρέθα, να μη φοβάμαι να πονέσω, είναι ωραίο παιχνίδι αλλά επικίνδυνο να ζεις μια φαντασίωση. «…διότι οι συνεχείς αποδράσεις από την πραγματικότητα το μόνο που κάνουν είναι να σε αποξενώνουν από τα γήινα. Δε λύνουν τα προβλήματα». Άλλωστε «οι έρωτες οι ανεκπλήρωτοι, οι ανολοκλήρωτοι, οι φανταστικοί μάς καταδιώκουν διαρκώς και βρίσκουν πάντα τον τρόπο να παίρνουν εκδίκηση».

Χριστούγεννα

Σήμερα τέλειωσα ακόμη ένα βιβλίο, μου το χάρισε η φίλη μου η Μαρία για τη γιορτή μου. Τελευταία οι φίλοι μου χαρίζουν πολλά βιβλία. Αυτό είναι καλό και κακό: Καλό γιατί με σκέφτονται και ξέρουν ότι αυτό είναι το πιο ευπρόσδεκτο δώρο και κακό γιατί διαβάζω βιβλία που δεν τα έχω επιλέξει απολύτως και εκνευρίζομαι, χάνω χρόνο από τα βιβλία που θέλω πραγματικά να διαβάσω. Αυτό, εν πάσει περιπτώσει δεν ήταν έτσι, γιατί η Μαρία με ρώτησε ποιο βιβλίο θέλω.
Εϊναι λοιπόν το "Για μια συντροφιά ανάμεσα μας" του Ν. Θέμελη. Μια και είχα διαβάσει την τριλογία, και μου είχε αρέσει πολύ, είχα υψηλές προσδοκίες. Όμως απογοητεύτηκα. Αυτό το βιβλίο μου φάνηκε πολύ σύντομο, ότι ο συγγραφέας ήθελε να ξεπετάξει ένα βιβλίο και δεν το δούλεψε πολύ. Το ιστορικό υπόβαθρο ειδικά που στα άλλα βιβλία του ήταν πλούσιο, σε αυτό είναι πολύ περιορισμένο. Οι ήρωες δε, δεν αναπτύσσονται δεν είσαι σίγουρος ότι τους ξέρεις παρόλο που είναι αρκετά προβλέψιμοι και κλισαρισμένοι. Ναι, αυτό είναι: δεν είναι ήρωες αυτοί αλλά καρικατούρες, στερεότυπα μιας εποχής που γίνονταν μεγάλες ανακατατάξεις στην Ευρώπη. Τώρα σταματάω, θα συνεχίσω αργότερα γιατί ήρθε η Μαρία. Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Νέα Εργασία

Blogging after along time. Επιτέλους ήρθαν οι διακοπές! Ανυπομονούσα είναι η αλήθεια κι ας μην κουράζομαι τόσο όσο πι φίλοι μου . Καμιά φορά ντρέπομαι, όταν ας πούμε η πωλήτρια στο Σούπερ Μάρκετ με ρωτάει «πως κι έτσι νωρίς σήμερα;». Ψελλίζω μια δικαιολογία και φεύγω με τις ενοχές μου. Παλιότερα έλεγα ότι δε με νοιάζει καθόλου αν το παιδί μου σπουδάσει ή όχι. Τώρα τελευταία τα πράγματα έχουν γίνει πολύ σκληρά. Νομίζω ότι ο μόνος τρόπος να έχεις μια ελπίδα για καλύτερη ζωή είναι να έχεις κάποια εφόδια. Βλέπω τους φίλους που εργάζονται στις οικοδομές ή στα εργοστάσια, ή πωλητές και τρομάζω. Η εκμετάλλευση γίνεται προκλητική πλέον. Η ιστορία που με σόκαρε πιο πολύ είναι αυτή με τις καμαριέρες που θα προσλάβει το Χίλτον της Ρόδου: Μια καμαριέρα μέχρι τώρα στοίχιζε στο ξενοδοχείο περίπου 2.000 ευρώ, με την ασφάλιση της και τα όλα της. Τώρα όμως βρέθηκε τρόπος να πληρώνουν περίπου 700 ευρώ το μήνα σε ένα γραφείο που κάνει «εισαγωγή» εργατικού δυναμικού από χώρες της πρώην Σ. Ένωσης. Οι δε γυναίκες που θα εργάζονται θα παίρνουν στο χέρι γύρω στα 300 ευρώ και θα τους παρέχεται μια υποτυπώδης στέγη και τροφή. Δεν ήξερα για ποιον να λυπηθώ περισσότερο. Για τις καμαριέρες που μαθαίνουν ότι θα μείνουν χωρίς δουλειά Χριστουγεννιάτικα ή για τις άλλες , τις φτωχές Ουκρανές που θα έρθουν να δουλέψουν σα σκλάβες για 300 ευρώ και θα στείλουν και στις οικογένειες τους από αυτά!

Όσο για μας τι να πω; Εμείς παραπονιόμαστε ότι δεν τα βγάζουμε πέρα με 2 μισθούς, και γκρινιάζουμε για τις 2 ώρες που θα μείνουμε παραπάνω στο σχολείο. Έλεος, κάτι είναι πολύ λάθος εδώ πέρα.

Άλλα ξεκίνησα να γράφω και αλλού κατέληξα. Ήθελα να πω ότι ακόμη κι εγώ ανυπομονούσα για διακοπές! Σταματώ εδώ όμως. Τώρα θα έχω χρόνο και θα ασχοληθώ περισσότερο.

“What’s Bred in the Bone"

Διαβάζω και πάλι. Λίγο, λίγο, 15-20 σελίδες την ημέρα (μόνο), αλλά διαβάζω. Ξανάρχισα την περασμένη εβδομάδα, όταν πήγα στην Αθήνα. Τα τραίνα είναι ιδανικά για διάβασμα. Αγαπώ και τα τραίνα και τα βιβλία πολύ και ο συνδυασμός είναι απόλαυση για μένα. Επιπλέον, τώρα η τεχνολογία μας προσφέρει και μουσική σε συσκευασία MP3, οπότε η απόλαυση μεγαλώνει.

Το βιβλίο που διαβάζω τώρα λέγεται “What’s bred in the Bone” του Καναδού Robertson Davies, υποψήφιο για Booker το 1987 (αν σημαίνει κάτι αυτό). Διαδραματίζεται στις αρχές του αιώνα, σε μια επαρχιακή πόλη του Καναδά. Αυτό που με έχει εντυπωσιάσει πιο πολύ είναι η άγνοια των ανθρώπων όσον αφορά σεξουαλικά ζητήματα, ό,τι έχει να κάνει με το σώμα τους γενικά, ο επαρχιωτισμός, η στενομυαλιά. Κι όλα αυτά με χιούμορ και ζωντανές περιγραφές χαρακτήρων. Δεν το έχω τελειώσει ακόμη, όταν το κάνω θα το γιορτάσω γιατί έχω μήνες να τελειώσω βιβλίο.

Κατά τα άλλα σήμερα άρχισα τα ΠΕΚ για πρωτοδιόριστους καθηγητές. Δε θα κριτικάρω, το περιεχόμενο του μαθήματος. Θα πω μόνο ότι με στενοχωρεί που είμαστε όλοι απογοητευμένοι από την κατάσταση στην Παιδεία, όλοι ξέρουμε τα προβλήματα, γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια. Και πάνω πάνω η κουβέντα «δε γίνεται τίποτε». Πως δε γίνεται ρε, συ, γίνεται, αλλά πρέπει να δουλέψουμε παραπάνω, πρέπει να κάνουμε και καμία απεργία ή κάτι τέλοσπάντων. Και πάνω απ’όλα να έχουμε ανοιχτό το μυαλό μας και την καρδιά μας.

For booklovers only

More internet surfing today and I found another interesting article about book hunting in Britain. I suggest you see the slide show with some of the most beautiful bookshops in London. I'm so jealous!!!!

Bad hair Day

I just read this funny article about bad hair days. I loved this point: "Some men don't like going to the hairdresser because (a) the hairdresser insists on talking to them and (b) it costs double what the barber charges. You'd think that men would love having their hair washed, trimmed and played with by a attentive, chatty woman. Wrong. They don't like being held captive and asked what they did on the weekend. They like to sit in a chair for a short time, say nothing, think nothing and get out quick"...(the bold letters are mine. Why is it that almost every day I find evidence that men hate talking about themselves (unless they brag about something), but I still get angry when my man refuses to speak to me? How many more years do I need to understand?

Μανάδες

Αυτό το σχέδιο του Αργύρη Μαυρέα από το 9 της Ελευθεροτυπίας, το αφιερώνω στην Ασπασία, κι αν ποτέ διαβάσει αυτό το blog, θα καταλάβει.
Κι εγώ σημέρα ούτε καν έλεγξα αν η κασετίνα της μικρής έχει ξυσμένα μολύβια και γόμα. Τί δύσκολο που είναι να αφήνεις τα παιδιά να μεγαλώνουν!

Γαλέρα

Τελικά η Γαλέρα έχει και site στο Διαδύκτιο! Εμ, βέβαια, τι το περάσαμε!Μπορείτε να τους βρείτε εδώ. Και για να αποδώσουμε και credit εκέι που πρέπει, διάβασα για πρώτη φορά για το περιοδικό στον Πιτσιρίκο, τον star των μπλογκερς.

Λάρισα

Μια φωτό από το περίφημο παζάρι Λάρισας, που γίνεται κάθε Σεπτέμβριο.

Μετά από σχόλια των αναγνωστών αυτού του μπλογκ (2 είναι όλοι κι όλοι, τους ξέρω προσωπικά) κάθομαι να γράψω και σήμερα για να επανορθώσω μια εσφαλμένη εντύπωση. Είμαι πολύ αυστηρή στις κρίσεις μου, λέει, και ιδιαίτερα για τη Λάρισα και τους ανθρώπους της. Εγώ αυστηρή , το άκρον άωτον της ανεκτικότητας! Όσον αφορά τη Λάρισα όμως, την αγαπώ τόσο πολύ που μου επιτρέπεται να τα λέω χύμα.

Και εξηγούμαι: Όταν ήρθα στη Λάρισα, για μόνιμη εγκατάσταση πριν από δέκα χρόνια (πότε πέρασαν, γαμώτο?) έλεγα με περισσή βεβαιότητα ότι ήμουν πια πολύ μεγάλη για νέες φιλίες (στα 23, τρομάρα μου) και ότι δεν περίμενα τίποτε νέο στον τομέα των σχέσεων. Όμως ευτυχώς διαψεύστηκα με τον καλύτερο τρόπο. Πολύ γρήγορα ξεκίνησα 2 φιλίες που κρατάνε ακόμη και θα κρατάνε χρόνια (Μαρία Γ. + Λαμπρινή, Φιλενάδες πρώτες, σύμβουλοι και συμπαραστάτες σε καλές και δύσκολες στιγμές. Και τι δεν κάναμε μαζί, γάμους, παιδιά, θανάτους αντιμετωπίσαμε, πρώτη μέρα στο σχολείο, babysitting, εγχειρήσεις, δανεικά, τσιμπούσια, ξενύχτια και άλλα που δε λέγονται δημοσίως. Κορίτσια να είστε πάντα καλά!). Η Λάρισα έφερε και την Ασπασία στη ζωή μου, τη μέντορα μου σε όλα τα θέματα: εκπαιδευτικά, διοικητικά, σεξουαλικά, γαστρονομικά.

Δε σταμάτησα εκεί όμως, έβαλα κι άλλους ανθρώπους στη ζωή μου και συνεχίζω να βάζω, (καλημέρα Όλγα, καινούρια φίλη) χίλιοι καλοί χωράνε άλλωστε. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Η Λάρισα μου’δωσε μια πατρίδα σ’έμενα την άπατρι. 11 χρόνια στη Ρόδο ούτε μια φορά δεν ξεστόμισα «είμαι Ροδίτισσα» και στη Λάρισα το δεύτερο χρόνο έλεγα «Είμαι Λαρισαία» (δε με πιστεύανε βέβαια αλλά άσχετο). Η Λάρισα, μου έδωσε μια ωραία βάση για να ξεκινάω τα ταξίδια και τις περιπλανήσεις μου, με έκανε να εκτιμήσω τα λαχανικά και τα όσπρια που δεν έτρωγα όταν ήμουνα μικρή, η Λάρισα είναι η πόλη που μεγαλώνω το παιδί μου και είναι ωραία για βόλτες με το ποδήλατο, οικογενειακές, μοναχικές, ό,τι γουστάρεις βρε παιδί μου. Ότι είναι βολική και ανθρώπινη σε καθημερινή βάση δεν το αμφισβητεί κανείς, ότι είναι ασχημούλα επίσης. Αλλά τι να κάνουμε δεν είναι όλες γοητευτικές και ντίβες σαν τη Θεσσαλονίκη ή τη Ρόδο, υπάρχουν και οι άλλες με τη στραβή μύτη και τη μεγάλη καρδιά.

Έγραφα χθες ότι η πολιτιστικά είναι μια έρημη χώρα η πόλη μου και έρχεται σήμερα ένα άρθρο στην Κυριακάτικη να με διαψεύσει. Μιλάει για την Πινακοθήκη Λάρισας που στηρίχτηκε στη συλλογή του μεγάλου φιλότεχνου γιατρού, Γιάννη Κατσίγρα. Η πινακοθήκη είναι πράγματι φοβερή. Όχι σαν κτίριο, αυτό δε λέει αλλά σαν συλλογή. Μέχρι τώρα όμως δε συνοδεύεται από τις εκδηλώσεις που θα την κάνουν ζωντανό κομμάτι της πόλης.

Αυτά για τη Λάρισα, αλλά δε μπορώ να κλείσω χωρίς να αναφερθώ στο Λαρισαίο που με έφερε εδώ. Χρόνια πολλά αγάπη μου, έχεις γενέθλια μεθαύριο!

Δεύτερο ποστ σήμερα

Αφού έβαλα το παιδί για ύπνο ηρέμησαν τα πράγματα, γιατί το προηγούμενο ποστ γράφτηκε με τη μικρή να φωνάζει συνέχεια: «Κοίτα, μαμά, κοίτα, διπλό ανάποδο φλικ φλακ με το ένα χέρι» (λέμε, τώρα) ή λίγο αργότερα να με ρωτάει: «Πες μου τι να κάνω, εσύ καλά έχεις τη μετάφραση σου και περνάει η ώρα σου» (νομίζει ότι κάνω μια μετάφραση, λυπηθείτε με, τι να του πω του παιδιού; «Γράφω το δικτυακό μου ημερολόγιο, κάποια μέρα θα καταλάβεις»;). Εν τέλει έπεσε ξερή για ύπνο, (εμ, βέβαια, μετά από τόσα φλικ φλακ) και μπόρεσα κι εγώ να ανοίξω κανένα σοβαρό έντυπο.
Διάβασα ένα άρθρο που μου άρεσε πολύ στη Γαλέρα, το καινούριο πολιτικό σατιρικό έντυπο του σκιτσογράφου Γιάννη Καλαϊτζή. Δεν έχουν δικτυακό τόπο, αξίζει να το αγοράσετε. Έχει απ’όλα μέσα: γελοιογραφίες, κόμικς, άρθρα. Αναδημοσιεύω εδώ λίγο για να πάρετε μια ιδέα:
«Γκρέμιστα, γκρέμιστα όλα πια!» του Στέλιου Ελληνιάδη
Ένας φίλος μου αρχιτέκτονας – πολεοδόμος, Βερολινέζος, ήρθε στην Αθήνα για ολιγοήμερη επίσκεψη και με παρακάλεσε να του δείξω τα πιο ενδιαφέροντα κτίρια που χτίστηκαν στην πόλη την τελευταία εικοσαετία. Κώλωσα. Ο Χέρμαν παίζει μπουζούκι, διαβάζει την Ιλιάδα αμετάφραστη και νανουρίζει τα παιδιά του με ελληνική Μυθολογία. …Τι να του δείξω να μην τον απογοητεύσω? … Με έπιασε πανικός. Πήρα μερικούς φίλους αρχιτέκτονες, να μου υποδείξουν κάποιο κτίριο. Τι ψάχνεις; μου είπε η Άννα, εδώ παλεύουμε να σώσουμε τα Ξενία, που αποτελούν σημαντικά μοντέλα αρχιτεκτονικής, και τα διατηρητέα νεοκλασικά της Αθήνας που ενώ προς στιγμήν νομίζαμε ότι είχαν γλιτώσει χάρη στον Τρίτση και τη Μελίνα, τώρα δέχονται νέα σαρωτική εξοντωτική επίθεση…»

Για τη Λάρισα που ζω τι να πω. Δέκα χρόνια έχω εδώ πέρα κι ένα (1) ενδιαφέρον κτίριο δεν έχω δει. Εντάξει η πόλη έχει συμμορφωθεί πολύ με το δίκτυο πεζοδρόμων, και η καθημερινή ζωή είναι εύκολη αλλά είναι όπως το L.A. όπως διάβασα κάπου αλλού σήμερα: a cultural wasteland. Και οι μονοκατοικίες γκρεμίζονται η μια πίσω από την άλλη, τελευταία αυτή απέναντι απ’το σπίτι μου, που είχε το σκεμπετζίδικο ο Βλάσης. (Για όσους δεν ξέρουν , σκεμπές είναι κάτι σαν πατσάς, αλλά τρώγεται το απόγευμα, να στρώσει το στομάχι για να δεχτεί τη νέα δόση αλκοόλ! Α, όλα κι όλα, εδώ ξέρουμε να πίνουμε! )

Busy Week

Saturday evening, I find the time to write after all. This evening I replied to e-mails, did some things I wanted to do for weeks even found time to read some magazines. I still don’t feel like reading though. This blog is supposed to be about books but it seems that since I started writing I don’t read much. Is there a connection, I wonder? I’m listening to Corrine Bailey Rae, a new discovery. In England she is being hailed as the new Billy Holiday. OK, she’s good but not that good. People are so easy to fool, they want so much to experience the new Billy or the new Rolling Stones or the new Hemingway. Our own lives seem to have no value whatsoever, the present sacks, the past is always appealing.
This reminds me of a quandary I faced a few years ago. I was trying to decide myself, whether to live my life according to the past or the present. Sounds funny? It was a really low period, professionally, I felt I had made so many mistakes and I was paying for them by working in crap jobs and doing a hundred different things just to make ends meet. I just couldn’t forgive myself, couldn’t forget the past and move on to the present. For weeks on end even months I would remember the “MISTAKES” and cry and feel down. But then one day I woke up and didn’t want to be down anymore. I moved on. I wouldn’t be so harsh on myself anymore and look ahead. But then if I wanted to apply that to all aspects of my life what was going to happen to my relationship? That (surprise, surprise) wasn’t going very well either and only if I looked in the past and believed in what had once been there, could I survive the present. So now what? Do I look ahead as far as professional life is concerned and trust the good ole past times to find courage to face the every day wear and tear of a relationship? Hell, yeah. Whatever works is fine! That’s my tip for today!
That’s all about the past. Now time has passed, things have been looking up professionally, the relationship is still here, so it seems I’m doing something right.

This week was so busy because I had a name day to prepare too. And so many mishaps along the way. Things started going wrong when the washing machine broke down last Friday. We fixed it (at 50 euros it was a cheat), and then the next day the oven breaks down right in the middle of baking two trays of brownies and two trays of muffins. Thank goodness I have good neighbours who helped out. Another 50 euros down the drain, and then yesterday, the door of the (same) washing machine breaks beyond repair. The factory has closed down, of course (damn Margaret Thatcher, it was a Hotpoint). So today we signed for a BOSCH one destined to last forever according to the salesman. That salesman had an irritating way of repeating about the “Γερμαναράδες” and how good they are at making washing machines and cars. He must have said it at least three times! So this week not only did I spend 100 euros to repairs, put down a deposit for a 504-euro washing machine but had the brilliant idea of going on strike for two days losing another 100 euros. What a week! Tonight I’m staying in to balance the bill a bit.