Βιβλία και ξερό ψωμί!

Έχω μετακομίσει!

2009-04-30T23:03:00.001+03:00

Εδώ και 2 χρόνια σχεδόν έχω αλλάξει διεύθυνση μπλογκ! Αλλά επειδή φαίνεται δεν ήταν αρκετά ορατό το ξαναγράφω!
Θα με βρείτε στο http://annabooklover.wordpress.com

Μετακόμιση

2007-04-22T22:59:00.000+03:00

Μετακόμισα εδώ γιατί βαρέθηκα τα templates της Blogger. Από τότε που έγινε New Blogger δε μπορούσα να αλλάξω σχεδόν τίποτε. Άσε που όλα τα templates ήταν βαρετά.
Θάνο είχες δίκιο, τελικά.
Από σήμερα Wordpress λοιπόν αν και δεν έχω μεταφέρει ακόμη
όλους τους συνδέσμους.

Κωνσταντίνα Δελημήτρου – Η Ψιλικατζού

2007-04-17T19:04:00.000+03:00

Διάβασα αυτό το βιβλίο και ομολογώ ότι με τράβηξε το εξώφυλλο και ο τίτλος. Ήξερα το μπλογκ, το διαβάζω, αλλά δε θα το αγόραζα αν ήταν μόνο ιστορίες από το ημερολόγιο κάποιου. Όχι απλώς δε με απογοήτευσε αλλά με ενθουσίασε. Και τώρα θα το ξανααγοράσω για τις φίλες μου: στη μία γιατί νομίω θα την αγγίξει το θέμα του απιδιού και στην άλλη που ζει στον Καναδά για να δει μια εικόνα της Ελλάδας τρομακτική. Γνώρισα από κοντά τη γλυκύτατη συγγραφέα και διαβάζοντας το βιβλίο, είχα την εντύπωση ότι την είχα εκεί απέναντι μου να μου λέει την ιστορία της.

Το βιβλίο διηγείται δύο παράλληλες ιστορίες αυτή ενός ψιλικατζίδικου και των χαρακτήρων του αλλά και ενός ζευγαριού που προσπαθεί να κάνει παιδί και αυτό αποδεικνύεται πιο δύσκολο απ’όσο είχαν νομίζει στην αρχή.

Και στις δύο αφηγήσεις το βιβλίο είναι συγκινητικό. Το ψιλικατζίδικο είναι πρώτης τάξης μέρος για να συναντηθούν όλοι οι σύγχρονοι τύποι που ζουν σε μια μεγαλούπολη, με τα καλά τους και τα κακά τους: ρατσιστές, ψυχοπονιάρηδες, τσιγκούνηδες και γενναιόδωροι, άντρες καμάκια, γκόμενες, πιτσιρίκια, παππούδες και γιαγιάδες. Και η ψιλικατζού τους ψυχαναλύει όλους δεν κάνει εξαιρέσεις πάντα με χιούμορ και καλή διάθεση αλλά και με τσαμπουκά αν χρειάζεται.

Στα άλλα κεφάλαια είναι πιο εσωστρεφής: είναι μια νέα κοπέλα χωρίς προφανή προβλήματα υγείας με ένα αγαπημένο σύντροφο αλλά κάπου εκεί τα πράγματα αρχίζουν να στραβώνουν γιατί το τρίτο μέρος της εξίσωσης, το μωρό δε λέει να έρθει και η ψιλικατζού μας αρχίζει να βυθίζεται στην κατάθλιψη, να φοβάται και να τρέχει από γιατρό σε γιατρό.

Το βιβλίο συνεχίζεται έτσι και δυστυχώς δεν είναι Αμερικάνικη ταινία για να έχει χάπι έντ. Είναι η ζωή η αληθινή.

Νομίζω ότι ο καθένας θα συγκινηθεί διαφορετικά όπως σε κάθε ιστορία άλλωστε. Το διηγούμουν στη Μαρία τη φιλενάδα μου, με μια παρόμοια ιστορία πίσω της και μου ‘λεγε: «Άννα , δε μπορείς να καταλάβεις τι πόνο πέρασα, ήταν το πρώτο πράγμα που σκεφτόμουν κάθε πρωί και το τελευταίο πριν κοιμηθώ το βράδυ». Είναι μερικές φορές που σηκώνεις τα χέρια ψηλά και δεν ξέρεις τι να πεις. Καλύτερα να μην πεις τίποτε, να αγκαλιάσεις τη φίλη σου και να προσπαθείς να της φέρεις καλή τύχη.

Θα έλεγα ότι γενικά είναι ένα απαισιόδοξο βιβλίο όχι τόσο για το θέμα του παιδιού γιατί σε αυτό διαφαίνεται η ελπίδα, οι ήρωες είναι νέοι και θα τα καταφέρουν. Το πιο απαισιόδοξο είναι η Ελλάδα που παρελαύνει στο ψιλικατζίδικο ( μικρόψυχη σε γενικές γραμμές) αλλά και η ζωή ενός νέου ζευγαριού στη μεγάλη πόλη. Εκεί εγώ στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Τη ζούμε όλοι αυτή τη νέα κατάσταση με τις πολλές ώρες εργασίες και τις μικρές αμοιβές. Νομίζω όμως ότι στην Αθήνα, τον Πειραιά, τις πολύ μεγάλες πόλεις οι αδικίες είναι πιο έντονες. Ειδικά στο κεφάλαιο που περιγράφει τη μεγάλη παρέα και πως σιγά σιγά διαλύεται είναι να κλαις πραγματικά.

Το καλύτερο όμως σας το φύλαξα για το τέλος. Κλείνοντας το βιβλίο, υπάρχει σίγουρα μια πικρία (ίσως και μια ενοχή αν εσένα σου έχουν έρθει όλα πιο εύκολα). Υπάρχει και μια χαρά άγρια όμως, μια γλύκα. Βάσανα, βάσανα και δυσκολίες αλλά όλα θα τα αντιμετωπίσουμε αδερφέ γιατί εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος. Και δεν είναι καθόλου κλισέ αυτό καθόλου μελό. Οι ήρωες της ιστορίας μας αγαπιούνται από έφηβοι και είναι μαζί στα πάνω και στα κάτω. Εδώ πράγματι (και ευτυχώς) υπάρχει κάτι από Αμερικάνικη ταινία γιατί οι ήρωες μας είναι κούκλοι (καρατσεκαρισμένο, σας λέω) και ερωτευμένοι και το παλικάρι το καλό παίρνει το άλογο του (ε, καλά τη μηχανή του) και διασχίζει τη μισή Αθήνα σε χρόνο ντε τε για τα χατίρι της αγάπης τους!

Είναι λίγο περίεργο να γράφεις γνωρίζοντας ότι τα όρια ανάμεσα στους ήρωες ενός βιβλίου και τους αληθινούς ανθρώπους είναι δυσδιάκριτα αλλά είναι και πιο ενδιαφέρον βρε παιδί μου.

Kurt Vonnegut - Slaughterhouse No 5

2007-04-14T10:13:00.000+03:00

Προχθές μετά το σημείωμα που έγραψα εδώ για τον Kurt Vonnegut και επειδή μόλις είχα τελειώσει το άλλο βιβλίο που διάβαζα, έψαξα στα βιβλία μας και το βρήκα το «Σφαγείο Νο 5». Η έκδοση Άθλια πραγματικά, Κάκτος του 1979 όπως βλέπετε και στη φωτό έκανε τότε 40 δραχμές. Μεταφραστικές γκάφες, κακή επιμέλεια ώρες ώρες μοιάζει να μεταφράστηκε κατά λέξη. Τέλοσπαντων όμως, το βιβλίο είναι βιβλίο- σταθμός. Για χρόνια εγώ νόμιζα ότι ήταν επιστημονικής φαντασίας αλλά είναι ένα βιβλίο για τον πόλεμο. Όχι αντιπολεμικό όπως λέει και ο συγγραφέας γιατί οι πόλεμοι δε σταματιούνται με βιβλία δυστυχώς. Μπορεί να έχει μέσα και εξωγήινους και απαγωγή με διαστημόπλοιο αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι το παράλογο του πολέμου και τα τραύματα που αφήνει πίσω του. Τόσα που μια ζωή δε φτάνει να τα επουλώσεις.

Για μένα το βιβλίο ήταν μια μικρή αποκάλυψη. Είχα διαβάσει πέρσι το βιβλίο του Joseph Heller “Catch 22” που ήταν επίσης ένα βιβλίο που διαδραματιζόταν στην Ευρώπη στο τέλος του πολέμου. Αυτό το μικρό βιβλιαράκι του Vonnegut είναι το κλειδί για την κατανόηση εκείνου του βιβλίου, Κατά τη γνώμη μου θα’πρεπε να τα πουλάνε μαζί. Διαβάζοντας το, καταλάβαινα τόσα πολλά που είχα χάσει τότε. Και επιπλέον είναι μια καλή εισαγωγή στο ύφος του Heller.

Κάτι άλλο σημαντικό είναι ότι κατάλαβα καλύτερα το άλλο βιβλίο του Vonnegut αυτό με τα δοκίμια. Εκεί μου είχε φανεί ότι λόγω ηλικίας παραληρούσε και πηδούσε από το ένα θέμα στο άλλο χωρίς συνοχή. Όμως με το Σφαγείο μπήκα στο νόημα και είδα ότι αυτό είναι το στυλ του, μια και προσπαθεί να αποδώσει την τεράστια αμηχανία του μπροστά σε όσα γίνονται στον κόσμο μας.

Εν ολίγοις αυτό το βιβλίο ήταν το δεύτερο που διάβαζα στη σειρά για τον πόλεμο. Το προηγούμενο μέσα από τα μάτια ενός παιδιού κι αυτό μέσα από τα μάτια ενός Αμερικανού στρατιώτη που πιάνεται αιχμάλωτος πολέμου. Ίσως είχα στερέψει από δάκρυα ή πάλι ίσως αυτό το βιβλίο δε θέλει να σε κάνει να κλάψεις. Θέλει να σε κάνει να οργιστείς, να φωνάξεις με το παράλογο που σε περικυκλώνει ακόμη και τόσα χρόνια μετά, να σε κάνει να καθίσεις στο πληκτρολόγιο σου και να γράψεις αυτά που σκέφτεσαι.

Markus Zusak - The Book Thief

2007-04-14T09:52:00.000+03:00

Πριν λίγο καιρό καθώς περιπλανιόμουν σε βιβλιοφιλικά μπλογκ έπεσα πάνω σε ένα που μιλούσε για τρία τέσσερα βιβλία τα οποία είχα κι εγώ διαβάσει πρόσφατα και μου άρεσαν. Αισθάνθηκα ότι κάτι με ένωνε με τη συγκεκριμένη γυναίκα κι έτσι αποφάσισα να αγοράσω ένα άλλο βιβλίο που πρότεινε και είχε το μαγικό τίτλο «The Book Thief».

Το βιβλίο έφτασε λίγο μετά (ας είναι καλά το Amazon.uk) και ήταν μια έκπληξη από την αρχή. Κατ’αρχήν είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζω με αφηγητή το Θάνατο τον ίδιο. Ηρωίδα όμως είναι μια μικρούλα που χάνει όλη της την οικογένεια στη Γερμανία, λίγο πριν αρχίσει ο πόλεμος και υιοθετείται από μια άλλη οικογένεια σε μια μικρή πόλη κοντά στο Μόναχο. Στην αρχή είναι όλα δύσκολα, η νέα της μαμά είναι το στερεότυπο μιας παχιάς Γερμανίδας που φωνάζει πολύ, βρίζει ασύστολα και μαγειρεύει απαίσια. Οι άνθρωποι όμως βρίσκουν την ευτυχία ακόμη και στη μέση του πολέμου ή ίσως ειδικά εκεί έχουν ανάγκη να τη βρουν.

Το βιβλίο είναι γραμμένο απλά, με μικρές κοφτές προτάσεις γιατί προορίζεται για νεανικό/εφηβικό κοινό. Αυτά που λέει όμως είναι τόσο συγκλονιστικά που δε νομίζω να υπάρχει ενήλικος που θα το διαβάσει και θα μείνει ασυγκίνητος. Μιλάμε για πολύ κλάμα. Στην αρχή ντρεπόμουν λίγο, έλεγα «Μπα σε καλό μου, να
κλαίω έτσι μόνο επειδή ένας άνθρωπος συνδύασε με ένα συγκεκριμένο τρόπο μερικές λέξεις!». Μετά απενοχοποιήθηκα πλήρως και έκλαιγα με την ησυχία μου.

Αυτό που με συγκίνησε πιο πολύ απ’όλα ήταν τα μικρά αυτοσχέδια βιβλιαράκια που φτιάχνει ένα άλλος ήρωας για τη Λίζελ. ¨όπως φαίνεται από τον τίτλο τα βιβλία είναι επίσης σημαντικοί χαρακτήρες εδώ. Είναι τα μόνα αντικείμενα που συνδέουν τη μικρή Λίζελ με το παρελθόν της και είναι αυτά που θα της σώσουν τη ζωή.

Ο συγγραφέας ζει στην Αυστραλία και η ιστορία βασίζεται μάλλον σε κάποιες από τις αφηγήσεις της γιαγιάς του που είχε όντως ζήσει στη Γερμανία κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ελπίζω σύντομα να μεταφραστεί και στα ελληνικά.

Άλλα άρθρα: New York Times, Guardian, Stephen Lang, So many books

Kurt Vonnegut

2007-04-12T14:20:00.000+03:00

Πέθανε ο Kurt Vonnegut και στενοχωρήθηκα πολύ. Είχε πέσει πριν λίγες εβδομάδες και έπαθε κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και τελικά υπέκυψε. Όλο λέω θα διαβάσω το "Σφαγείο Νο 5" που θεωρείται το αριστούργημα του και όλο το αναβάλλω. Το μόνο βιβλίο του που έχω διαβάσει είναι το τελευταίο του "Άνθρωπος χωρίς πατρίδα", ένα βιβλίο με δοκίμια. Μου άρεσε όμως η φάτσα αυτού του συγγραφέα, αυτή η χαρά της ζωής που έβγαζε.

Άλλα άρθρα σχετικά: New York Times, Βιβλιογραφία.

ΕΛΕΝΗ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗ - Τα Χερουβείμ της Μοκέτας

2007-04-08T10:00:00.000+03:00

Ένα μυθιστόρημα –μονόλογος που εξελίσσεται στη διάρκεια μιας μέρας. Η αόρατη αφηγήτρια μας μιλάει για μια γυναίκα, γύρω στα 40, παντρεμένη με τρία παιδιά, νοικοκυρά. Από την αρχή του βιβλίου μέχρι το τέλος παρακολουθούμε τις σκέψεις της όπως αυτές τρέχουν, μερικές φορές χωρίς ειρμό πηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο, και σιγά σιγά σχηματίζεται το πορτρέτο αυτής της γυναίκας.

Μανιακή με την καθαριότητα, σε βαθμό υστερίας αλλά εκείνη δεν το παραδέχεται, είναι μια γυναίκα άρρωστη σε κάποιο βαθμό, αναρωτιέται και η ίδια αν πάσχει από κατάθλιψη, η μοναδική της ευχαρίστηση και το μοναδικό πράγμα που κάνει για τον εαυτό της είναι το καθάρισμα του μπάνιου και μετά το μπάνιο της μέσα από ια ολόκληρη ιεροτελεστία που σκοπό έχει να την ηρεμήσει ώστε να κοιμηθεί, γιατί πάσχει και από αϋπνία.

Δε θέλω να πω περισσότερα για την υπόθεση γιατί ίσως χαλάσω την έκπληξη σε όσους αποφασίσουν να το διαβάσουν. Αυτό το βιβλίο το διάβασα μετά από τις Νυχτερίδες της Κιτσοπούλου, κι ενώ εκείνο κυλούσε πολύ γρήγορα αυτό στην αρχή με κούρασε. «Μα, έτσι θα το πάει;» έλεγα. Ναι έτσι το πάει και αργά αλλά σταθερά αρχίζεις να μπαίνεις στο μυαλό αυτής της γυναίκας και να βλέπεις διάφορες αποκαλύψεις που δε φανταζόσουνα στην αρχή και μετά εγώ κόλλησα και δεν μπορούσα να το αφήσω το βιβλίο. Ένα θα σας πω, χθες ήταν Μεγάλο Σάββατο και είχα ένα σκασμό δουλειές αλλά στο ενδιάμεσο το έπιανα για λίγο, το κρατούσα ενώ έβραζε η μαγειρίτσα κι ενώ περίμενα να πάει εντεκάμιση η ώρα και να πάμε στην εκκλησία.

Μου άρεσε που κυλάει αργά αλλά νευρωτικά μοιάζει πράγματι με ψυχολογικό θρίλερ που όσο περνάει η ώρα τόσο καταλαβαίνεις πόσο διαταραγμένος είναι ο ήρωας. Κάνει βέβαια κάποιες παρατηρήσεις που τρομάζουν με τη στερεότητα τους όπως αυτά που λέει για το τι θεωρείται νορμάλ στην εποχή μας και για τις σχέσεις με τα παιδιά της, και σε βάζει συνέχεια να αναρωτιέσαι μήπως είμαι κι εγώ σαν κι αυτή και δεν το έχω καταλάβει; (έχω κι εγώ μια μανία με τα βετέξ και μ’ένα ειδικό υγρό καθαρισμού αλλά ευτυχώς το ξεπέρασα τώρα).

Άλλα κείμενα για το βιβλίο:

Δημοσθένης Κούρτοβικ - H λαίδη Mάκβεθ της λάτρας
Ελισάβετ Κοτζιά - Άψογη συνέχεια

Αναγνώστρια - Τα Χερουβείμ της Μοκέτας

Τώρα που γράφω είναι Κυριακή του Πάσχα, πρωί, με ξύπνησε η μυρωδιά της τσίκνας. Εδώ οι άνθρωποι ψήνουν παντού, στα πεζοδρόμια, τις πιλοτές, στα πάρκιν, στις αυλές (όσες έχουν μείνει). Καλημέρα και Χρόνια Πολλά!

ΛΕΝΑ ΚΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ - Νυχτερίδες

2007-04-08T09:55:00.000+03:00

Ένα σύντομο βιβλίο με διηγήματα, που διαβάζεται απνευστί σε μια ώρα μέσα και αποτυπώνει ιστορίες της σύγχρονης ζωής μας σε χωριά και πόλεις.
Κρύβουν εκπλήξεις αυτά τα μικρά αφηγήματα που δεν τις λέω για να μην το χαλάσω. Εκεί που λες ότι ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάει εκεί σου πετάει μια ανατροπή και σε κάνει να χαμογελάς, να σκας στα γέλια ή να δακρύζεις, ανάλογα. Ειδικά τα κείμενα που σατιρίζουν κάποιους πολύ καθημερινούς τύπους που όλοι γνωρίζουμε αυτά είναι πολύ καλά.
Γενικά όμως αυτό που μου άρεσε είναι ότι αποτυπώνουν μια αμηχανία μπροστά σε σοβαρές στιγμές. Νιώθω ότι την καταλαβαίνω αυτή τη συγγραφέα. Είναι μια κοπέλα σαν κι εμένα περίπου (πιο ξανθιά, πιο αδύνατη) αλλά γεννημένη το 71, θέλει να πει κάτι. Ψάχνει κι αυτή ίσως το μεγάλο θέμα (που ΄λεγε κι ο Μέλβιλ) αλλά εν τω μεταξύ λέει «ας γράψω αυτά τα λίγα γιατί θα σκάσω βρε παιδί μου». Το διήγημα που μου άρεσε πιο πολύ ήταν το «Αθήνα, εννέα Δεκεμβρίου» γιατί αποτύπωσε με μεγάλη ακρίβεια τις εσωτερικές σκέψεις του ήρωα και τα σκαμπανεβάσματα.

HERMAN MELVILLE - Moby Dick

2007-04-05T12:47:00.000+03:00

Στην Αμερική, τη μεγάλη, παράξενη, περήφανη, εργατική, τεμπέλικη, άξεστη, προχωρημένη Αμερική, των μεγάλων αυτοκινήτων και των ψηλών κτιρίων, του γρήγορου φαγητού και της μαύρης μουσικής, της απεργίας και της εκμετάλλευσης, των όπλων και του κινηματογράφου, στην Αμερική λοιπόν φύεται το μεγάλο Αμερικάνικο μυθιστόρημα με σημαντικότερο ίσως εκφραστή του τον Χέρμαν Μέλβιλ. Εκεί στην πατρίδα του, στις Αγγλικές φιλολογίες διδάσκουν Μέλβιλ και Μόμπι Ντικ για ένα ολόκληρο εξάμηνο. Αλλά τι ξέρουν βρε παιδί μου αυτά τα Αμερικανάκια από τέχνη; Και τι βρίσκουν άραγε να λένε για ένα ολόκληρο εξάμηνο για ένα βιβλίο; Εδώ εμείς ένα κομμάτι για το μπλόγκ μας δε μπορούμε να γράψουμε. Αφήνω λοιπόν να τα πει ο Χέρμαν που τα λέει και καλύτερα από μένα:

Για τη συνείδηση:
«Έχει, νομίζω, αυτό που μερικοί στεριανοί το λένε συνείδηση . είναι ένα είδος νευρικού τικ στο πρόσωπο, έτσι λένε – χειρότερο από τον πονόδοντο. Καλά, καλά σύμφωνοι δεν ξέρω τι είναι, αλλά ο Θεός να με φυλάει να μην κολλήσω.»

Για την παράδοση:
(Το κουφάρι της φάλαινας έχει βυθιστεί και δεν είναι επικίνδυνο πια αλλά τα πλοία που περνάνε από κει σημειώνουν την περιοχής το ημερολόγιο ως εξής: Κοπάδια ψαριών, βράχια και ξέρες εδώ γύρω προσοχή!.
Έτσι για ολόκληρα χρόνια μετά είναι ενδεχόμενο τα πλοία να αποφεύγουν παρακάμπτοντας το μέρος αυτό όπως κάνουν τα ανόητα πρόβατα που πηδούν πάνω από κάτι ανύπαρκτο, γιατί ο μπροστάρης τους πήδηξε αυτό το μέρος αρχικά, όταν κάποιο κομμένο κλαδί εμπόδιζε το δρόμο. Ιδού λοιπόν ο εθιμικός μας νόμος, ιδού η χρησιμότητα των παραδόσεων ιδού η ιστορία της αιώνιας επιβίωσης των παμπάλαιων δοξασιών και πεποιθήσεων που δεν είχα ποτέ κάποιο έρεισμα πάνω στη γη και κείνων που δεν κυκλοφορούν ακόμη στον αέρα! Ιδού η ορθοφροσύνη!

Για τους καλούς και τους κακούς
«Σ’αυτόν τον κόσμο συνάδελφοι η αμαρτία που πληρώνει τα ναύλα της μπορεί να ταξιδεύει ελεύθερα και μάλιστα χωρίς διαβατήριο: ενώ η Αρετή, αν είναι άπορη, τη σταματούν σ’όλα τα σύνορα».

Για το πώς μας λείπει ό,τι δεν έχουμε
« γιατί για να χαρείς αληθινά τη ζεστασιά του κορμιού, κάποιο κομματάκι σου πρέπει να κρυώνει, γιατί δεν υπάρχει ιδιότητα σε αυτό τον κόσμο που να μην είναι αυτή που είναι μόνο επειδή υπάρχει και η αντίθετη».

Για τα «μεγάλα μυαλά»
(το φαλαινοθηρικό έχει πιάσει μια φάλαινα την οποία έχει δέσει από τη μια πλευρά του πλοίου Φυσικά γέρνει επικίνδυνα, έτσι πιάνει άλλη μία και τη δένει απ΄την άλλη πλευρά για να ισορροπήσει)
…τώρα από το αντίβαρο που δημιουργούσαν τα δυο κεφάλια είχε ξαναγυρίσει [το πλοίο] στην κανονική του θέση και δεν έγερνε πια. Αν και δικαιολογημένα κανείς θα μπορούσε να πιστέψει πως ήταν έτοιμο κυριολεκτικά να σπάσει. Έτσι λοιπόν όταν σηκώνεις από τη μια πλευρά το κεφάλι του Λοκ, γέρνεις προς το μέρος του. Αν σηκώνεις όμως ταυτόχρονα από την άλλη μεριά το κεφάλι του Κάντ, ξανάρχεσαι στην κανονική θέση. Είσαι όμως σε πολύ άθλια κατάσταση πια. Έτσι λοιπόν μερικά μυαλά ισορροπούν διαρκώς τη βάρκα. Ω ανόητοι, πετάξτε όλα αυτά μεγάλα κεφάλια στη θάλασσα και θα πλέετε τότε ανάλαφρα και σωστά.

Για τον Πλάτωνα
(Ένας νάυτης έχει χωθεί μέσα στο τεράστιο κεφάλι της φάλαινας γεμάτο με λάδι που με τη σειρά του βυθίζεται στο νερό. Ένας άλλος βουτάει και με μια γενναία προσπάθεια τον σώζει από βέβαιο θάνατο).

«Αν πάλι ο Τάστιγκο έχανε τη ζωή του μέσα σε κείνο το κεφάλι, θα ήταν ένας πολύ σπουδαίος θάνατος. Θα πέθαινε πνιγμένος στο πιο άσπρο και νόστιμο ευωδιαστό σπερματσέτο. Θα είχε σαν φέρετρο σα νεκροκρέβατο και σαν τάφο τον κρυφό εσωτερικό θάλαμο τα «άγια των αγίων» της φάλαινας. Μόνο ένα γλυκύτερο τέλος μου’ρχεται στο μυαλό αυτή τη στιγμή – ο απολαυστικός θάνατος ενός μελισσοκόμου στο Οχάιο, που, ψάχνοντας για μέλι στη διχάλα ενός κούφιου δέντρου, βρήκε ένα τόσο μεγάλο απόθεμα, που, σκύβοντας από πάνω πάρα πολύ, τον ρούφηξε εκείνο το μέλι μέσα του με αποτέλεσμα να πεθάνει βαλσαμωμένος. Σκέφτεστε άραγε πόσοι έπεσαν με παρόμοιο τρόπο, μες το κεφάλι του Πλάτωνα που είναι γεμάτο από μέλι, και χάθηκαν εκεί μέσα γλυκά;»

Για την 25η Μαρτίου
«Τα μεσάνυχτα έβραζε το λίπος στα καζάνια κανονικά. Είχαμε ξεφορτωθεί το κουφάρι της φάλαινας, είχαν σηκωθεί τα πανιά και ο άνεμος δυνάμωνε….Το φλεγόμενο πλοίο συνέχιζε την πορεία του, σα να’χε λάβει την απάνθρωπη εντολή να φέρει σε πέρας κάποιο εκδικητικό έργο. Όπως ακριβώς τα μπρίκια του τολμηρού Υδραίου, του Κανάρη – εξορμώντας τα μεσάνυχτα από τα λιμάνι τους, φορτωμένα με κατράμι και θειάφι κι έχοντας φλόγες πελώρια αντί για πανιά, έπεφταν πάνω στις τουρκικές φρεγάτες, τυλίγοντας εκείνα τα πλοία με καταστροφικές φωτιές.

Για τα ζώδια
« ένα Λιοντάρι που βρυχάται υπάρχει στο δρόμο – μας δαγκώνει άγρια καναδυό φορές και μας δίνει λίγα ανόρεχτα χτυπήματα με το ποδάρι του. Ξεφεύγουμε από δαύτο και καλωσορίζουμε τη Virgo, την Παρθένο! Είναι η πρώτη μας αγάπη. Παντρευόμαστε και θαρρούμε πως είμαστε ευτυχισμένοι για πάντα, όταν έρχεται απρόσμενα ο Libra ή ο Ζυγός – ζυγίζουμε την ευτυχία και τη βρίσκουμε λειψή…»

Αυτά και άλλα πολλά είπε ο παππούς Χέρμαν και με καθήλωσε για ένα μήνα ακριβώς. Δε μπορώ να γράψω «κριτική» γι αυτό το βιβλίο (μάλλον για κανένα), εδώ γράφω τις ιστορίες των βιβλίων και πώς τα διάβασα. Σας συμβαίνει όμως κι εσάς τα βιβλία να ταυτίζονται με τη ζωή σας; Να βρίσκετε κρυμμένα νοήματα που σας βοηθούν εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, να διαβάζετε ας πούμε το κεφάλαιο LXIX με τίτλο «Κηδεία» και την άλλη μέρα να πρέπει να πάτε σε μία;
Έπειτα είναι κι άλλη μια ιστορία που κρύβεται στην ανάγνωση αυτού του βιβλίου: αποφασίσαμε να το διαβάσουμε μαζί με τη φίλη μου τη Σοφία για να το σχολιάζουμε και να το συζητάμε. Δεν μπορούσα να περιμένω να έρθει η αγγλική έκδοση και δανείστηκα την ωραία ελληνική έκδοση των εκδόσεων Gutenberg, από ένα φίλο, το Σταύρο.

Ο Σταύρος τώρα είναι ένας νησιώτης, ένας Πατηνιός, ψηλός και όμορφος (θυμίζει λίγο ναυτικό, έτσι λιγομίλητος και αγέρωχος) που από έρωτα βρέθηκε εδώ στην ηπειρωτική Λάρισα. Τον πρώτο καιρό δε μπορούσε με τίποτα να συνηθίσει την καρακαμπίλα και ευτυχώς οι φίλοι τον πήγαιναν μέχρι το Βόλο για να μυρίσει λίγο θαλασσινό αεράκι. Στο βιβλίο του κρατούσε και κάποιες καίριες σημειώσεις έτσι διαβάζοντας το τώρα κι εγώ είναι σαν να πατάω στα βήματα του, σαν να με καθοδηγεί.

Διάφορα πάλι

2007-03-24T18:49:00.000+02:00

Δεν μπορώ να γράψω, έχω μπλοκάρει, διαβάζω όμως, τον τελειώνω το Μόμπι τον καλό μου φίλο, τον διαβάζω στο κολυμβητήριο που πάω την κόρη μου και φαντάζομαι μια τεράστια φάλαινα να ξεπηδάει απ’το νερό και να καταβροχθίζει τους «κακούς» προπονητές.

Διαβάζω αρθράκια διάφορα που μ’αρέσουν και κατ’απαίτηση των αναγνωστών (Τι κάνεις Βίκυ; Καλά;) αυτού του μπλογκ σας τα παραθέτω.

Πρώτον: αφιερωμένο σε όσους δεν διαβάζουν (Τάσο aka Καλτσόβρακο και Μανώλη a.k.a McManus, αλλά και Γιάννη Χάρη για σας το λέω) το παρακάτω άρθρο από τους Times με το τοπ τεν των βιβλίων που οι άνθρωποι παρατάνε. Κι ακόμα ένα αρθράκι που απενοχοποιεί όσους δε διαβάζουν τα βιβλία που όλοι λένε ότι έχουν διαβάσει το πιο καλό κομμάτι το εξής : "Perhaps we need a little less guilt and one-upmanship in this enterprise of reading. Let's openly acknowledge that there are a library of ways to read, and that, being humans, we are somewhat prone to forgetting, imagining, delaying, and even not doing. If we were a little more open and honest about what we haven't read, and if our colleagues were a little less judgmental and sanctimonious, we might loosen the harness of guilt that holds us back from actually picking up some book we've forsaken in the past. Who knows? Admitting that we don't read might actually help us to read again".

Δεύτερον: Μια και πρόσφατα έγραφα για το πώς δουλεύει ο εγκέφαλος και τη γνωσιακή επιστήμη ένα άρθρο από το Wired για το πώς τα παιχνίδια ίσως να μην είναι τόσο κακά τελικά. Αγαπημένο απόσπασμα αυτό εδώ που εξηγεί μια άσκηση: Βλέπουμε στην οθόνη του υπολογιστή μας λέξεις που αναφέρονται σε χρώματα αλλά γραμμένες με διαφορετικό χρώμα από αυτό που δηλώνουν. Κάπως έτσι δηλαδή: κίτρινο. Στα πρώτα δέκα χρώματα έχουμε τον έλεγχο αλλά μετά από λίγο ο εγκέφαλος γίνεται ζελέ και άστα να πάνε.

Τρίτον: στο προηγούμενο ποστ σας έγραφα για τους Night On earth που άκουσα εδώ στη μικρή μας Λάρισα. Σήμερα στο Κ της Καθημερινής εξώφυλλο η – φοβερή φωνή – Σοφία Σαρρή. Μπράβο Σοφία, και εις ανώτερα!

Miscellaneous

2007-03-14T21:03:00.000+02:00

Διαβάζω το Moby Dick στα ελληνικά. Δεν έχω πολύ χρόνο και το διαβάζω αργά. Θα μου πάρει δυο-τρεις βδομάδες να το τελειώσω. Μέχρι στιγμής είμαι ενθουσιασμένη. Μόλις ξεκίνησαν για το ταξίδι τους αλλά η περιγραφή του νησιού, των διαφόρων χαρακτήρων είναι απολαυστική. Ιδιαίτερα με έχει εντυπωσιάσει ο φίλος του Ίσμαελ, από κάποιο μικρό νησί του Ειρηνικού. Ο Μέλβιλ περιγράφει τους διάφορους ανθρώπους με τέτοια ακρίβεια που νομίζεις ότι περνάς δίπλα τους και τους ακουμπάς. Άσε που οι άνθρωποι ελάχιστα αλλάζουν και μπορείς να βρεις περιγραφές τύπων που νομίζεις ότι είναι σημερινοί. Αλλά έτσι συμβαίνει με όλους τους μεγάλους συγγραφείς.
Πήγα χθες σε μια συναυλία. Η Dayna Kurtz και οι Night on Earth. Δεν ήξερα τίποτε για τους καλλιτέχνες πέρα από αυτά που διάβασα στο πρόγραμμα με αποτέλεσμα άλλα να περιμένω και άλλα να βρω. Το πρώτο σετ ήταν των Night on Earth οι οποίοι παίζουν ένα είδος τριπ χοπ. Πολύ λυπημένη μουσική και τα φωνητικά βγάζουν πολύ έντονα συναισθήματα. Όταν άνοιξε το στόμα η τραγουδίστρια Σοφία Σαρρή ήταν μια έκπληξη. Μια φωνή που δεν περίμενες από αυτό το μικροκαμωμένο σώμα. Ειδικά όταν είπε ένα Ισπανικό τραγούδι το Llorando πραγματικά σου ερχόταν να κλάψεις. Εδώ είναι το λινκ για τραγούδια τους στο mySpace. Μετά εμφανίστηκε η Dayna που εγώ νόμιζα ότι θα τραγουδούσε jazz άλλά ήταν τελικά πιο πολύ φολκ με άρωμα country. Το πρώτο τραγούδι που είπε λεγόταν Venezuela και μιλούσε για ένα παράξενο όνειρο που είχε δει. Αυτό το τραγούδι μου έχει μείνει από χθες και κυκλοφορεί στο μυαλό μου. Ήταν τόσο υπέροχο που ακόμη κι αν είχαν πει μόνο αυτό θα άξιζε το εισιτήριο. Εδώ το λινκ στο mySpace κι εδώ το επίσημο site. Τα τραγούδια της γενικά πολύ λυρικά, πολύ εξομολογητικά, πολιτικά μιλάνε για τον έρωτα βέβαια (where did you go, love?) για τη θρησκεία (την απασχολεί πολύ παρόλο που δεν πιστεύει), για όσα μας κάνουν να μετανιώνουμε για τις αγαπημένες της πόλεις (Νέα Υόρκη, Νέα Ορλεάνη).
Με κάλεσαν και σε δεύτερο παιχνίδι. Ήταν να μην αρχίσω τα παιχνίδια, τώρα θα παίζω συνέχεια. Αλλά αυτό μου θυμίζει κάτι που κάναμε με το διπλανό μου τον Τάσο στο Λύκειο οπότε δεν μπορώ παρά να υποκύψω. Έπρεπε να γράψω κάτι που να περιλαμβάνει τις εξής 5 λέξεις : ανακεφαλαιώνω, γραμμάτιο, Θεσσαλονίκη, υπεκφυγή, αυτοβιογραφία και έγραψα το εξής:
"Γραμμάτιο για το εξοχικό, γραμμάτιο για το τζίπ, για την τηλεόραση πλάσμα, για την καφετιέρα εσπρέσο, για κάτι κολώνιες από το Χόντο, για το καινούριο κινητό του γιου σου και ύστερα μου λες «δε μπορούμε να πάμε στο Παρίσι, άντε μέχρι τη Θεσσαλονίκη αν θες, και πολύ σου είναι». Υπεκφυγές, μωρό μου, υπεκφυγές. Βαριέσαι να σηκωθείς απ’την πολυθρόνα μπροστά στον υπολογιστή και γράφεις την αυτοβιογραφία σου στα μπλογκ 10 ώρες την ημέρα. Τι γράφεις ήθελα να ΄ξερα; Αφού δε βιώνεις τίποτε πια, καημένη. «Ανακεφαλαιώνω», μου λες «τη ζωή που δεν έζησα».

ΜΠΑΡΥ ΑΝΣΓΟΥΩΡΘ – Θρησκευτικό Δράμα (Εκδόσεις Νεφέλη)

2007-03-07T23:50:00.000+02:00

Ένα παράξενο βιβλίο. Ένα βιβλίο για τη γέννηση του σύγχρονου θεάτρου όπως το ξέρουμε. Διαδραματίζεται στην Αγγλία γύρω στο 1370 και πρωταγωνιστεί μια ομάδα θεατρίνων. Εκείνη την εποχή όταν οι άνθρωποι έλεγαν θέατρο εννοούσαν κυρίως αναπαραστάσεις αποσπασμάτων της Βίβλου. Εκείνη την εποχή περίπου περνάνε από την εκκλησία στους δρόμους αλλά σιγά σιγά γεννιέται και μια καινούρια μορφή θεάτρου που μιλάει πλέον για τα προβλήματα των καθημερινών ανθρώπων. « Αντιπαρατάσσοντας μια ελευθερία κινήσεων και λόγου που είχε τις ρίζες της στους μεγάλους ρωμαίους και έλληνες κωμωδιογράφους στο βαρύ θρησκευτικό κλίμα των πρώιμων και μέσων μεσαιωνικών χρόνων προαναγγέλλοντας έτσι την Αναγέννηση όπως λέει η μεταφράστρια Μαρία Τσάτσου. Είναι από τις λίγες φορές που η ανάγνωση αυτής της σύντομης εισαγωγής πριν την ανάγνωση του μυθιστορήματος είναι απαραίτητη.

Γενικά το βιβλίο είναι γραμμένο με ένα λιτό τρόπο που μερικές φορές ξενίζει αλλά νομίζω ότι σε βάζει τέλεια στην ατμόσφαιρα της εποχής. Οι κλυδωνισμοί του πολιτικού συστήματος παίζουν μεγάλο ρόλο επίσης αλλά αυτό που ενδιαφέρει κυρίως είναι πως στήνεται για πρώτη φορά ένα θεατρικό έργο με πολύ αυτοσχεδιασμό και μέσα από τις συζητήσεις των μελών του θιάσου. Ο αφηγητής της ιστορίας είναι ένας μοναχός, βοηθός διακόνου σε ένα ναό. Όμως το σκάει από το ναό πράγμα και φεύγει από την επικράτεια του άρχοντα του πράγμα που μπορεί να οδηγήσει στη σύλληψη του. Για να κάνει τα πράγματα χειρότερα πάει και κολλάει σε μια ομάδα θεατρίνων και μάλιστα παίρνει μέρος σ’ένα έργο που ξεφεύγει από τα Θρησκευτικά Δράματα που έπαιζαν μέχρι τώρα. Σε όλο το βιβλίο παρακολουθούμε τις αμφιβολίες του τις εσωτερικές διαμάχες και σκέψεις του. Κάπου προς το τέλος ένας Δικαστής τον ρωτάει με γνήσιο ενδιαφέρον «Είχες μια θέση, γράμματα ξέρεις. Μπορούσες να ελπίζεις σε προαγωγή. Τι σ’έκανε να φύγεις;»
Κι εκείνος απαντάει:
«Είμαι ή μάλλον ήμουνα βοηθός διακόνου στον Καθεδρικό ναό του Λίνκολ. Μου είχανε αναθέσει να αντιγράψω τον Όμηρο του Πιλάτου για έναν ευεργέτη, ένα έργο εξαιρετικά κουραστικό και πομπώδες. Ήταν Μάιος, τα πουλιά κελαηδούσαν έξω από το παράθυρο μου και ανθίζανε τα ρείκια.»

Για το Δικαστή αυτό είναι εντελώς ακατανόητο. Αυτός ποτέ δεν είχε παρόμοιες παρορμήσεις και γι αυτό είχε τη θέση που είχε. Στη ζωή όμως χρειάζονται και οι άλλοι άνθρωποι που έχουν το θάρρος να ακολουθούν τις παρορμήσεις τους και να γίνονται ηθοποιοί, μουσικοί, ζωγράφοι, καλλιτέχνες…

Και το βιβλίο τελειώνει κάπως έτσι:
«Ήξερα λίγο τον κόσμο, όπως το’χε καταλάβει και ο δικαστής, ήξερα όμως ότι μπορούμε να χάσουμε τους εαυτούς μας. Στους ρόλους που παίζουμε κι αν αυτό συνεχιστεί για πάρα πολύ μεγάλο διάστημα δε θα βρούμε το δρόμο για να γυρίσουμε πάλι πίσω. Όταν ήμουνα βοηθός διακόνου και αντέγραφα τον Όμηρο…νόμιζα ότι υπηρετώ το Θεό αλλά το μόνο που έκανα ήταν να ενεργώ σύμφωνα με τις οδηγίες του Επισκόπου, που είναι ο σκηνοθέτης όλου αυτού του θιάσου του Καθεδρικού Ναού. Εγώ έπαιζα το ρόλο ενός μισθωτού αντιγραφέα, αλλά δεν το’ξερα, νόμιζα ότι αυτό είναι ο πραγματικός εαυτός μου. Ο Θεός δε υπηρετείται με την αυταπάτη. Η παρόρμηση να το σκάσω δεν ήτανε απερισκεψία, αλλά η σοφία της ψυχής μου. Θα γινόμουν θεατρίνος και θα προσπαθούσα να διαφυλάξω την ψυχή μου….

Αυτό ήταν το τελευταίο βίβλιο που τέλειωσα αφού παράτησα το Historian της Κόστοβα, γιατί δε μου άρεσε καθόλου. Τώρα διαβάζω ένα βιβλιο που πάντα ήθελα: Moby Dick, του Herman Melville. Ευχαριστώ τη φίλη μου τη Σοφία που μου έδωσε το έναυσμα. Ταυτοχρονα αναρωτιέμαι τί χαζομάρες μας έβαζαν να διαβάζουμε στο Πανεπιστήμιο. Αυτό έπρεπε να είναι υποχρεωτικό, στο πρώτο έτος. Το καινούριο δέρμα δεν το έχω τελειοποιήσει και δεν έχω βάλει και τους συνδέσμους, αλλά τώρα νύσταξα! Tomorrow is another day.

5

2007-03-03T14:24:00.000+02:00

1. Όταν ήμουνα στη Φιλοσοφική για μία σύντομη περίοδο συμμετείχα σε μια ομάδα που έβγαζε ένα λογοτεχνικό περιοδικό. Λεγόταν «Ύβρις». Πρόσφατα βρήκα μέσω αυτού του μπλογκ ένα από τα άλλα παιδιά με τα οποία συνεργαζόμασταν και χάρηκα πολύ! Αν για κάτι έχω μετανιώσει για τα φοιτητικά μου χρόνια είναι που δε γνώρισα πιο πολλούς ανθρώπους. Τώρα 12 χρόνια μετά έχω επαφή μόνο με μία (1) συμφοιτήτρια από εκείνη την εποχή την οποία δε γνώρισα στο Πανεπιστήμιο αλλά έτυχε να δουλεύουμε στο ίδιο φροντιστήριο. Ξέρω βέβαια ότι ήμουνα απασχολημένη με κανονική δουλειά, να περνάω τα μαθήματα στην ώρα μου, είχα και το αμόρε στη Λάρισα και πηγαινοερχόμουνα, έτσι πέρασαν 4 χρόνια χωρίς πολλές νέες γνωριμίες! Αν τώρα ξαναγυρνούσα θα πήγαινα σε όλα τα πάρτι, θα έχανα και καμιά παράδοση, θα τέλειωνα πιο αργά τις σπουδές.

2. Για τα βιβλία: Έχω διαβάσει παπαριές και παπαριές. Excuse my French, αλλά πραγματικά είναι η λέξη που ταιριάζει απόλυτα! Από μικρή το έκανα αυτό, διάβαζα τον αγαπημένο μου Ιούλιο Βερν και τους μυστικούς εφτά και αργότερα τον Καζαντζάκη και το Άρωμα αλλά εκεί γύρω στα 16 έπαιρνα κρυφά και τα μπελ/βιπερ του πατέρα μου και τα ρουφούσα μέσα σε 2 μέρες. Νομίζω ότι τα πιο βασικά πράγματα για το σεξ (και το έγκλημα) από εκεί τα έμαθα. Τώρα τελευταία έχω νικήσει τον καταναγκασμό μου που λέει ότι πρέπει να τελειώνω όλα τα βιβλία που αρχίζω κι έτσι έχω μια στοίβα με μισοτελειωμένα βιβλία. Ήδη φέτος είμαστε στο Μάρτιο και έχω μισοδιαβάσει τουλάχιστον 3 βιβλία.
Πάντως κι εγώ όπως όλοι οι σοβαροί συγγραφείς, άλλωστε (δείτε εδώ) όταν θέλω να χαλαρώσω ψάχνω μια χορταστική ιστορία αγάπης!

3. Η αγαπημένη μου ηρωίδα όλων των βιβλίων και πασών των ιστοριών είναι η Έμη του Στρατή Τσίρκα από τη «Λέσχη». Αυτό το βιβλίο το διάβασα γύρω στα 20 και ήταν μια αποκάλυψη. Τώρα θυμάμαι μόνο την Έμη.

4. Γενικά ο σκληρός δίσκος έχει αρχίσει να φυραίνει. Στα 20 θυμόμουνα και 50 τηλέφωνα απ’έξω και όλα τα ονόματα των Εγγλέζων που γνωρίζαμε τα καλοκαίρια με τις φίλες μου (και πιστέψτε με ήταν πολλά) (Μαρία μη γελάς). Τώρα ...χωρίς τη μνήμη του κινητού μου είμαι χαμένη, πρόσφατα μάλιστα αγόρασα κι ένα επιπλέον γκίγκα μνήμης και το κουβαλάω μαζί μου, η μόνη μου ελπίδα είναι να αρχίσουν να μας τα εμφυτεύουν αυτά τα επιπλέον γκίγκα στον εγκέφαλο.

5. Με ρώτησε κάποιος άσχετος «Και τί θέλεις να κάνεις για τον εαυτό σου;». Για μένα αυτή η ερώτηση είναι άκρως εγωιστική, δε μπορώ να δω τον εαυτό μου έξω από τις ομάδες στις οποίες ανήκω είτε αυτές λέγονται δουλειά είτε λέγονται οικογένεια. Το βράδυ όμως πριν κοιμηθώ αφού έχω κλείσει το βιβλίο μου και για να ηρεμήσω κάτι ταχυκαρδίες που με πιάνουν σκέφτομαι ότι μπαίνω στο αεροπλάνο και καταβαίνω σε μια άγνωστη πόλη. Αυτή την αγωνία του αγνώστου αλλά και το να κοιτάς τα πάντα με μάτια ορθάνοιχτα, αυτή θέλω να ζήσω. Πότε θα βρω το κουράγιο να ταξιδέψω; Όλο λέω, αργότερα, να μεγαλώσει το παιδί, να αποταμιεύσω χρήματα, να τελειώσω κι αυτή τη μετάφραση και κυρίως να πείσω το μοναδικό άνθρωπο με τον οποίο θέλω να πάω και μου αρνείται. Ας το πάρω πια απόφαση ότι δε θα πειστεί κι ας ξεκινήσω μόνη μου.

Ευχαριστώ τη Μαρία που με κάλεσε να παίξω κι ας μην είμαι καλή στα παιχνίδια. Τώρα που το ξαναδιαβάζω μου φαίνεται ότι θα έπρεπε να το ονομάσω 5 πράγματα για τα οποία μετανιώνω.
Ποιους να καλέσουμε τώρα; Οι περισσότεροι έχουν ήδη παίξει. Καλώ τον Τάσο, το Βιολόγο, τους φίλους μου, τον Sui Generis και τον Ανδρέα.

STEVEN PINKER - The Language Instinct

2007-02-25T10:26:00.000+02:00

Πριν από μερικά χρόνια ξεκίνησα ένα Μεταπτυχιακό για τη Διδασκαλία της Αγγλικής Γλώσσας. Πριν αρχίσουν τα μαθήματα στο Μάντσεστερ, το Πανεπιστήμιο μου έστειλε μια λίστα με βιβλία που καλό θα ήταν να διαβάσω. Είχε μερικές υπό λίστες ανάλογα με την ειδίκευση που σκόπευα να πάρω. Όλοι όμως οι καθηγητές πρότειναν να έχω διαβάσει το βιβλίο του Στίβεν Πίνκερ "The Language Instinct" (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κάτοπτρο). Δεν είχα ξανακούσει γι αυτό το βιβλίο και έσπευσα να το προμηθευτώ σε μια έκδοση με μαλακό εξώφυλλο.

Γι αυτό το βιβλίο θα γράψω σήμερα μια που τις τελευταίες βδομάδες ο Πίνκερ φιγουράρει σε διάφορα έντυπα. Συνέντευξη στο Έψιλον της Ελευθεροτυπίας, και ένα αφιέρωμα στο ΤIME του οποίου έχει γράψει το κεντρικό άρθρο ο ίδιος.

Λοιπόν αυτό το βιβλίο μου έμαθε μια νέα επιστήμη που λέγεται cognitive science και την οποία πρώτη φορά άκουγα τότε. Τώρα ξέρω ότι λέγεται γνωστική επιστήμη και συνδυάζει εργαλεία από την ψυχολογία, την πληροφορική, τη γλωσσολογία, τη φιλοσοφία και τη νευροβιολογία. Είχα τόσο ενθουσιαστεί με αυτή την επιστήμη όταν διάβασα το βιβλίο, που ήθελα να τα παρατήσω όλα και να πάω στην Αμερική να γίνω γνωστική επιστήμονας (μετά κατάλαβα ότι είμαι λίγο τεμπέλα και προτίμησα να κάνω ένα παιδί)

Το βιβλίο είναι μιλάει για τη γλώσσα άλλα όχι όπως θα μιλούσε ένας γλωσσολόγος. Δεν τον ενδιαφέρουν το συγγραφέα τα λάθη, η σωστή χρήση της γλώσσας, οι ιδιωματισμοί και τα συνώνυμα. Τον ενδιαφέρει το βαθύτερο ένστικτο όλων των ανθρώπων να μάθουν να μιλάνε και να καταλαβαίνουν μια γλώσσα. Προσπαθεί να αποδείξει ότι υπάρχει τέτοιο ένστικτο και στο τελευταίο κεφάλαιο προσπαθεί να μας πείσει γιατί κάτι τέτοιο μας αφορά.

Ακόμη και αποκομμένα να διαβάσεις τα κεφάλαια του βιβλίου μαθαίνεις τόσα πολλά. Για το πόσο παρλαπίπες είμαστε ως είδος, για τη γλώσσα του μυαλού τα «διανοητικά» (mentalese, στα Αγγλικά, είμαι πολύ περίεργη για το πώς το μετέφρασαν στα Ελληνικά ) για το πώς είναι μύθος ότι σκεφτόμαστε με λέξεις, για το σχεδιασμό του εγκεφάλου. (Γι αυτό το τελευταίο υπάρχουν πολλά να πει κι έτσι λίγα χρόνια μετά το γλωσσικό ένστικτο έγραψε ένα ακόμη ενδιαφέρον βιβλίο το how the Mind works)

Είναι τεράστιος ο πλούτος των ιδεών που βρίσκονται σε αυτό το βιβλίο. Ένα αγαπημένο του θέμα είναι η αποδόμηση κάποιων κλισέ για τη γλώσσα που βασίζονται σε λάθη των επιστημόνων ανά τους αιώνες. Στα τελευταία κεφάλαια τονίζει ανάμεσα σε άλλα ότι παρόλες τις διαφορές μας σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, τις διαφορές σε θρησκείες, έθιμα, γλώσσα κι ένα σωρό άλλα, τελικά είμαστε πολύ όμοιοι ως είδος. Ένα αγαπημένο μου κομμάτι είναι το κεφάλαιο “The Language Mavens” (Οι Ξερόλες της Γλώσσας θα το μετέφραζα) που εξηγεί το πόσο διαφορετικά βλέπουν τη γλώσσα οι βιολόγοι και οι αστυνόμοι της γλώσσας, τα ψώνια όπως οι γλωσσολόγοι , οι δάσκαλοι αγγλικών κι άλλα τέτοια μίζερα ανθρωπάκια. «Για ένα επιστήμονα το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της γλώσσας είναι η απιθανότητα της. Τα πιο πολλά αντικείμενα στο σύμπαν- λίμνες, βράχοι, δέντρα, σκουλήκια, αγελάδες, αυτοκίνητα- δε μιλάνε. …Πως μπορούμε να εξηγήσουμε αυτό το θαύμα; Προφανώς χρειάζονται κάποιοι κανόνες αλλά όχι κανόνες του είδους «μη χωρίζετε τα απαρέμφατα», «ποτέ μην αρχίζετε μια πρόταση με ‘και’» . Στην πραγματικότητα ήδη έχουμε μηχανές που δε χωρίζουν απαρέμφατα - λέγονται κατσαβίδια μπανιέρες, μηχανές του καφέ κοκ…..Έτσι κάποιος μπορεί να διαλέξει να κάνει ζήτημα τους γραμματικούς κανόνες αλλά η αλήθεια είναι ότι έχουν τόση σχέση με την ανθρώπινη γλώσσα όσο και τα κριτήρια για γάτες σένα διαγωνισμό ομορφιάς γατών έχουν με τη βιολογία των θηλαστικών». (η μετάφραση δική μου)

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του βιβλίου που το κάνει τόσο προσιτό είναι το ότι είναι γραμμένο με πολύ χιούμορ. Κάνει αναφορές σε γραπτά και εργασίες άλλων επιστημόνων αλλά και στο Γούντι Άλλεν, στη Λίλι Τόμλιν στο Σταρ Τρεκ και σε σκανδαλοθηρικές εφημερίδες. Ο άνθρωπος δεν έχει σοβαροφάνεια και φαίνεται και απ’τον τρόπο που απαντάει στο δημοσιογράφο του Έψιλον όταν το ρωτάει για τα – πλούσια – μαλλιά του: «Τα έχω έτσι γιατί μπορώ».

Συνοψίζοντας:
Το Γλωσσικό Ένστικτο ένα βιβλίο με στοιχεία από πολλές επιστήμες ασχολείται με τη γλώσσα των ανθρώπων και είναι ένα βιβλίο που πολλοί άνθρωποι θα βρουν ενδιαφέρον: Όσοι ασχολούνται με τη διδασκαλία της γλώσσας, γονείς, βιολόγοι, αστέρια των ΜΜΕ, πολιτικοί και απλοί μπλόγκερζ!

Πριν ανεβάσω το κείμενο κάνω και μια έρευνα να δούμε τι άλλο έχει γραφτεί για το βιβλίο. Λοιπόν το κεφάλαιο για τους Ξερόλες που έμενα μου άρεσε τόσο πολύ αφαιρέθηκε από την ελληνική έκδοση! Επίσης έχει γράψει κι άλλος μπλόγκερ που τον απασχολούν τα ζητήματα της καθολικής γραμματικής.

Τα Δικαιώματα του Μικρού Αναγνώστη

2007-02-12T21:00:00.000+02:00

Πρόκειται για τα δικαιώματα του μικρού αναγνώστη όπως τα αναγνώρισε η 1η Αναγνωστική Σύνοδος που πραγματοποιήθηκε στη Βιβλιοχώρα το Φεβρουάριο του 2007.

1.Το δικαίωμα να μην διαβάζεις!
2.Το δικαίωμα να ξεφυλλίζεις απλώς ένα βιβλίο!
3.Το δικαίωμα να αφήνεις στη μέση ένα βιβλίο!
4.Το δικαίωμα να διαβάζεις όσες φορές θέλεις το ίδιο βιβλίο!
5.Το δικαίωμα να διαβάζεις ότι σου αρέσει!
6.Το δικαίωμα να νιώθεις ο ήρωας του βιβλίου!
7. Το δικαίωμα να διαβάζεις οπουδήποτε!.
8..Το δικαίωμα να ψάχνεις πληροφορίες στα βιβλία που διαβάζεις!
9.Το δικαίωμα να διαβάζεις δυνατά, χωρίς να ενοχλείς!
10.Το δικαίωμα να απαιτείς ησυχία, όταν διαβάζεις!

Περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Φιλίπ Μπρασέρ "1001 Δραστηριότητες για το βιβλίο" (Εκδόσεις Μεταίχμιο). Τα έχουμε και σε αφίσα στο σχολείο μπας και πείσουμε κανένα μικρό να διαβάσει! Το ποστ το εμπνεύστηκα από αυτό το ποστ της Κωνσταντίνας και της το αφιερώνω.

Διάφανος - Θανάσης Παπακωνσταντίνου

2007-02-08T22:26:00.000+02:00

Συνήθως γράφω για τα βιβλία που διαβάζω. Θα κάνω μερικές μέρες να τελειώσω αυτό που διαβάζω τώρα (The Historian, Elizabeth Kostova, μου το έστειλαν με bookcrossing από τη Γερμανία και μετά θα συνεχίσει το ταξίδι του στο μακρινό Χονγκ Κονγκ).
Και σήμερα άκουσα στο αυτοκίνητο όλο τον καινούριο δίσκο του Θανάση Παπακωνσταντίνου κι έχω εντυπωσιαστεί. Είναι σπάνιο πια στις μέρες μας να ακούσω ένα ολόκληρο CD από την αρχή ως το τέλος. Η αποσπασματικότητα των mp3, το καλό και το κακό τους, είναι ότι το CD σαν έργο τέχνης έχει χάσει για μένα τη μαγεία που είχε κάποτε. Χθες όμως πήρα κάτι χρήματα έκτακτα και τα επένδυσα σε μουσική.

Ο Διάφανος λοιπόν , πολύ διαφορετικός απ’ τον προηγούμενο. Το προηγούμενο ομολογώ το άκουσα δυο φορές όλες κι όλες. Προσπαθούσα, προσπαθούσα αλλά δεν τα κατάφερα να το αγαπήσω. Αυτό όμως είναι αλλιώς, έχει πραγματικά τραγούδια, με ιστορίες όπως αυτές που λέει ο Θανάσης από το 1990. Το Θανάση τον ξέρουμε και λίγο ως Λαρισαίοι, ο Μάκης δηλαδή, έκανε κάποτε παρέα μαζί του, μετά ήρθαν τα παιδιά, οι γάμοι και χαθήκανε. Αυτό που θυμάμαι πάντα και τα ξαναθυμηθήκαμε προχθές είναι ότι έχει γράψει τους στίχους για το Μαύρο Γάτο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Τότε λοιπόν 10 χρόνια και βάλε πριν έλεγε ο Θανάσης ότι έβγαλε χρήματα από αυτό το τραγούδι. Το Σάββατο το βράδυ ακούστηκε το τραγούδι στο Ντιλ. «Πέφτουν τα δικαιώματα στο Θανάση» αναφωνήσαμε κι οι δυο με χαρά κι ας μην τα έχει ανάγκη πια. Κι εκείνο το τραγούδι ήταν μια ιστορία.

Αυτό που μου αρέσει σ' αυτό το δίσκο είναι ότι τα τραγούδια είναι διαφορετικά. Έχει καλαματιανούς και συρτούς και λίγο τζαζ και λίγο μπλουζ και φράσεις απροσδόκητες. Διάβασα μια κριτική στην Ελευθεροτυπία για το δίσκο που εξήρε το πόνημα για την ποιότητα του και την πρωτοτυπία αλλά έλεγε ότι δεν είναι σπουδαίος καλλιτεχνικά. Ειδικά το τραγούδι «Το Κομμωτριάκι» έγραφε ότι είναι κακό. Οι στίχοι στο συγκεκριμένο τραγούδι εμένα μου φαίνεται ότι ξεκινάνε καλά αλλά ειδικά το ρεφρέν είναι πολύ αμήχανο. Αλλά κακό δε θα το έλεγα. Και γενικά όπως προείπα είχα πολύ καιρό να ακούσω δίσκο έτσι ασταμάτητα. Μάλιστα δεν πρόλαβα να τον ακούσω όλο στο πήγαινε και ανυπομονούσα να τελειώσω το μάθημα ν’ακούσω το υπόλοιπο.

Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι αυτό που λέγεται «Πες Μου Κάτι». Έχει διάφορες παράξενες φωνές που στην αρχή νομίζεις ότι τραγουδάνε άλλη γλώσσα. Κι έχει και τον εξής στίχο: «Πες μου κάτι αφόρητο. Σαν τη φράση «ξέρεις τι έχω κάνει εγώ για σένα». Πες μου κάτι ψεύτικό σαν τον ήλιο του χειμώνα και σαν την ορκισμένη αγάπη της». Μπράβο Θανάση!

Άλλη ωραία έκπληξη του δίσκου ήταν το κομμάτι 10. Άκουγα τη μουσική και κάποιες λέξεις να απαγγέλλονται και ξαφνικά ακούω κάπου ανάμεσα «Αθήναιος» και λέω δε μπορεί αυτό παρά είναι σύμπτωση και συνεχίζω κι ακούω κι άλλα γνωστά ονόματα όλοι μπλόγκερζ. Ασυναίσθητα έτεινα το αυτί μου προς το ηχείο, ενώ οδηγούσα είπαμε ευτυχώς δεν είχε κίνηση, αλλιώς θα είχα κοπανήσει κανέναν. Μετά έρχομαι στο σπίτι, το γουγλίζω και βλέπω ότι κι άλλοι εξεπλάγησαν ευχάριστα. Ο Θανάσης ασχολείται και με το μπλογκιν δηλαδή; Αυτό δεν το ξέρω αλλά θα το μάθω!

Κλείνω τώρα αυτό το εκτός θέματος σημείωμα, γιατί με πήρε τηλέφωνο μια φίλη να πάμε για χορό. Είχα πει δε θα βγω γιατί βγήκα και χθες αλλά για χορό δε μπορώ να πω όχι.

Και μια φωτογραφία απ'το ωραίο Μεταξοχώρι που ηχογράφησε το CD ο καλλιτέχνης.

KHALED HOSSEINI - The Kite Runner

2007-02-04T21:16:00.000+02:00

Παρασκευή βράδυ η καθιερωμένη έξοδος για ποτά με τις φιλενάδες. Στο Αλομπάρ μια έκπληξη, ένας φίλος απ’την Αθήνα που έχω καιρό να δω και η βραδιά συνεχίζεται σε άλλα μπαρ με διάφορες μουσικές.

Σάββατο πρωί, δουλειές μαγείρεμα, ξανά δουλειές, πάει και σήμερα το γυμναστήριο δεν πρόλαβα. Το βράδυ, ήσυχο, οικογενειακό, ο Μάκης στον υπολογιστή εγώ στον καναπέ διαβάζω ένα βιβλιαράκι που πούλησε πολύ στην Αμερική: The Kite Runner. Το βιβλίο κυλούσε ήρεμα μέχρι τη σελίδα 200 κι έτσι δεν ήμουν προετοιμασμένη γι αυτό που θα διάβαζα. Είναι η ιστορία ενός παιδιού που μεγαλώνει μόνο με τον πατέρα του στο Αφγανιστάν της δεκαετίας του 70, πριν την εισβολή των Ρώσων πριν, τους Ταλιμπάν. Ξαφνικά διαβάζω για το ταξίδι της επιστροφής, για τη χαμένη φιλία για τον πόνο για τα ψέματα που λένε οι γονείς στα παιδιά τους και δεν αντέχω άλλο, τα δάκρυα κυλάνε, «Όχι, όχι, δεν είναι δυνατόν» αλλά δε μπορώ να σταματήσω να διαβάζω, συνεχίζω να γυρίζω τις σελίδες έστω κι αν δε βλέπω καλά απ’τα δάκρυα. Νιώθω κυριολεκτικά να πονάω κάπου εκεί στο στομάχι Ο Μάκης ξυπνάει επιτέλους, από το λήθαργο τη οθόνης και με κοιτάζει. Ευτυχώς, έρχεται και με παίρνει αγκαλιά και μου παίρνει το βιβλίο απ’το χέρι. Άστο τώρα αυτό , δε θα σε ξαναφήσω να διαβάσεις, κάθε φορά τα ίδια, ηρέμησε αγάπη μου δες λίγη τηλεόραση. Ανοίγω έτσι στην τύχη ένα κανάλι και μέσα σε τρία λεπτά έχουν σκοτωθεί με διάφορους τρόπους τουλάχιστον 10 άνθρωποι. Έλα φέρε μου το βιβλίο, λέω και φεύγω πάω στο κρεβάτι μου κουκουλώνομαι καλά καλά φτιάχνω μια φωλίτσα ίσα ίσα για να μπαίνει το φως και διαβάζω μέχρι τις δύο. Αποκοιμιέμαι με δάκρυα στα μάτια.

The Kite Runner, Khaled Hosseini, βγήκε και στα ελληνικά σε μια έκδοση αμφιβόλου αισθητικής. Το βασικό θέμα είναι η φιλία ανάμεσα στα δυο αγόρια που μεγαλώνουν μεν στην ίδια αυλή στην Καμπούλ αλλά δυστυχώς τους χωρίζουν τόσα πολλά όπως η διαφορετική τους τάξη.
Εμένα μου αρέσουν πολύ αυτές οι ιστορίες που με παίρνουν απ΄το χέρι και μου δείχνουν ένα άλλο πολιτισμό και μάλιστα τόσο διαφορετικό απ’το δικό μας. Όσον αφορά την ιστορία το ότι το διηγείται σε πρώτο πρόσωπο είναι πολύ σημαντικό γιατί αμέσως κάνει τον αναγνώστη να νιώσει σαν να είναι αληθινή. Στις αδυναμίες του βιβλίου θα έλεγα ότι είναι κάποια κλισέ στην αφήγηση, σε αρκετά σημεία νομίζεις ότι ξέρεις τι θα πει παρακάτω. Αλλά πραγματικά συγκινήθηκα πολύ, ταράχτηκα και δε μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου.

Το αγαπημένο μου σημείο είναι κάπως έτσι: Ο Αμίρ οχτώ χρονών περίπου έχει διακοπές στη μέση του χειμώνα γιατί στο Αφγανιστάν σταματάνε το χειμώνα τα σχολεία. Κάποιοι γονείς (παντού υπάρχουν υστερικοί γονείς) επιμένουν να κάνουν τα παιδιά τους μάθημα ακόμη και το χειμώνα και ο Αμίρ ξυπνάει κάθε πρωί και βλέπει απ’το παράθυρο το γειτονάκι του που το πηγαίνουν σχολείο. Τον κοιτάζει μέχρι που στρίβει στη γωνία και μετά κουκουλώνεται πάλι κάτω απ’την κουβέρτα μέχρι το σαγόνι και κοιτάζει τα χιονισμένα βουνά στο βάθος. Τα κοιτάζει μέχρι που τον ξαναπαίρνει ο ύπνος.

Αυτή η ξεγνοιασιά με συγκίνησε…

Κάτι άλλο που διάβασα και μου άρεσε πολύ και μπορείτε να το ταξινομήσετε στα φιλολογικά κουτσομπολιά. Στη Βιβλιοθήκη της Παρασκευής στις σελίδες 12-13 έχει ένα διάλογο μεταξύ του Άρη Μπερλή και του Γιώργου Κοροπούλη. Ο Γιώργος Κοροπούλης είναι ένα ποιητής/κριτικός/φιλόσοφος που έχει μία μόνιμη στήλη στο ένθετο της Ελυεθεροτυπίας. Τις περισσότερες φορές δεν τα καταφέρνω να τον διαβάσω είναι πολύ αυτοαναφορικός ή μιλάει για τον κλειστό κύκλο των κριτικών ή πάλι λέει απλά πράγματα με περίπλοκη γλώσσα. Άσε που όταν ήμουνα φοιτήτρια τον γούσταρε μια άλλη φοιτήτρια από το Φιλολογικό κι εκείνος έκανε ότι δεν την ήθελε και του το κρατάω από τότε. Την περασμένη εβδομάδα όμως είχε γράψει κάτι για τον υπερτιμημημένο Τζόις και σκέφτηκα «Πες τα Χρυσόστομε, μας πρήξανε πια με το Τζόις». Έλα όμως που ο κος Μπερλής είχε άλλη γνώμη. Γράφει μια απάντηση λοιπόν που με λίγα λόγια λέει στον Κοροπούλη : «Δε ντρέπεσαι ρε Γιώργο να παρασύρεις τους απλούς ανθρώπους που δεν έχουν διαβάσει το Τζόις και τους βάζεις στο μυαλό ότι μπορεί και να είναι ΟΚ να μην τον διαβάσουν. Πως μπόρεσες ρε Γιώργο να βάλεις στην ίδια πρόταση το Τζόις και τον ελάσσονα ποιητή Ασλάνογλου;» Το ωραίο λοιπόν που διάβασα είναι η απάντηση του Κοροπούλη και του βγάζω το καπέλο μου (ένα καινούριο σκουφάκι άσπρο με παγιέτες ασημένιες, είμαι κούκλα μ’αυτό):

« Αγαπητέ Άρη Μπερλή, έφτασε και η σειρά μας να βγούμε επί σκηνής, όπως βλέπω, και να διαπληκτιστούμε περί Κανόνος, δήθεν, και Τζόις. Αυτή την εβδομάδα θα διασκεδάσουμε εμείς τους υπόλοιπους λογοτέχνες, βιβλιοκριτικούς κ.λπ. – κι έπειτα θα κατέβουμε να καθίσουμε ήσυχα ήσυχα ανάμεσα τους, ενώ οι δύο επόμενοι συνάδελφοι θα σπεύδουν να εκτελέσουν το δικό τους νούμερο. Έτσι περνάει ευχάριστα ο καιρός ως τις επόμενες βραβεύσεις…»

Απόλαυση, άσε που μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε και για διαπληκτισμούς μπλόγκερζζζ.

Να 'μαι κι εγώ με το καπελάκι μου (εδώ είναι πριν το βγάλω στον κο Κοροπούλη).

FRANCINE PROSE - Λαιμαργία

2007-01-25T15:51:00.000+02:00

“Η ατυχία της λαιμαργίας ήταν η κωδικοποίηση των αρετών και των αμαρτημάτων συνέπεσε με την πρώτη άνθιση του χριστιανικού μοναστικού βίου και την παράλληλη ανάπτυξη της ιδέας ότι πρέπει ν’απαρνηθούμε το σώμα, να το αγνοήσουμε, να το περιφρονήσουμε και, αν κριθεί αναγκαίο να το δαμάσουμε και να το υποτάξουμε. Ήταν φυσικό και αναμενόμενο οι εχθροί των ηδονών και οι ένοικοι των μοναστηριών (και όλων όσων οι απόψεις, τους κατέτασσαν σε μία από τις δύο κατηγορίες) να συνωμοτήσουν για να θέσουν τη λαιμαργία στον ίδιο κατάλογο με τη λαγνεία – δυο παρορμητικές τάσεις , που αν αφεθούν ανεξέλεγκτες και εκραγούν θα γινόταν τροχοπέδη για την απρόσκοπτη λειτουργία τέτοιων ιδρυμάτων και θεσμών. Καθώς οι πατέρες της εκκλησίας αφιέρωναν ώρες και σελίδες συζητώντας εξαντλητικά για τη λαγνεία αλλά και για τις λεπτές διαφορές ανάμεσα στους αμαρτωλούς και τους συγχωρητέους τρόπους να κάνεις έρωτα, το αυξανόμενο μίσος για τη φύση του ανθρώπου άρχισε αναπόφευκτα ν εστιάζεται στο φαγητό, την άλλη βασική πηγή αισθησιακής απόλαυσης.”

Oι εκδόσεις Oxford University Press και στα καθ'ημάς οι εκδόσεις Νεφέλη έχουν βγάλει μια σειρά βιβλίων (βασισμένων σε διαλέξεις) με γενικό θέμα τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τη Λαγνεία και τη Λαιμαργία δύο αμαρτήματα που όπως βλέπετε και στο παραπάνω απόσπασμα συνδέονται στενά.
Και τα δύο βιβλία κινούνται περίπου με τον ίδιο τρόπο: Εξετάζουν το ζήτημα της Λαγνείας και της Λαιμαργίας μέσα από τις ιστορικές πηγές ξεκινώντας από πατερικά κείμενα και φτάνοντας μέχρι τις μέρες μας
Ειδικά το βιβλίο της Λαιμαργίας έχει πολύ πλούσιο υλικό. Παρόλο που η Λαιμαργία δε θεωρείται τόσο σημαντικό αμάρτημα όσο ο φόνος ας πούμε, ή η αλαζονεία, εν τούτοις όλη η κοινωνία φαίνεται αποφασισμένη να το πατάξει και σε λίγο καιρό θα κοιτάμε μετά βδελυγμίας όποιον τρώει λίγο παραπάνω ή θα τον εξορίζουμε κι αυτόν εκτός εστιατορίου. Ένα άλλο σημείο που μου άρεσε ήταν ότι κανείς σχεδόν δεν παραδέχεται ότι ο λαίμαργος μπορεί να τρώει απλά επειδή του αρέσει. Αλλά όχι, πρέπει να υπάρχει κάτι πίσω από αυτήν παρεκτροπή, άσχημα παιδικά χρόνια, έλλειψη αγάπης, επικοινωνίας, σεξ and who knows what else. Ε, όχι ρε παιδιά, τρώμε γιατί μας αρέσει να τρώμε και γιατί είναι τόσο ωραία αυτά που μαγειρεύουμε που δε μπορούμε να σταματήσουμε.

Επίσης διάβασα και μια πολύ ωραία ιστορία, διήγημα σε ψηφιακή μορφή. Μπορείτε να τη βρείτε εδώ και μάλιστα σπεύστε γιατί ο συγγραφέας πιθανόν να την κατεβάσει. Εγώ τη διάβασα ανάποδα (απ'το τελευταίο κεφάλαιο) αλλά εδώ σας παραπέμπω στο πρώτο μέρος.

Bookcrossing again

2007-01-20T20:28:00.000+02:00

Ένα πολύ σύντομο ποστ για να πω ξανά για το bookcrossing. Παρόλο που είμαι μέλος πολύ καιρό ομολογώ ότι δεν είχα ασχοληθεί αρκετά. Αλλά τώρα άρχισα να το ψάχνω περισσότερο και ανακάλυψα κάτι που λέγεται bookring και κάτι άλλο που λέγεται bookray. Εξηγώ: και τα δύο έχουν να κάνουν με ελεγχόμενη ανταλλαγή βιβλίων όπου ένα μέλος στέλνει σε ένα άλλο ένα βιβλίο που του άρεσε κι εκείνος στον επόμενο και ούτω καθ’εξής. Στο bookring το βιβλίο επιστρέφει στον ιδιοκτήτη ενώ στο bookray μένει στον τελευταίο αναγνώστη. Δεν είναι απίθανο; Να λάβεις ένα βιβλίο που έχει ταξιδέψει στο μισό κόσμο τουλάχιστον; Και τα βιβλία που κυκλοφορούν καλύπτουν όλα τα γούστα αν κάνετε κλικ εδώ θα δείτε την ποικιλία και την ποσότητα των βιβλίων που ταξιδεύουν. Από χθες εγγράφηκα σε 3-4 τέτοια bookrings και περιμένω με αγωνία τα βιβλιαράκια. Το ταξίδι δεν έχει ξεκινήσει ακόμη και φαντάζομαι ότι η διαδικασία είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα αλλά αν πάρεις το κολάι θα μπορούσες να περάσεις ένα χρόνο χωρίς να αγοράζεις βιβλία πληρώνοντας μόνο τα ταχυδρομικά έξοδα τα οποία ευτυχώς στη χώρα μας είναι χαμηλά.

2 μπεστ σέλερ κι ένα άλλο

2007-01-17T22:38:00.000+02:00

Σουέλ – Ιωάννα Καρυστιάνη
Το πρώτο που διάβασα της Καρυστιάνη ήταν το «Μικρά Αγγλία» το οποίο με είχε γοητεύσει με την ατμόσφαιρα του. Μου θύμιζε μάλιστα την (αγαπημένη) «Μεγάλη Χίμαιρα» του Καραγάτση όσο αφορά τις ματαιωμένες προσδοκίες.

Διάβασα και το Κουστούμι στο Χώμα το οποίο θυμάμαι αμυδρά, και τον Άγιο της Μοναξιάς το οποίο θυμάμαι ότι με εκνεύρισε αφάνταστα., Μου’ρχοταν να το πάρω και να το πετάξω στον τοίχο. Φέτος διάβασα κι αυτό, το καινούριο. Ο τίτλος πολλά υποσχόμενος, καθώς και ο ήρωας, ένας γέρος ναυτικός που αρνείται να βγει στη στεριά για να μη γυρίσει στη δυσλειτουργική του οικογένεια και δη στη γκρινιάρα γυναίκα του. Υπάρχει και μια ερωμένη που περιμένει στα 60 της σαν Πηνελόπη και του μιλάει μέρα νύχτα, παρόλο που αυτός λείπει. Υπάρχει κι ένας μάγειρας στο πλοίο που τον αγαπάει και τον προσέχει και του μαγειρεύει φοβερά φαγητά. Όλα τα καλά συστατικά λοιπόν τα βρήκε η συγγραφέας. Τα ανακάτεψε και έγραψε αυτό το όμορφο βιβλιαράκι που διαβάζεται ξεκούραστα αλλά αμφιβάλλω αν θα το θυμάμαι μετά από 5 χρόνια. Επιπλέον μου την έδωσε ο ναυτικός που ήταν τόσο μα τόσο δειλός, αρνούνταν να πάρει μια απόφαση και ταλαιπωρούσε ένα σωρό κόσμο γύρω του για να μην αναφέρω πόσους έβαζε σε κίνδυνο.

Κινέζικα Κουτιά – Σώτη Τριανταφύλλου
Απ’την άλλη έχουμε το καινούριο βιβλίο της Τριανταφύλλου. Κινέζικα Κουτιά που σημαίνει κουτιά το ένα μέσα στο άλλο όπως οι Ρώσικες μπάμπουσκες δηλαδή μεταφορικά άλυτο πρόβλημα. Διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη του 1990 την οποία η συγγραφέας ξέρει σαν την ανάποδη του χεριού της (Να μην πω πόσο τη ζηλεύω γι αυτό). Νομίζω το να περιγράφει ένα τόπο και την ατμόσφαιρα του, την εποχή του είναι το μεγάλο ταλέντο της συγγραφέα. Από το Εργοστάσιο των Μολυβιών στο Άλμπατρος και σε όλα τα μικρότερα αφηγήματα ενδιάμεσα. Τα Κινέζικα Κουτιά είναι ένα λιγότερο φιλόδοξο μυθιστόρημα απ’ότι το Άλμπατρος νομίζω. Εκεί ήταν η εποχή, εποχή ανακατατάξεων αλλαγής ρόλων ανατροπών. Στη Νέα Υόρκη του 90 υπάρχουν πάλι ανατροπές ο αιώνας τελειώνει και αλλάζει με τρόπου που δε φανταζόμαστε, αλλά όλα γίνονται πιο υπόγεια με λιγότερο δραματικό τρόπο. Ακόμη και οι φόνοι που γίνονται δε φωνάζουν δεν έχουν πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες είναι άλλωστε κυρίως φόνοι μεταναστών. ΚΙ εδώ έχουμε ένα ήρωα αιώνια ερωτευμένο με την ίδια γυναίκα την πρώην γυναίκα του που δε λέει να ξεπεράσει. Αλλά, δεν ξέρω αυτός ο ήρωας που πάσχει από αϋπνίες και τον απασχολεί το φενγκ σούι με έπεισε περισσότερο.

Κι ένα τρίτο:
The Book on the Bookshelf – Henry Petroski
Αυτό είναι ένα βιβλίο που καταπιάνεται με την ιστορία του ραφιού και κατά συνέπεια ασχολείται με την ιστορία του βιβλίου σαν αντικείμενο από την αρχαιότητα ως σήμερα. Μπορεί να ακούγεται βαρετό αλλά είναι πραγματικά συναρπαστικό και γεμάτο πληροφορίες που δεν είχα ξαναδιαβάσει όπως για παράδειγμα ότι στις Μεσαιωνικές βιβλιοθήκες έδεναν με αλυσίδες τα βιβλία για να μην τα παίρνουν. Είναι γεμάτο με όμορφα σχέδια από βιβλιοθήκες, παπύρους και γραφεία άλλων εποχών, και συμβουλές για την ταξινόμηση αλλά και τη φροντίδα των βιβλίων που φτάνουν σε τέτοια λεπτομέρεια όπως το πώς να τραβάμε ένα βιβλίο από ένα φισκαρισμένο ράφι έτσι ώστε να μην καταστρέφουμε τη ράχη του.

Η φωτογραφία άπό τη συνάντηση Bookcrossing που έγινε την Κυριακή, εδώ στη Λάρισα. Στο τραπέζι διακρίνονται τα βιβλία, οι καφέδες, τα γλυκά ευρωπαϊκά και εξωτικά - τα τελευταία, ευγενική προσφορά του γιατρού. Δεν διακρίνονται αλλά ήταν εκεί η ωραία ατμόσφαιρα, η αγάπη για τα βιβλία, το χιούμορ, ο έρωτας (έλα Ελπίς, μην κλαις, θα γυρίσει ο μικρός και θα σ'αγαπάει ακόμη πιο πολύ). Την επόμενη φορά στο Βόλο!

ΦΡΑΝΚ ΜΑΚ ΚΟΡΤ – Ο Δάσκαλος

2007-01-13T23:46:00.000+02:00

Ήδη ανέφερα αυτό το βιβλίο (εκδόσεις Scripta) περιληπτικά. Ήταν πραγματικά πολύ καλό και είχαν δίκιο οι κριτικοί της Ελευθεροτυπίας και των Νέων που το πρότειναν. Είναι σημαντικό ανάγνωσμα για όλους αλλά για τους εκπαιδευτικούς είναι απαραίτητο.
Ο Φρανκ Μακ Κορτ είναι ένας Ιρλανδός που γεννήθηκε στην Αμερική αλλά μωρό ακόμη επέστρεψε με τους γονείς τους στα πατρογονικά εδάφη. Εκεί έζησε μια απαίσια παιδική ηλικία που ενέπνευσε πολύ αργότερα το βιβλίο/αυτοβιογραφία "Οι στάχτες της Άντζελας". Το’χω διαβάσει κι αυτό και ήταν πολύ καταθλιπτικό, έκλαιγα συνέχεια με τις περιπέτειες του μικρού Φράνκ στην Καθολική Ιρλανδία και κυρίως τη φτώχεια και την ανέχεια. Στο παρόν βιβλίο αναφέρει συχνά αυτά τα παιδικά χρόνια και δίνει μια ιδέα για το πώς ήταν.
Αυτό λοιπόν το βιβλίο πιστεύω ότι είναι απαραίτητο για όλους τους δασκάλους για τους παρακάτω λόγους : Για τους μεν καινούριους έτσι ώστε να πάρουν μια ιδέα για το τι τους περιμένει αλλά και να παρηγορούνται τις στιγμές της ανασφάλειας τις στιγμές της πλήρους απογοήτευσης και της κατάθλιψης. Εδώ στην Ελλάδα λέμε συνέχεια «Μα εμείς (οι φιλόλογοι, οι μαθηματικοί οι χημικοί) δεν διδαχτήκαμε ΠΩΣ να διδάσκουμε. Δεν κάναμε παιδαγωγικά μαθήματα, μαθήματα ψυχολογίας κλπ, κλπ. Λοιπόν I’ve got news for you, ακόμη κι αν κάνατε αυτά τα μαθήματα πάλι με το ίδιο δέος θα μπαίνατε στην τάξη είτε είναι Δευτέρα Δημοτικού είτε είναι Πρώτη Γυμνασίου είτε είναι τμήμα Αισθητικών στο χ ΙΕΚ . Και ο Φρανκ το βιώνει στο πετσί του, μετά από 30 χρόνια δάσκαλος νιώθει την ίδια ανασφάλεια κάθε φορά, κάθε Σεπτέμβριο.
Για τους δε έμπειρους δασκάλους αυτό το βιβλίο είναι μια παρηγοριά, ένα χτύπημα στην πλάτη, σαν να πίνεις ένα ποτάκι μ’ένα εξίσου παλιό συνάδελφο που φοράει κι αυτός ένα από εκείνα τα χαρακτηριστικά μπλε μπουφανάκια (Fred Perry) που φοράνε οι δάσκαλοι. Λοιπόν τα παιδιά είναι τα ίδια και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού. Τα παιδιά βαριούνται, τα παιδιά αντιμιλάνε, τα παιδιά σου ζητάνε πάντα κάτι παραπάνω, τα πηγαίνεις κινηματογράφο κι εκείνα διαμαρτύρονται για την ταινία και μιλάνε και κάνουν φασαρία.
Όσο για το επάγγελμα του δασκάλου είναι επίσης κακοπληρωμένο κι εκεί, ακόμη και στην Αμερική οι δάσκαλοι κάνουν δεύτερη δουλειά και ίσως αν είναι τυχεροί έχουν περάσει απαίσια παιδικά χρόνια στην Ιρλανδία κι όταν συνταξιοδοτηθούν γράφουν ένα βιβλίο και γίνονται επιτέλους πλούσιοι!

Πάντως μια και πλησιάζουν πάλι αυτές οι (ανεκδιήγητες) εξετάσεις του ΑΣΕΠ να πω ότι νομίζω ότι όλοι οι υποψήφιοι εκπαιδευτικοί αλλά και οι υπηρετούντες πρέπει να διαβάζουν υποχρεωτικά το βιβλίο του David Fontana «Ο Εκπαιδευτικός στην Τάξη» (εκδόσεις Σαββάλας) μια και είναι το πιο ρεαλιστικό και κατανοητό βιβλίο παιδαγωγικής απ’όσα κυκλοφορούν. Για τους υποψήφιους των αγγλικών ένα άλλο πολύ καλό βιβλίο είναι το Diary of an English Τeacher. (Θα γράψω περισσότερες πληροφορίες αύριο)

Αυτά προς το παρόν. Ξεκίνησαν τη Δευτέρα τα σχολεία κι έκανα σε όλα τα παιδιά μια γραπτή άσκηση που λέγεται “Resolutions”. Δηλαδή τι στόχους βάλατε για την καινούρια χρονιά, τι θέλετε να καταφέρετε, τι αποφασίσατε να κάνετε και τι να μην. Η δικιά μου resolution για φέτος είναι να διαβάσω τουλάχιστον 52 βιβλία, ένα για κάθε βδομάδα. Έκανα μια καταγραφή του τι διάβασα πέρσι και τα αποτελέσματα πολύ φτωχά μόλις 49 βιβλία. Αν αφαιρέσεις δυο-τρία που δεν τελείωσα, ένα δυο λευκώματα και κόμικς ο αριθμός πέφτει πολύ. Ιδού και η λίστα του 2006:

ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ το 2006 (σε τυχάια σειρά)

1. JOSEPH HELLER – Catch 22
2. PHILIP ROTH – The plot against America
3. NICK HORNBY – Η Κάθοδος των Τεσσάρων
4. W.D. WINGFIELD, A Touch of Frost
5. ΓΙΑΝΝΗ ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ, Ο Θείος Τάκης.
6. GUSTAVE FLAUBERT – Μαντάμ Μποβαρί
7. CAROLE SHIELDS, Unless
8. HENRY FIELDING - Tom Jones (μισό)
9. ΛΑΡΡΥ ΚΟΥΛ – Τον κανένα θα τον φάω τελευταίο
10. ΖΩΡΖ ΠΕΡΕΚ – Ζωή Οδηγίες Χρήσης (μισό)
11. ANDREW CRUMEY - Μόμπιους Ντίκ
12. GILES SMITH - Lost in Music
13. ZADIE SMITH- On Beauty
14. JOHN IRVING – Until I find you
15. LEVON BLISS - Football and me
16. HANS MAGNUS ENZENSBERGER - Πολιτική και Πολιτισμός
17. ΚΟΥΡΤ ΒΟΝΕΓΚΑΤ – Άνθρωπος χωρίς Πατρίδα
18. NICK BANTOCK - Griffin & Sabine trilogy
19. ANNE FADIMAN - Ex Libris
20. STUART MCBRIDE – Cold Granite
21. KRIS NESCOTT - Ένας Επικίνδυνος δρόμος
22. TOBIAS HILL - The Cryptographer
23. ΤΖΕΝΙΦΕΡ ΝΤΟΝΕΛΙ - Τριανταφυλλάκι
24. ΛΕΩΝ ΤΟΛΣΤΟΙ – Άννα Καρένινα
25. STUART MCBRIDE - Dying Light.
26. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΓΑΠΗΤΟΣ - Ο Χάλκινος Οφθαλμός
27. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΓΑΠΗΤΟΣ – Το Εβένινο Λαούτο
28. SIMON BLACKBURN - Λαγνεία
29. ΚΑΡΛΟΣ ΜΑΡΙΑ ΝΤΟΜΙΝΓΚΕΖ - Το Χάρτινο Σπίτι
30. JILLIANE HOFFMAN - Chanel No 5
31. ΣΤΙΒΕΝ ΒΙΖΙΝΣΕΥ - Εγκώμιο Ωρίμων Γυναικών
32. ΣΩΛ ΜΠΕΛΟΟΥ - Ράβελσταϊν
33. ΜΑΣΙΜΟ ΚΑΡΛΟΤΟ - Η Αλήθεια του Αλιγάτορα
34. ΠΑΥΛΙΝΑ ΝΑΣΙΟΥΤΖΙΚ - Μαμάδες Βορείων Προαστίων
35. KAZUO ISHIGURO - Never Let me go
36. KATE LONG - A bad mother’s handbook
37. ΕΥΗ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ - Σχεδόν Σούπερ
38. ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ ΠΑΟΛΙΝΙ – Έραγκον
39. NANCY FAIRBANKS - Γαστρονομικό Μυστήριο με Συνταγές
40. IRVINE WELSH - - Διαφθορά (τρία τέταρτα)
41. ΜΑΙΤΕΝΑ – Γυναίκες Τρελαμένες 3
42. JOHN IRVING – The fourth Hand
43. ΠΑΥΛΙΝΑ ΝΑΣΙΟΥΤΖΙΚ – Μυστικές Εταιρείες και Ελληνικά Πάθη (μισό)
44. GEORGE PELEKANOS – Ζήτημα Τιμής (μισό)
45. ΑΛΑΙΝ ΝΤΕ ΜΠΟΤΟΝ - Μικρή Φιλοσοφία του Έρωτα
46. BRIGITTE COPPIN - Αστεία και Τέρατα από της Γης τα Πέρατα
47. DAVID ROBERTS , GEREMY LESLIE - Pick Me Up
48. DEAN BAKOPOULOS – Please don’t come back from the moon
49. NICK BANTOCK - Urgent 2nd Class: Creating Curious Collage, Dubious Documents, and Other Art from Ephemera

Πριγκίπισσες - Φιλίπ Λεσερμέιερ & Ρεμπέκα Ντοτρεμέρ

2007-01-04T19:23:00.000+02:00

Ο Μάκης όλο με μαλώνει, να μην αγοράζω, λέει, στο παιδί βιβλία με πριγκίπισσες και βασιλιάδες γιατί του δημιουργούν λάθος εικόνα για την πραγματικότητα. Να του αγοράζω, λέει, πιο επιστημονικά βιβλία , για το ανθρώπινο σώμα για τη φυσική και λοιπά. Τότε εγώ του λέω άμα του αρέσουν αυτά τα βιβλία να πάει σε ένα βιβλιοπωλείο και να τα πάρει, τα βιβλιοπωλεία είναι καλά μέρη δε σε δαγκώνουν. Κι εκεί λήγει η συζήτηση μας κι εγώ αγοράζω ό,τι βιβλία θέλω. Άλλωστε οι πριγκίπισσες που διαβάζουμε εμείς είναι νέου τύπου, μη μηχανάκια και i-pod, διαβαστερές και σουρλουλούδες καθόλου δεν τις ενδιαφέρουν τα λούσα και χτενίσματα άσε που άμα λάχει μεταμορφώνονται και σε βατραχίνες για τον έρωτα τους.
Ειδικά το βιβλίο Πριγκίπισσες των Φιλίπ Λεσερμέιερ και Ρεμπέκα Ντοτρεμέρ (εκδόσεις Μεταίχμιο) είναι άπαιχτο. Το ανέφερα ξανά αυτό το βιβλίο αλλά τότε δεν είχα εντρυφήσει. Σήμερα που το έπιασα και το κοίταξα με προσοχή έχω μαγευτεί, έχω κολλήσει ,θέλω να μπω εκεί μέσα και να μείνω μερικές βδομάδες. Σε κάθε σελίδα που γυρίζαμε κάναμε Αααααα με τη μικρή και στην επόμενη Ωωωωωω, σα χαζές μάνα και κόρη.
Είναι ένα βιβλίο αφιερωμένο σε διάφορες ξεχασμένες πριγκίπισσες και στις συνήθειες τους αλλά και σε συμβουλές για το πώς να ξεχωρίζετε τις αληθινές πριγκίπισσες από τις άλλες τις ντεμέκ. Ορίστε και 3 εικόνες για να καταλάβετε τι εννοώ. Η πρώτη είναι αγαπημένη της κόρης μου, η πριγκίπισσα Μισοφέγγαρη που περνάει ατέλειωτες ώρες στέλνοντας μηνύματα καπνού στις φίλες της πράγμα που εκνευρίζει αφάνταστα τους γονείς της.

Μετά έχουμε την πριγκίπισσα Κιτα Μεκιάλο που φοράει τα πιο εκκεντρικά φορέματα και αγαπάει την εκκεντρική διακόσμηση (αυτή θα μπορούσα να είμαι εγώ αλλά το όνομα μου δεν είναι συνδεδεμένο με τα μεγαλύτερα σκάνδαλα).
Έτσι καταλήγω ότι μάλλον είμαι η Πριγκίπισσα Αλεξία του βασιλείου της Λεξιμανίας που διαβάζει ό,τι βρει μπροστά της, διηγήματα, ποιήματα, φιλοσοφία ανόητα μυθιστορήματα (και κουτιά από κορν φλέικς προσθέτω εγώ) και γράφει και την ιστορία της ζωής της.

Πρωτοχρονιά

2007-01-01T22:38:00.000+02:00

Πριν μια βδομάδα έγραφα για τα δώρα που έδωσα ή θα έδινα, οι διακοπές ήταν μπροστά μου και όλα φαίνονταν να πηγαίνουν καλά. Σήμερα πρώτη μέρα του χρόνου είμαι απίστευτα κουρασμένη, ο παππούς είναι ακόμη στο νοσοκομείο και περνάω τις μέρες μου μαγειρεύοντας, φροντίζοντας, καθισμένη σε μια καρέκλα νοσοκομείου, διαβάζοντας, διαβάζοντας πολύ (τουλάχιστον), κλαίγοντας που και που αλλά και αισιόδοξη ότι δε μπορεί θα γυρίσει και θα έρθουν πιο χαρούμενες μέρες. Ακούω από χθες ένα τραγούδι που λέει «χαμογέλα, μικρή μου, χαμογέλα μόνο αυτό αξίζει» (Compay Segundo/Lou Vega - Niña Sonrie) και το παίρνω στα σοβαρά νομίζω πάλι, ότι μιλάει για μένα.

Έχω διαβάσει τόσα ωραία κείμενα αυτές τις μέρες, στις εφημερίδες και στα βιβλία, έχω βρει τόσες ωραίες αφορμές για μπλόγκιν αλλά τώρα που επιτέλους βρίσκω μια ήσυχη στιγμή δεν τα θυμάμαι. Από βιβλία διάβασα και παρασύρθηκα στη ιστορία του το Έραγκον του μικρού Κρίστοφερ Παολίνι. Μου αρέσει Χριστουγεννιάτικα να διαβάζω ένα παραμύθι τα προηγούμενα χρόνια διάβαζα Χάρι Πότερ ή τον απίθανο Πούλμαν και την τριλογία με τη Λύρα. Φέτος ήταν ο Έραγκον. Μετά καταβρόχθισα στα γρήγορα ένα αμάρτημα που δεν είναι καθόλου αμαρτία, τη Λαγνεία, του Simon Blackburn και μετά το Τέταρτο Χέρι του Τζων Ίρβινγκ. Στο γνωστό ύφος του Ίρβινγκ με τα γνωστά κολλήματα με τα γκροτέσκα ατυχήματα και το σεξ. Αλλά δεν ήταν τόσο καλό όσο αυτό που διάβασα το καλοκαίρι. Τώρα, πριν λίγες ώρες, άρχισα το Δάσκαλο του Φρανκ Μακ Κόρτ. Μου αρέσει πάρα πολύ ειδικά τα κομμάτια που μιλάνε για τη ζωή του δάσκαλου μέσα στην τάξη και τους μαθητές, το έχω γεμίσει ήδη σημειώσεις και υπογραμμίσεις να τις διαβάσω στους συναδέλφους μου όταν γυρίσουμε στο σχολείο.

Κάτι άλλο που διαβάζω σιγά σιγά αλλά με μεγάλη ευχαρίστηση είναι το τελευταίο (ή προτελευταίο τεύχος του Time με θέμα τον άνθρωπο της χρονιάς. Όπως θα μάθατε είμαστε εμείς, εσείς κι εγώ οι χρήστες του ίντερνετ, οι μπλόγκερς, οι βιντεάδες του You Tube,΄που κάναμε τη διαφορά φέτος και θα συνεχίσουμε. Αυτό το τεύχος λοιπόν είναι γεμάτο από ιστορίες απλών ανθρώπων που άλλαξαν ριζικά τη ζωή του. Η πιο συγκινητική η νοικοκυρά από την Κορέα που έγινε δημοσιογράφος ενός νέου δικτύου ειδήσεων που γράφονται από ανθρώπους όπως αυτή. Αλλά και η ιστορία της Xάριετ Κλωσνερ που διαβάζει δυο τρία βιβλία την ΗΜΕΡΑ είναι εντυπωσιακή και απορεί λέει η Χάριετ με τους ανθρώπους που διαβάζουν μόνο ένα βιβλίο τη βδομάδα. Και εξηγεί το ΤΙΜΕ γιατί οι κριτικές της έχουν τόση απήχηση: “Online critics have a kind of plain-folks authenticity that the professionals can’t match. They’re not fancy. They don’t have an agenda. They just read for fun, the way you do. Publishers treat Klausner as a pro, sending her free books – 50 a week- in hopes of getting her attention.”

Αλλά και η Καθημερινή έχει ένα μικρό κομματάκι για μας: "Για χιλιάδες Έλληνες το 2006 άλλαξε τη ζωή του. Δεν παντρεύτηκαν, δεν χώρισαν, δεν έγιναν πλούσιοι. Συνέβη κάτι λιγότερο συναρπαστικό: ανακάλυψαν τις παράπλευρες χάρες του ίντερνετ. Ανακάλυψαν το μπλογκ, ανέβασαν τα τραγούδια και τις μουσικές τους στο MySpace, κατέβασαν τo αγαπημένο βίντεο τους στο YouTube".

Το 2006 για μένα ήταν έτσι κι έτσι: ξεκίνησε το Φλεβάρη με τροχαίο ατύχημα που μου στοίχισε (ευτυχώς μόνο) ένα αυτοκίνητο και έκλεισε με πολλές επισκέψεις στο νοσοκομείο για τον πεθερό μου. Ενδιάμεσα, βγήκα αρκετά, ήπια πολύ, έτρεξα πολύ, διάβασα πολύ, πήγα 2 φορές διακοπές, γνώρισα καινούριους ανθρώπους , μπορεί και να ξεκίνησα δυο καινούριες φιλίες, άλλαξα σχολείο και πήγα σε ένα καλύτερο στο οποίο ανυπομονώ να γυρίσω. Νομίζω γενικά θετικός ο απολογισμός, έ, τι λέτε; Και για το 2007 είμαι σίγουρη ότι θα είναι ακόμη καλύτερα τα πράγματα γιατί ελπίζω ότι δεν θα ξανατρακάρω.
Κλείνω αυτό το πρώτο κειμενάκι του χρόνου με ένα ερώτημα. Την ιδέα την πήρα από δω που μπορείτε να δείτε πολύ ωραία κείμενα. Εσείς λοιπόν για ποιο λόγο είστε αισιόδοξοι;

Η φωτό, το θέατρο μας, τη νύχτα. Άντε, τώρα έχετε δυο λόγους να έρθετε στη Λάρισα.

Δώρα, δώρα, δώρα

2006-12-25T18:12:00.000+02:00

Φέτος είχα τη φαεινή ιδέα να αγοράσω για όλους ως δώρα βιβλία. Η ιδέα ξεκίνησε γιατί δεν είχα πολύ χρόνο και ήθελα να πάω σ’ένα μαγαζί και να τα πάρω όλα, αλλά όσο τη σκεφτόμουνα μου άρεσε όλο και περισσότερο. Έτυχε να το αναφέρω στο σχολείο και κάποιος με ειρωνεύτηκε λέγοντας μου ότι δε θα αρέσει και πολύ η ιδέα μου , ειδικά στα παιδιά, όμως εγώ διαφωνώ. Την έμπνευση για να το ξεκινήσω δε (μεγάλη έμπνευση γενικά αυτός ο άνθρωπος), μου την έδωσε ο Αθήναιος που είπε ότι θα κάνει δώρα από την κουζίνα φτιαγμένα απ’τα χεράκια του. Πολύ καλή αυτή η ιδέα και κατά καιρούς χαρίζω κι εγώ τέτοια δώρα, αλλά φέτος ήταν αδύνατο να αφιερώσω τόσο χρόνο. Έτσι σκέφτηκα να χαρίσω αυτό που ξέρω να κάνω κι εγώ καλύτερα, να διαλέγω βιβλία. Είμαι κα τυχερή γιατί έχουμε ένα πολύ καλό παιδικό βιβλιοπωλείο το Σκάλα Παιδικό, με την κοινωνικότατη Έλενα που ξημερώνεται διαβάζοντας παιδικά βιβλία και τα ξέρει ένα ένα.

Ιδού λοιπόν η λίστα μου και ελπίζω να σας δώσω ιδέες.

Ευγενία, οχτάχρονη βιβλιοφάγος με απαιτήσεις: Ιστορίες Αγάπης και Φιλίας εκδόσεις Παπαδόπουλος, κι ακόμη ένα με ένα μυστήριο με τους πίνακες του Βαν γκογκ (δε θυμάμι ακριβή τίτλο θα το βρώ όμως και θα το προσθέσω). Της τα χαρίσαμε χθες στη γιορτή της και είμαι σίγουρη ότι θα τα έχει ξεκοκαλίσει σε 2-3 μέρες.

Ξενοφώντας, δίχρονος διανοούμενος με αδυναμία στα οχήματα, Fisher Price Αυτοκίνητα, Φορτηγά, Τρένα, Αεροπλάνα, του άρεσε πολύ, ήρθε κι η γιαγιά μ’ένα αρκουδάκι αλλά το βιβλίο δεν το άφηνε απ’τα χέρια του.

Ιωάννα, εφτάχρονη πριγκίπισσα, εγκεφαλική και εύγλωττη: Το σπίτι της Νεράιδας Ευτυχίας Επιθυμίας για να μάθει να ισορροπεί ανάμεσα στις επιθυμίες της. (Κάτι πράγματα που απαιτούμε κι εμείς απ'τα παιδιά, εδώ δε το μάθαμε εμείς ακόμη).

Γιώργος τρίχρονος αδελφός Ιωάννας, τρελός με τα αυτοκίνητα. Αυτό το βιβλίο το είχα σταμπάρει από καιρό για τον Τζωρτζ. Είναι ένα βιβλίο που σε κάθε σελίδα έχει ένα όχημα (αγωνιστικό αυτοκίνητο, μοτοσικλέτα, τραίνο, πυροσβεστικό κλπ) και από κάτω πατάς ένα κουμπί και ακούς τον ήχο που βγάζει αυτό το όχημα. Ειδικά εκεί με το αυτοκίνητο F1 νομίζεις ότι είσαι στην Ινδιανάπολη. Δεν το έδωσα ακόμη το δώρο αλλά ο Γιώργος με λατρεύει γιατί του είχα πάρει ένα άλλο βιβλίο με αυτοκίνητα οπότε τώρα θα πέσει στα πόδια μου και θα με φιλάει.

Μαρία μαμά των δύο προηγούμενων και κολλητή. Αυτή αξίζει τα καλύτερα, τα ομορφότερα τα πιο ακριβά γιατί είναι πραγματική Φίλη και συγκινούμαι μόνο που τη σκέφτομαι. Θα της χαρίσω τις Γυναίκες Τρελαμένες 4 για να έρθει στο ίσα της κι ας πρέπει να το κρύβει απ’την κόρη της που κάνει άβολες ερωτήσεις.

Βάγιος, σύζυγος της προηγούμενης και μπαμπάς Ιωάννας /Γιώργου: Αυτό δεν το έχω πάρει ακόμη γιατί τελείωσαν τα λεφτά αλλά το έχω δει στον Παπασωτηρίου και είναι ταμάμ. Ιστορίες και Κρασιά από Γαλλικούς αμπελώνες.

Σοφία, wannabe δικαστής, άλλη κολλητή αυτή ευτυχώς μου δίνει wish list γιατί αλλιώς θα τα θαλάσσωνα. Φέτος όμως θα αυτοσχεδιάσω και θα της πάρω τα Άπαντα του Μπόρχες που ξέρω ότι τον λατρεύει.

Μαριάννα, νέα φίλη, θεολόγος/λογίστρια Το Εβένινο Λαούτο που διάβασε την περίληψη στο σπίτι και ξετρελάθηκε.

Μπαμπάς, βιβλιοφάγος ολκής, με ειδικότητα στα αστυνομικά. Δεν υπάρχει περίπτωση να βρω αστυνομικό που να μην το έχει οπότε του παίρνω κάτι άλλο με την ελπίδα να του αρέσει. Αντώνης Σουρούνης, το Μονοπάτι στη Θάλασσα. Εδώ σκέφτομαι και πονηρά, το ομολογώ γιατί αυτό το βιβλίο θέλω κι εγώ πολύ να το διαβάσω οπότε το χαρίζω και αργότερα το δανείζομαι.

Μαμά. Εδώ δε δυσκολεύτηκα καθόλου Το Εδεσματολόγιο της Σμύρνης. Αυτή η σειρά βιβλίων είναι πολύ ωραία γιατί δεν έχει μόνο συνταγές αλλά και διηγήσεις για τα έθιμα ,ωραίες φωτογραφίες θα ξετρελαθούν και οι δύο είμαι σίγουρη.

Αγγελική, οχτάχρονη κόρη. Εδώ έχουμε μεγάλη δυσκολία γιατί με τα βιβλία η Αγγελική έχει σχέση ανταγωνιστική, τα βλέπει ως εμπόδια που της στερούν τη μαμά της και πρέπει να πάμε πολύ προσεκτικά. Αγόρασα το βιβλίο Πριγκίπισσες εκδόσεις Μεταίχμιο, είναι ένα μικρό θαύμα, η κάθε του σελίδα ένα έργο τέχνης και τα λόγια με χιούμορ και πνεύμα. Ας ελπίσουμε να το εκτιμήσει.

Μάκης , the love of my life, ένα βιβλίο για ένα συγκρότημα που αγαπάμε και οι δύo. Οι ιστορίες πίσω απ’τα τραγούδια των Beatles. Θα βάλουμε στο πικάπ το Help να παίζει δυνατά, θα καθίσουμε στον καναπέ και θα το ξεφυλλίσουμε αγκαλιά.

Χρωστάω κι άλλα βιβλία σε καλούς φίλους και φίλες, στον αδελφό μου, στους κολλητούς στην Αθήνα. στους μπλόγκερζ που αγαπώ αλλά αυτά στη δεύτερη δόση, την Πρωτοχρονιά.

Καλά Χριστούγεννα!

Περί μπλόγκιν

2006-12-14T20:21:00.000+02:00

Μια φίλη μου σκέφτεται να φτιάξει το δικό της μπλογκ και ζήτησε τη γνώμη μου. Τόσο καιρό που γράφω δεν έχω αναφερθεί σε αυτή την εμπειρία γιατί δε μου αρέσει πολύ η αυτοαναφορικότητα. Αλλά μια που με ρώτησε έχω να πω ότι είναι μόνο θετική εμπειρία για μένα ακόμη και μέσα από τα αρνητικά της. Αυτά δεν έχουν να κάνουν τόσο με το μέσο, όσο με τις ανθρώπινες αδυναμίες μας και τη ματαιοδοξία μας που μερικές φορές μας παρασέρνει. Συν μια τάση να κοιτάμε από την κλειδαρότρυπα γιατί τι άλλο είναι αυτή η μανία μας να διαβάζουμε τις ιστορίες των άλλων ανθρώπων. Όταν πρωτοβγήκαν τα reality είχαμε έντονες διαφωνίες με μια φίλη μου που τα ψιλοπαρακολουθούσε ενώ εγώ ήμουν εντελώς εναντίον τους. Δε μου άρεσαν, τα έβρισκα ανέντιμα, ντρεπόμουνα για λογαριασμό αυτών των ανθρώπων. Πέρσι όμως με τα μπλογκ κόλλησα πραγματικά και αφιέρωνα αναλογικά πολύ χρόνο σε αυτά, χρόνο που ξέκλεβα απ’το διάβασμα ή απ’την ξεκούραση μου. Η φίλη μου παρατήρησε ότι δεν είχε και μεγάλη διαφορά από ένα ριάλιτι σόου. Είχε βεβαία και το επιπλέον ενδιαφέρον ότι εδώ ήταν γραπτά τα πράγματα πράγμα που άφηνε περιθώρια στη φαντασία, ήταν σαν διάβαζα δέκα μυθιστορήματα ταυτόχρονα.
Αυτό ήταν το μόνο αρνητικό κομμάτι το ότι δηλαδή ξεκινώντας να γράψω στο μπλογκ άρχισα να διαβάζω και πολλά άλλα και να με απασχολούν οι ιστορίες ανθρώπων που δε θα δω και δε θα γνωρίσω ποτέ.
Όσο για το δικό μου γράψιμο μόνο θετικά απεκόμισα. Κατ’αρχήν άρχισα να γράφω, ενώ πριν ήμουνα μια τεμπέλα και μισή. Δεύτερον όλοι οι άνθρωποι που με γνώρισαν μέσα από το μπλογκ μόνο καλά λόγια και λόγια συμπαράστασης, αγάπης, (και λίγο φλερτ) είχαν να μου πουν, κανένα αρνητικό κλίμα, καμία κακεντρέχεια. Τρίτον γνώρισα και στην πραγματικότητα μερικούς πολύν ενδιαφέροντες ανθρώπους, και ξανασυνάντησα μετά από χρόνια κάποιους που είχα χάσει. Αλλά και μόνο το ότι κάποιοι άνθρωποι σου γράφουν και σου λένε ότι «βρήκα το μπλογκ σου και κόλλησα, το διάβασα όλο σε μια μέρα» είναι τεράστιο ego boost για μένα που δεν γράφω πουθενά αλλού, που το γράψιμο είναι το χόμπι μου.
Γενικά λοιπόν το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους αγαπούν να γράφουν. Ειδικά δε, για συγγραφείς νέους η παλιούς νομίζω ότι είναι το τέλειο μέσο για να έρχονται σε επαφή με τους αναγνώστες τους. Αν θέλουν αυτή την επαφή βέβαια και δεν τους αποπροσανατολίζει.

Κατά τα άλλα καλά, συνεχίζουμε σε hospital mode με τον παππού αλλά έχει κα τα καλά της η υπόθεση: έχω διαβάσει τέσσερα βιβλία σε 10 μέρες. Τα δύο τελευταία

The Bad Mother's Handbook - Kate Long
Αυτό ήταν στο πακέτο που μου έστειλε η Μπι μαζί με τα βιβλία του Αγαπητού. Νομίζω ότι της το είχα δωρίσει εγώ πέρσι. Όταν το άρχισα, την Κυριακή τα ξημερώματα στο νοσοκομείο, είχα πολλά νεύρα και μου φάνηκε πατάτα. «Μα τι μαλακίες πάω και αγοράζω για τις φίλες μου» σκέφτηκα. Αλλά τι να έκανα, ήμουν εκεί Κυριακή πρωί και δεν υπήρχε και κανένας αυτόματο βιβλιοπώλης όπως αυτός του Σταθμού Λαρίσης, έτσι το συνέχισα.

Σιγά σιγά όμως το αγάπησα αυτό το βιβλιαράκι που μιλάει για τρεις γενιές γυναικών κάπου στη βόρεια Αγγλία, κοντά στο Μάντσεστερ. Η γιαγιά έχει λίγο Αλτσχάιμερ, λίγο γεροντική άνοια, η μαμά είναι 34 και έχει μια κόρη 18 χρονών, νιώθει ότι όλα της τα όνειρα έχουν ματαιωθεί, για γκόμενους ούτε λόγος όλο νεύρα και υστερία. Η κόρη στον κόσμο της νομίζει ότι η (σεξουαλική) ζωή σταματά στα 22 και έχει όλη την έπαρση και τη φρεσκάδα των 18ρηδων. Σαν ιστορία δεν είναι και πολύ πρωτότυπη μπορώ να σκεφτώ τουλάχιστον 10 βιβλία που έχουν ακριβώς το ίδιο θέμα αλλά κάτι σε αυτό το κάνει πράγματι διασκεδαστικό. Αυτό χρειαζόμουν κι εγώ άλλωστε στην κατάσταση μου. Αλλά σε κάποια φάση έπινα καφέ και ξεκαρδίστηκα με κάτι που διάβαζα και τώρα το βιβλίο δεν επιστρέφεται. Sorry Bi! Θα σου πάρω άλλο, καλύτερο.

Σχεδόν Σούπερ – Εύη Λαμπροπούλου
Διάβασα κι ένα άλλο που μου δόθηκε για τους σκοπούς του bookcrossing. Μου το είχε πει η Μαρία ότι είναι ψιλοχάλια αλλά δεν την πίστεψα. Τελικά είχε δίκιο. «Σχεδόν Σούπερ» λέγεται. Να το αποφύγετε. Πολλά κλισέ, πολύ προβλέψιμο το τέλος, θα προτιμούσα να κατέληγε όπως οι ήρωες του Irvine Welsh μες τη βρώμα και την παρακμή.

Παναγιώτης Αγαπητός, Το Εβένινο Λαούτο, Ο Χάλκινος Οφθαλμός

2006-12-09T20:22:00.001+02:00

Οχτώμιση το πρωί του Σαββάτου. Μόλις τέλειωσα και το 2ο βιβλίο του Παναγιώτη Αγαπητού «Ο Χάλκινος Οφθαλμός». Διάβασα και το επίμετρο και είναι τόση η χαρά μου για τα δυο βιβλία που μου’ρχεται να τα ξαναρχίσω απ’την αρχή. Το Εβένινο Λαούτο εκδόθηκε το 2003. Δεν ξέρω για ποιο λόγο ανέβαλλα να το διαβάσω τόσο καιρό. Ευτυχώς η φίλη μου η Λαμπρινή μου το έστειλε πριν λίγο καιρό μαζί με το καινούριο τον Οφθαλμό. Εδώ και μια βδομάδα που τα διαβάζω έχω χαθεί στις ιστορίες τους και το χωροχρόνο τους. Είναι δυο ιστορίες μυστηρίου που διαδραματίζονται τον 9ο αιώνα, το πρώτο στην Καισάρεια και το δεύτερο στη Θεσσαλονίκη. Από τις πρώτες σελίδες του Λαούτου όπου οι ήρωες φτάνουν οδικώς στην Καισάρεια μπαίνουμε στο κλίμα της εποχής με τις δημόσιες εκτελέσεις τους ανασκολοπισμούς, τις δυσκολίες μετακίνησης, τους στρατιωτικούς, τις ίντριγκες.
Κεντρικός ήρωας ο Λέοντας κάτι σαν δικαστής, απεσταλμένος του αυτοκράτορα Θεόφιλου ως πρεσβευτής. Κάποιες συγκυρίες τον αναγκάζουν να αναλάβει να εξιχνιάσει μια περίπλοκη ιστορία φόνων και η ιστορία ξετυλίγεται.
Δε θέλω να γράψω για τη ιστορία αλλά σας λέω ότι τα βιβλία είναι εθιστικά. Είχα συνεχώς ένα ενοχλημένο ύφος όταν με διέκοπταν απ’την ανάγνωση μου αυτές τις μέρες. Τα ονόματα ξυπνούν άλλες μνήμες και μου άρεσε να τα προφέρω φωναχτά. Ονόματα που στο χωριό μας είναι βαφτιστικά όπως τα Πριμικίριος, Σακελλάριος ή επίθετα όπως το Πρωτονοτάριος είναι, μαθαίνω, βυζαντινά αξιώματα, εκκλησιαστικά και άλλα.
Εδώ θα ομολογήσω κάτι που ξέρω θα παραξενέψει πολλούς. Εγώ το Βυζάντιο το αντιπαθώ! (Να, το το είπα) Δεν ξέρω γιατί, το έχω συνδέσει πολύ με την εκκλησία και με τα Θρησκευτικά του σχολείου και δε μου ταιριάζει καθόλου. Έτσι αυτά τα δυο βιβλία με τους έρωτες των πιστών, τα εξώγαμα παιδιά, τις ματαιωμένες αγάπες τις Βίκινγκ πολεμίστριες που από τότε είχαν άλλα ήθη, πιο ελεύθερα, με ενθουσίασε.

Κάπου στο επίμετρο λέει ο συγγραφέας για το πώς επηρέαζαν τη ζωή των ανθρώπων οι κίνδυνοι των μετακινήσεων, οι αργοί χρόνοι και οι μεγάλες αποστάσεις. Πράγματι οι άνθρωποι στα 33 τους θεωρούνταν σχεδόν τελειωμένοι και στα 17 μπορεί και να είχαν ήδη χριστεί αυτοκράτορες. «Η ζωή ήταν πολύ μικρή και ο θάνατος γρήγορος». Έτσι και τα βιβλία, όσες σελίδες κι αν είχαν θα μου φαίνονταν μικρά. Επίσης ήθελα να γράψω κι αυτό. Δεν ξέρω ποιο ταλέντο, ποια θεία έμπνευση μπορεί να μεταμορφώσει όλο αυτό το διάβασμα των ιστορικών πηγών (που είμαι σίγουρη ότι έχει κάνει ο συγγραφέας) σε κάτι τόσο όμορφο. Είμαι σίγουρη ότι οι πηγές από μόνες τους μπορεί να είναι και βαρετές. Αυτός ο συγγραφέας όμως ξέρει να γοητεύει τον αναγνώστη του. Σε ένα σημείο του δεύτερου βιβλίου ο Λέων το alter ego (;) του συγγραφέα ανησυχεί μήπως χρησιμοποιεί παραπανίσια λόγια. Ούτε μια κουβέντα δεν είναι περιττή κύριε Αγαπητέ, ούτε μία!

Η φωτό από αυτό το εμπορικό σάιτ με υπέροχα Χριστουγεννιάτικα (και άλλα) αντικέιμενα , της παλιάς μου φίλης από το σχολείο.

Καλό μήνα

2006-12-03T12:29:00.000+02:00

Τέλειωσα το MacBride και το Dying Light και μαζί του μου φαίνεται τέλειωσε κι αυτή η μαύρη περίοδος που περνούσα. Έκλεισα το βιβλίο σημείωσα σ’ένα χαρτί αυτά που ήθελα και τέρμα. Τώρα άρχισα καινούριο βιβλίο ή μάλλον βιβλία, ταχτοποίησα και το σπίτι που ήταν ένας μύλος και πάμε ολοταχώς για Χριστούγεννα. Δε θα γράψω για τα βιβλία σήμερα απλώς θέλω να σας παραπέμψω στο άλλο μου project, του σχολείου. Ζητάω και τη βοήθεια των φίλων μεταφραστών για μια απόπειρα που θα βρείτε εκεί, καθώς και των φίλων των Λατινικών εν γένει. Ο φίλος μου ο Αθήναιος ας πούμε, ξέρω ότι μεταφράζει Λατινικούς στίχους μεταξύ ψησίματος και φλαμπαρίσματος.

Η φωτό είναι τα τρέχοντα βιβλία. Την ιδέα την πήρα από δω.

Stuart MacBride, Dying Light

2006-11-26T12:11:00.000+02:00

Η βδομάδα μου χάλια. Χωρίς πολλά διαβάσματα γιατί πέφτω ξερή για ύπνο και στο ενδιάμεσο τρέχω σε νοσοκομεία και γιατρούς. Τις ώρες αναμονής διαβάζω το δεύτερο βιβλίο του Stuart McBride, από το Αμπερντίν της Σκοτίας, το Dying Light. Σας είχα γράψει και για το πρώτο, θυμάστε;
Όταν περιμένω στα Επείγοντα δε θέλω να κοιτάζω γύρω μου, δε θέλω να βλέπω τους ανθρώπους που έρχονται με τις πυτζάμες τους και τις παλιές παντόφλες τους, ντρέπομαι, στενοχωριέμαι. Καλύτερα να διαβάζω για πτώματα και νεκροψίες στο βιβλίο, καλύτερα να ψάχνω το δολοφόνο εκεί ανάμεσα στις σελίδες και να μην κοιτάζω τον κρατούμενο που τον έφεραν με χειροπέδες. Έπειτα είναι κι η εξέταση το πρωί, τα τηλέφωνα χτυπάνε συνέχεια και οι άνθρωποι είναι ανυπόμονοι δε σταματάνε μπροστά στην κλειστή πόρτα, στο γιατρό που εξετάζει κάποιον άλλο. Ανοίγουν και ξαφνικά το προσωπικό γίνεται δημόσιο, δεν φτάνει που ντρέπεσαι το γιατρό, τώρα σε βλέπουν κι όλοι οι περαστικοί.
Εκεί κατά τη μία το βράδυ, αν είναι καθημερινή, τα πράγματα ησυχάζουν στο νοσοκομείο. Οι γιατροί οι νοσηλευτές και οι τραυματιοφορείς παίρνουν μια ανάσα είναι ή ώρα του ντιλίβερι, της πίτσας και του σάντουιτς. Εγώ συνεχίζω το διάβασμα. Άλλη μια τέτοια νύχτα και θα το τελειώσω. Μ'αρέσει πιο πολύ απ'το πρώτο τελικά.

Την Παρασκευή - μια ανάσα πριν το δεύτερο γύρο νοσοκομειακών επισκέψεων του Σ/Κ - βγήκα για μια βόλτα στο αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο με τα παιδικά βιβλία. Βρήκα ένα παλιό βιβλιαράκι, μάλλον το ανατύπωσαν εκ νέου, η εικονογράφηση παλιακή κι αυτή και το κείμενο ένα παιδικό τραγουδάκι. Ντίλι, ντίλι, ντιλι. Τα βράδια που δεν μπορώ να κοιμηθώ το λέω και τα ξαναλέω μέσα μου και σιγά σιγά ξεχνιέμαι.

3 Βιβλία

2006-11-12T12:56:00.000+02:00

Tην περασμένη εβδομάδα πήγα σε μια παρουσίαση βιβλίου: Γκάζμεντ Καπλάνι, Ημερολόγιο Μικρών Συνόρων εκδόσεις Λιβάνη. Πήγα λίγο αδιάβαστη είναι η αλήθεια γιατί το βιβλίο το έχω διαβάσει διαγωνίως. Έχω διαβάσει δηλαδή τα περισσότερα από τα κείμενα που αναφέρονται στην Ελλάδα αλλά πολύ λίγα από κείνα που αναφέρονται στην Αλβανία. Μου αρέσουν αυτά τα κείμενα και γενικά αυτά που γράφει ο συγγραφέας τους και στην εφημερίδα και στο μπλογκ του. Μου αρέσει που είναι χαμηλόφωνα που τα διαβάζεις σήμερα και τα σκέφτεσαι για μέρες. Κι ο συγγραφέας τους κάπως έτσι είναι. Μιλούσε με μια ήρεμη φωνή και οι κινήσεις των χεριών του υπογράμμιζαν αυτά που ήθελα να πει. Οι άνθρωποι που οργάνωσαν την εκδήλωση (Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Λάρισας) ήθελαν να μιλήσουν κυρίως για τη μετανάστευση και όσα καλά και αρνητικά φέρνει. Ήταν οι περισσότεροι δάσκαλοι και εκπαιδευτικοί, κάποιοι ακροατές μάλιστα ιδιαίτερα φορτισμένοι από τις δικές τους εμπειρίες. Το πιο συγκινητικό που άκουσα όμως ήταν από τον πρόεδρο Αλβανών μεταναστών Λάρισας που παρουσίασε λίγο τη ζωή του μετανάστη στην νέα του χώρα και σε κάποια στιγμή έλεγε τι (υποτίθεται) ότι δεν πρέπει να κάνουν οι μετανάστες εδώ για να μην τους κατηγορήσουν: «Τα κορίτσια να μην τα κοιτάς». Έτσι είπε ο άνθρωπος και μου ‘ρθε να κλάψω. Ως κορίτσι έχω να πω ευτυχώς που υπάρχουν και οι μετανάστες και μας σφυρίζει και κανένας άντρας στο δρόμο!
Ο Καπλάνι είπε χαριτολογώντας ότι έχει βρει το μπελά του με το βιβλίο γιατί εκείνος θέλει να μιλήσει για Λογοτεχνία και όπου τον καλούν μιλάνε για μετανάστευση. Η ώρα περνούσε είχε πάει πια 12 παρά όταν μας απεύθυναν το λόγο. Εκείνη των ώρα δε μου ήρθε καμία ερώτηση να κάνω. Την άλλη μέρα που ξύπνησα σκέφτηκα ότι πρέπει να τον ξανακαλέσουμε τον άνθρωπο και να μιλήσουμε μόνο για Λογοτεχνία και βιβλία που αγαπάμε. Να τον ρωτήσω ποιους συγγραφείς αγαπά να διαβάζει, τί σκέφτεται να γράψει στο επόμενο βιβλίο του, κλασικές ερωτήσεις βιβλιοκριτικού δηλαδή.

Δυο μέρες μετά, λες και για να εμπεδώσω το θέμα που ξεκίνησε η Τρίτη, πήγα στην ταινία Τα Παιδιά των Ανθρώπων. Ωραία ταινία, πολύ εντυπωσιακά φτιαγμένη βασισμένη σε ένα ακόμη καλύτερο βιβλίο. Όταν το είχα διαβάσει το 1996 είχε κυκλοφορήσει μια έκδοση με τον τίτλο «Τζούλιαν» από εκδόσεις Πατάκη. Τώρα είδα το ξανακυκλοφόρησαν με τον πρωτότυπο τίτλο. Πολύ ωραία μετάφραση απ’τη Σώτη Τριανταφύλλου. Λίγες μέρες πριν δω την ταινία είχα πέσει πάνω στην κριτική του Φενεκ Μικελίδη στην Ελευθεροτυπία. Ενώ διάβαζα τα λίγα πράγματα για την υπόθεση του έργου επ, λέω έγω την ξέρω αυτή την ιστορία. Η ταινία διαφέρει αρκετά από το βιβλίο σε ένα πολύ συνταρακτικό κομμάτι. Εκείνο που με είχε ταράξει τότε όταν το διάβασα, κι ας μην είχα παιδί ακόμη ήταν ότι αυτός ο άνθρωπος είχα σκοτώσει ο ίδιος κατά λάθος το παιδί του. Σε όλο το υπόλοιπο βιβλίο ήταν ένα ράκος βέβαια, χωρίς να καταφέρνει να συγχωρήσει τον εαυτό του. Είναι πολύ ωραία ιστορία, πολύ διαφορετική από τα άλλα βιβλία της P.D. James που έχει γράψει κυρίως αστυνομικά μυθιστορήματα.

Χθες κι άλλη βιβλιοπαρουσίαση, παιδικό βιβλίο αυτή τη φορά. Βαγγέλης Ηλιόπουλος, συγγραφέας του διάσημου Τριγωνοψαρούλη και άλλων. Το καινούριο του λέγεται «Που πήγαν τα Χριστούγεννα;» με πρωταγωνίστρια μια γάτα (εκδόσεις Πατάκη κι αυτά).Η παρουσίαση άρεσε στα παιδιά κυρίως γιατί έπαιζε μαζί τους και σε κάποια φάση έδιωξε τις μαμάδες γιατί μιλούσαν πολύ! Την εκδήλωση οργάνωνε ιδιωτικό σχολείο της πόλης μας. Ζήλεψα το ότι η δασκάλα μουσικής είχα κάνει πολύ καλή δουλειά, είχε μελοποιήσει τους στίχους του συγγραφέα και τα παιδιά ήξεραν όλους τους ήρωες απ’έξω και ανακατωτά, πράγμα που σημαίνει ότι τα διάβασαν με χαρά τα βιβλία. Απ’την άλλη οι μαμάδες παραπονιόντουσαν για το μεγάλο αριθμό (29) παιδιών στην τάξη και κάποιες αγέλαστες, αναίσθητες δασκάλες. Άντε βγάλε συμπέρασμα τώρα εσύ.
Ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος θα παρουσιάσει το καινούριο του βιβλίο κι αλλού, πληροφορίες εδώ.

DNA

2006-11-09T08:39:00.000+02:00

Αυτή τη βδομάδα τρέχουν τόσα πολλά project στη δουλειά και το σπίτι που δεν προλαβαίνω όχι να γράψω αλλά ούτε και να διαβάσω. Ούτε μπλογκ δε διαβάζω καλά.

Τα παιδιά στο σχολείο με εκπλήσσουν κάθε μέρα. Φέτος είναι πολύ στη μόδα να φτιάχνουν αυτά τα βραχιολάκια από πλαστικά σύρματα που τα πλέκουν με διάφορους τρόπους.

Μου έχουν χαρίσει αρκέτα όπως βλέπετε αλλά χθες μου έδωσαν το πιο ωραίο, το DNA.

Από το σχήμα του είναι προφανές γιατί έχει αυτό το όνομα. Όποτε αφήσαμε τον Απλό Αόριστο στην άκρη και πιάσαμε μια συζήτηση για τη Βιολογία, τους είπα κι εγώ τα λίγα που θυμόμουνα, να 'ναι καλά ο παλιός μου Δάσκαλος.

Leon Tolstoy, Anna Karenina

2006-10-29T19:38:00.000+02:00

Αυτή η αλλαγή της ώρας πραγματικά μου εξασφάλισε 60 λεπτά επιπλέον σήμερα γιατί ξύπνησα πολύ νωρίς, έφαγα νωρίς και ούτω καθ’εξής. Να και το καινούριο μου ποστ λοιπόν. (Εδώ κολλάει το λαϊκόν άσμα «Ως και ο γάτος έβγαλε τη γάτα στη ταράτσα και μοναχά εμείς οι δυο χαθήκαμε απ΄την πιάτσα»).

Για βιβλία δεν έχω να σας πω πολλά γιατί εδώ και 10 μέρες περίπου έχω μπει στο σύμπαν του Λέοντα Τολστόι. Έχω φύγει για τη Ρωσία και ταξιδεύω μεταξύ Μόσχας και Πετρούπολης ακολουθώντας την άλλη Άννα, τον ωραίο καιροσκόπο Βρόνσκι, το βαρύ αλλά γοητευτικό Λέβιν, την αθώα Κίττυ. Περιπλανιόμουν για μέρες σε διάφορα βιβλία, τα έπιανα, διάβαζα μερικές σελίδες και τα παρατούσα. Τίποτε δε με συγκινούσε και μια μέρα είπα να ξεκινήσω αυτό. Η ερώτηση μου είναι η εξής: πως και δεν το είχα διαβάσει αυτό το βιβλίο μέχρι τώρα; Ε; Θα έπρεπε να είναι required reading σε κάθε φιλολογική σχολή ανεξάρτητα απ’τη γλώσσα. Είναι ένας ποταμός αυτό το μυθιστόρημα, μια βίβλος των ανθρώπινων σχέσεων που διαβάζεται σαν να γράφτηκε χθες και όχι το 1880. Ισορροπεί τόσο εξαίσια ανάμεσα στο ερωτικό και το πολιτικό, το κοινωνικό και το ατομικό που τα βράδια δε θέλω να το αφήσω. Το ότι δεν το έχω τελειώσει ακόμη οφείλεται σε πολλή δουλειά, σε ταξιδάκια στην Αθήνα, σε παρελάσεις κλπ, κλπ.

Το περασμένο Π/Σ ήμουν Αθήνα. Ούτε 48 ώρες δε συμπλήρωσα αλλά μου έφτασε. Είναι σαν να παίρνω μια τζούρα απ’το αγαπημένο μου τσιγάρο - εγώ που δεν καπνίζω- αυτά τα ταξιδάκια στην Αθήνα. Σε λίγες ώρες προσπαθώ να χωρέσω όλους τους φίλους παλιούς και νέους, υπαρκτούς και λογοτεχνικούς, αλλά και άλλες αγαπημένες δραστηριότητες όπως βιβλιοψώνια, θέατρο, εικαστικά.

Το βιβλιοπωλείο του Ελευθερουδάκη ήταν ανέκαθεν το αγαπημένο. Όταν έγινε και το μεγάλο κτίριο δε, μπορούσα να χάνομαι με τις ώρες. Ειδικά απ’το παιδικό τμήμα ποτέ δε φεύγω με άδεια χέρια. Αυτή τη φορά πήρα ένα φανταστικό βιβλίο τύπου εγκυκλοπαίδειας με τίτλο Pick Me Up (stuff you need to know). Είναι περισσότερο για παιδιά γιατί κάποια θέματα τα καλύπτει πολύ επιφανειακά με μια απλή αναφορά. Αλλά σε όποια σελίδα και να πέσει το μάτι σου υπάρχει κάτι να μάθεις. Το εντυπωσιακό είναι ότι είναι ένα βιβλίο με εικονογράφηση που θυμίζει πολύ τηλεόραση και ταινίες και έχει συνέχεια αναφορές σε άλλες σελίδες σαν να ήταν ένα δικτυακό κείμενο ας πούμε. Είναι ένας θησαυρός για το σχολείο που προσπαθώ να συνδέσω το μάθημα μου με τα άλλα μαθήματα. Αλλά και στο σπίτι περνάμε ώρες κοιτάζοντας τις λεπτομέρειες, ψάχνοντας τις διαφορές. Η εικόνα από ένα δισέλιδο που λέει You are what you read και έχει διάφορους λαούς και τους συγγραφείς τους. Στη Ρωσία, ο Τολστόι.

Το άλλο βιβλίο που πήρα ήταν κι αυτό ένα παιδικό με αυτοκόλλητα, για τη ζωή στους ωκεανούς. Μήπως από αυτά που σας έγραψα μαντεύετε ποιον μπλόγκερ συνάντησα πριν την επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο; Για να δείτε την απάντηση πρέπει να μαυρίσετε με το ποντικάκι σας τις επόμενες λέξεις . Τον hfr.

Είχα και ραντεβού με τον Αθήναιο αλλά δεν ήρθε. Δεν πειράζει όμως, καλή καρδιά. Το υποψιαζόμουν από πριν ότι τέτοιοι άντρες υπάρχουν μόνο στα βιβλία, και στο μυαλό των κοριτσιών. Για φαντάσου να εμφανιζόταν και να μου χάλαγε τη φαντασίωση;

Πίσω στη Λάρισα, μια τρελή εβδομάδα με επιστροφή στα σχολεία, (οι συνδικαλιστές είχαν και το θράσος να μας επισκεφτούν για να ζητήσουν την ψήφο μας), γιορτή 28ης και παρέλαση στο χωριό, όπου καθώς συνοδεύαμε τα παιδιά στην πλατεία παρελάσαμε κι εμείς ουσιαστικά, με όλους τους κατοίκους να χειροκροτάνε ενθουσιασμένοι, εμένα να μου πιάνεται το φόρεμα σε ένα μηχανάκι, άσε θέαμα γίναμε πάλι. Ευτυχώς είχαμε και τα τύμπανα να μας δίνουν το ρυθμό.

Πάνω απ'όλα όμως ο Οκτώβριος που τελειώνει είναι ο μήνας των χρυσάνθεμων. Εδώ, τα φυτώρια και τα ανθοπωλεία είναι χάρμα οφθαλμών αυτές τις μέρες. Το 'χώ συνήθεια κάθε χρόνο στη γιορτή του πατέρα μου να αγοράζω ένα. Συνήθως μου ξεραίνονται μέχρι την επόμενη χρονιά αλλά φέτος έχει κρατήσει. Μόνο που δεν άνθισε ακόμη. Μπαμπά μου, Χρόνια Πολλά, σε περιμένω να πάμε για τσίπουρα.

Letter to Nick Cave

2006-10-15T11:27:00.000+03:00

Hi Nick, what’s up?
It’s Sunday morning, here in Greece, election day and I’m sitting in front of my computer. My daughter is watching The Lion King for the umpteenth time and I ‘ve put my headphones on and listen to music. I’m also reading the Observer Music Monthly and I happened to come across your discussion along with other musicians about music nowadays. It’s a great conversation, I really felt I was there with you people talking about the things we love about music. But you know I just wanted to tell you Nick that what you say about the advertisement is not fair. You mention how you heard the other day the song “Hurt” by Johnny Cash coming from TV and then you realized it was just an ad (you were revolted by this). Well don’t be so sorry Nick cause you know if it wasn’t the ad I wouldn’t have heard the piece. I haven’t even seen the commercial yet but music producers suddenly remembered the song and played it a lot on the radio. Not only that, they didn’t say the name or anything but you know I just jotted down the lyrics and then I want to a lyrics site, typed them in and it found it for me. So three cheers for the internet, for MySpace, for free downloads, otherwise poor teachers like me wouldn’t listen to music at all, we would be stuck to the Nick Cave vinyl we had bought in the 80s.
I used to be a big fan of yours Nick. I had a crash on you when I was 15. I had vowed to buy all your records including those with Birthday Party. I didn’t even have a boyfriend back then but listening to “From her to eternity” made me cry and I played it again and again. I had only one friend back then and he lived far from my island, in Athens. He would always call me and tell me "Are you coming for Nick's concert?", and I wouldn't and I'd cry some more. When I finally went to Athens to study it was the nineties, I had already met great man who couldn’t believe we would make love listening to Nick Cave and Nikki Sudden but there, first loves are not easily forgotten. I came to a couple of your concerts, I even bought a book of yours but I didn't have a crash anymore. I even stopped collecting your records. My brother (just a couple of years younger) still considers it a sacred duty of his to buy your CDs, though so I get to listen to them every summer I visit.
You sound a bit bitter, in this conversation Nick, but you shouldn’t. Of course there are many great groups out there and it’s great people are listening to their i-pods all the time. Since yesterday evening I’ve listened to a lot of music, music I wouldn’t even know if I only bought CDs. Since yesterday evening I listened to Bent, Roger Sanchez, Band Ane, Seckou Keita, Julieta Venegas, Alice Russel, Page France, Hefner (the last two from a music blog I just found). Only two of them seem worth of buying their CDs but I’m glad I heard them.
Anyway, that’s all I had to tell you Nick in case you ever read this. And don’t worry, we people who loved your music wouldn’t mind if it was used in ads too. If nothing else, it would remind them of an era long gone.

1 χρόνος και κάτι blogging, 100 posts, 34 χρόνια παρουσίας στη γη (έλεγα να το γράψω την Τρίτη αλλά ήθελα να απαντήσω στο Νικ), 16 χρόνια with a great man (μαζεύτηκαν πολλές επέτειοι αυτή τη βδομάδα)

Διάφορα

2006-10-12T23:00:00.000+03:00

- Δεν είναι εποχή για διάβασμα φαίνεται. Έχω ένα σωρό στη στοίβα με τα βιβλία που θέλω να διαβάσω, με αυτά που μου έχουν δανείσει ή αυτά που αγόρασα παρορμητικά. Αλλά δεν τα καταφέρνω. Ανακάλυψα όμως ότι μπορώ να διαβάζω δοκίμια αυτή τη δύσκολη εποχή για το μυθιστόρημα. Αγόρασα το Πολιτική και Πολιτισμός του Hans Magnus Enzensberger και το διαβάζω παράλληλα με τον Άνθρωπο χωρίς Πατρίδα του Κουρτ Βόνεγκατ. Το πρώτο πολύ ενδιαφέρον με ένα Γερμανικό σοβαρό αλλά πνευματώδη τρόπο, το δεύτερο όχι και τόσο. Σαν παραλήρημα ενός μεγάλου ανθρώπου που μιλάει χωρίς ειρμό για διάφορα που τον απασχολούν. Όχι ότι δεν είναι σωστά αυτά που λέει για την κατάσταση στην Αμερική και τους Αμερικανούς πολιτικούς Άλλα δεν είναι τόσο γραπτά κείμενα, όσο ομιλίες που έδωσε σε Πανεπιστήμια(;) διανθισμένα από με μερικά αποφθέγματα και αστεία. Η εισαγωγή της Σώτης Τριανταφύλλου είναι πιο ενδιαφέρουσα και σίγουρα είναι καλό ερέθισμα για να διαβάσουμε και τα υπόλοιπα βιβλία του εκτός από το Σφαγείο Νο 5.
- Επίσης διάβασα την τριλογία του Γκρίφιν και της Σαμπίν. Υπέροχο βιβλίο πραγματικά και ακόμη πιο καταπληκτική η εικονογράφηση. Μια ιστορία αγάπης που περνάει από πολλά κύματα και σκοτάδια μέχρι να βρεθεί σε ήρεμο λιμάνι. Ευτυχώς που άκουσα τη συμβουλή του φίλου που το πρότεινε και δεν αγόρασα μόνο το πρώτο βιβλίο γιατί θα είχα πεθάνει απ’την αγωνία μου μέχρι να μάθω τι απέγινε αυτός ο μεγάλος έρωτας. Αγόρασα και ένα άλλο βιβλίο του συγγραφέα που δεν έχει ιστορία μόνο μας δείχνει τα περίτεχνα κολλάζ που φτιάχνει. Χάρμα οφθαλμών και τα δυο.
- Πριν απ’αυτά είχα διαβάσει κι άλλο ένα βιβλιαράκι μη μυθοπλαστικό, το Ex Libris της Anne Fadiman. Σύντομο κι αυτό ανήκει στη σειρά βιβλίων για το βιβλίο όπως και το Χάρτινο Σπίτι και καν δυο άλλα που έχω στο πρόγραμμα (The book on the Shelf π.χ). Είναι μερικά άρθρα που είχαν δημοσιευτεί σε Αμερικάνικα περιοδικά και μιλάνε για διάφορα βιβλιοφιλικά θέματα όπως πώς να ενώσετε δυο βιβλιοθήκες όταν παντρεύεστε, την ακατανίκητη συνήθεια να διαβάζουμε ένα κείμενο σαν να πρόκειται να το διορθώσουμε και άλλα πολύ ενδιαφέροντα. Το αγαπημένο μου κομμάτι όμως είναι το εξής: Η συγγραφέας όταν ήταν 11 και ο αδελφός της 13 επισκέφτηκε τη Γαλλία με τους γονείς τους. Και τα δύο παιδιά ήταν από τότε μεγάλοι βιβλιοφάγοι και γενικά προέρχονταν από μια οικογένεια που διάβαζε πολύ και αγαπούσε τρομερά το βιβλία. Ένα πρωί λοιπόν, ο αδελφός της άφησε το βιβλίο που διάβαζε το προηγούμενο βράδυ, με τις σελίδες ανοιγμένες προς τα κάτω,. Το μεσημέρι γύρισαν από τη βόλτα τους και βρήκαν ένα σημείωμα της καμαριέρας προς τον αδερφό της «Sir, You must never do that to a book». Αυτό το κομμάτι μου θύμισε το φίλο μου το Βαγγέλη, επίσης μεγάλο βιβλιοφάγο, που δεν δάνειζε ποτέ τα βιβλία του. Μια μέρα λοιπόν με είδε να ακουμπάω κι εγώ ένα βιβλίο με τις σελίδες ανοιχτές προς τα κάτω και έφριξε. «Γι αυτό δε δανείζω τα βιβλία μου», μού είπε με μια αίσθηση αηδίας, σαν να τον είχα προσβάλλει προσωπικά. Πολλά χρόνια αργότερα με συγκίνησε πολύ όταν μου πρότεινε να μου δανείσει ένα βιβλίο, κι εγώ βέβαια αρνήθηκα γιατί ήξερα με τί πόνο ψυχής το έκανε.
- Είδατε εδώ στο πλάι αυτό το library thing που σας δείχνει μερικά βιβλία απ’τη βιβλιοθήκη μου; Είναι ένα πολύ ωραίο σάιτ που μπορείς να καταχωρήσεις τα βιβλία σου και σου λέει αμέσως ποιοι άλλοι άνθρωποι έχουν κοινά βιβλία με σένα και ούτω καθεξής. Μάλλον είναι μια καινούρια τάση αυτό, να καταχωρούμε, να προσπαθούμε να οργανώσουμε, να βάλουμε τάξη στο χάος των αντικειμένων μπας και βάλουμε τάξη και στη ζωή μας. Από εκεί λοιπόν πληροφορήθηκα και για ένα άλλο σάιτ που καταχωρείς κάθε είδους συλλογές. Για μένα που μαζέυω κάθε είδους αντικείμενα και εφήμερα (από κάρτες, μέχρι τενεκδένια παιχνίδια) είναι σαν να βρίσκω το εικονικό μου σπίτι. Δεν έχω βρει ακόμη το σάιτ για τους δίσκους και τα CD που πιστεύω ότι θα είχε και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

- Όταν αρχίσαμε την απεργία,λέγαμε: «Δεν μπορούμε να γυρίσουμε στο σχολείο ταπεινωμένοι, τι θα πούμε στους μαθητές μας;» Προσωπικά γύρισα στο σχολείο προχθές, δε νιώθω ταπεινωμένη είναι η αλήθεια, αλλά το πρόβλημα μου ήταν τι θα πω σε αυτό το μπλογκ. Τα παιδιά με δέχτηκαν με χαρά, ελπίζω κι εσείς…

Δύο (πρώην) απεργοί εκπαιδευτικοί βγήκαν για τσίπουρα σήμερα (α, όλα κι όλα, η φτώχεια θέλει καλοπέραση) και φάγανε τρία πιατάκια.

Δάσκαλοι και απεργία

2006-10-03T09:20:00.000+03:00

Ξεκινάω να γράψω για την απεργία που συνεχίζεται και όλο τα παρατάω. Τα κείμενα μού βγαίνουν χωρίς νόημα, μια ατέρμονη λίστα από παράπονα. «Σύνελθε Άννα» λέω, «εδώ δεν ήρθες να μας πεις τον πόνο σου». Αλλά σήμερα το ξανασκέφτηκα. Αν δεν πω εδώ τον πόνο μου πού θα τον πω; Στις συνελεύσεις των εκπαιδευτικών;

Η παρακάτω σκηνή είναι απ’ τις πρώτες μέρες της απεργίας στο προαύλιο του σχολείου της κόρης μου. Ο διευθυντής ανακοινώνει ότι η απεργία συνεχίζεται και να πάρουμε τα παιδιά μας. Μια μαμά δίπλα μου αρχίζει να διαμαρτύρεται.
- (μαμά) Ορίστε κατάσταση, κι άλλη μέρα απεργία. Δεν ντρέπονται οι δάσκαλοι; Τί θα κάνω εγώ τώρα, θα χάσω πάλι το μεροκάματο;
- (Άννα) Έχετε δίκιο σε αυτό που λέτε, κι αν θέλετε να σας τα κρατήσω εγώ τα παιδιά, αλλά πείτε μου κάτι: απ’το σχολείο όπως είναι σήμερα είστε ευχαριστημένη;
- (μαμά) Όχι, είναι χάλια, δεν βλέπεις τη σκεπή που στάζει, τη βρωμιά, ….;
- (Άννα) Ε, για αυτά απεργούμε, αν δεν απεργήσουμε εμείς ποιος θα απεργήσει;

(Αργότερα έμαθα ότι η κυρία δεν εργάζεται, και δεν είχε προφανώς πρόβλημα με τα παιδιά)

Δωδέκατη μέρα της απεργίας των εκπαιδευτικών σήμερα, με μεγάλα ποσοστά στην Αθήνα και τη Θεσ/νίκη και μικρότερα εώς ανύπαρκτα στην περιφέρεια. Στο νομό Καρδίτσας που δουλεύω εγώ κυμαίνεται γενικά στο 10% και στη Λάρισα κάπου εκεί.
Γιατί απεργούμε. Όπως είπα και στο προηγούμενο ποστ ο καθένας απεργεί για τους δικούς του λόγους, αλλά όλοι όσοι απεργούμε ελπίζουμε κάτι να αλλάξει. Πάντως δεν απεργούμε για να ξεκουραστούμε, όπως μας κατηγορούν. Για τα επίσημα αιτήματα μπορείτε να πάτε εδώ, στην ιστοσελίδα της ΔΟΕ και να τα δείτε προσεκτικά. Λένε ότι παλεύουμε για το οικονομικό. Ότι ζητάμε πολλά γιατί, λέει ο βασικός είναι 600 ευρώ άρα εσύ που πας κύριε και μου ζητάς 1300 ευρώ, και μάλιστα με τόσες λίγες ώρες δουλειάς; Αυτό με τις λίγες ώρες δουλειάς έχω βαρεθεί να το ακούω και το προσπερνάω γιατί δεν απευθύνεται σε μένα. Όπως είπε και ο Θας δεν είναι σωστό να μιλάω για τον εαυτό μου αλλά σας πληροφορώ ότι σαν τη Μαρία που περιγράφει υπάρχουν πολλές.
Τώρα για τα υπόλοιπα αιτήματα νομίζω ότι δε θα διαφωνήσει κανείς. Η μείωση των μαθητών σε είκοσι ανά τάξη θα έπρεπε να είναι αυτονόητη αλλά δεν είναι όπως και πολλά άλλα. Η σωστή υποδομή στα σχολεία μας επίσης αλλά ούτε αυτό είναι.

Έχει και αηδίες μέσα το φυλλάδιο της ΔΟΕ, όπως η μείωση του ωραρίου, που θεωρώ προκλητική. Ας το θεωρήσω συνδικαλιστικό τερτίπι κι ας το παρακάμψω. Δεν έχω κάνει καμία ευρεία έρευνα αλλά με όσους εκπαιδευτικούς μιλάω είναι οι περισσότεροι θετικοί στο να μένουν παραπάνω στο σχολείο για να προετοιμάσουν τα μαθήματα, να υποστηρίξουν τα παιδιά και ό,τι χρειάζεται. Αλλά με ένα μισθό που θα σου επιτρέπει να μην ψάχνεις για δεύτερη δουλειά το απόγευμα. Και επιπλέον για ποιά προετοιμασία μιλάμε στο σχολείο όταν δεν έχουμε καλά καλά υπολογιστές, όταν αγοράζουμε γραφική ύλη οι ίδιοι, όταν δεν υπάρχουν καν τουαλέτες για να φρεσκαριστείς βρε παιδί μου. (Πέρσι στο χωριό που ήμουν όποτε πήγαινα στην τουαλέτα ερχόταν και ο Θανασάκης και μου φώναζε απ’έξω: «Άντε κυρία, πάλι κατουράς;»). Άντε να μην πω για τη βροχή και τα χιόνια.

Οι φίλοι μου λένε να μην είμαι αφελής: «Αν σας έδινε έστω και 100 ευρώ θα τα μαζεύατε και θα γυρίζατε στο σχολείο». Έτσι είναι, τα θεσμικά αιτήματα φαίνονται να είναι πάντα ένα προκάλυμμα για τα οικονομικά. Εγώ όμως θα ήθελα πραγματικά να δω να πέφτουν χρήματα στην εκπαίδευση κι ας μην πήγαιναν στους μισθούς των εκπαιδευτικών. Εδώ και 4-5 χρόνια που ασχολούμαι με τη Δημόσια εκπαίδευση έχω γυρίσει πολλά σχολεία. Η διαφορά Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι τεράστια. Στα Γυμνάσια και τα Λύκεια υπάρχουν καλύτερες υποδομές, εργαστήρια, βιβλιοθήκες, εξοπλισμός γυμναστικής. Σε κανένα από τα Δημοτικά που έχω δουλέψει δεν έχω δει κανονική Βιβλιοθήκη που να λειτουργεί. Η βιβλιοθήκη συνίσταται σε κάποια ράφια με βιβλία, σε κάθε τάξη χωριστά που με κανένα τρόπο δεν προωθούν την ανάγνωση και τη διαμόρφωση αναγνωστικής κουλτούρας. Στο φετινό σχολείο έχει συμβεί το εξής παράδοξο: Χτίστηκε πέρσι καινούριο κτίριο αλλά επειδή όταν εγκρίθηκε το σχέδιο, το σχολείο ήταν τετραθέσιο, χτίστηκαν μόνο τέσσερις αίθουσες. Φέτος το σχολείο έχει και πάλι έξι τάξεις και τις στεγάζουμε στους διαδρόμους και στη σοφίτα. Ούτε λόγος για επιπλέον χώρους ή για ένα άλλο όνειρο αυτό της χωριστής αίθουσας για την ξένη γλώσσα.

Η Ρενάτα μια συνάδελφος στην Ελευσίνα γράφει κι αυτή για την απεργία και για το τί συμβαίνει στα σχολεία για να μη νομίζετε ότι είναι η γνώμη ενός ατόμου μόνο.

Ο Hrf, συνάδελφος της Δευτεροβάθμιας έπιασε το θέμα των σχολικών βοηθημάτων αλλά κάνει και μερικά επίκαιρα σχόλια για την Παιδεία γενικότερα.

Συνεχίζουμε λοιπόν την απεργία με την ελπίδα να γίνει κάτι αλλά και με τη συναίσθηση ότι δύσκολα αλλάζουν οι καταστάσεις. Και για τους φίλους που μου λένε ότι δε συμφωνούν με την απεργία ως μέσο διεκδίκησης έχω να πω ότι δεν ξέρω κανένα άλλο τρόπο.

Να το κλείσω αισιόδοξα όμως: βαρέθηκα να είμαι σπίτι μου, θέλω να γυρίσω στο σχολείο, να δω τα παιδάκια μου, ν'αρχίσουμε τα A,B,C πάλι και τα παιχνίδια στην αυλή, να τους διαβάσω τ'αγαπημένα μου παιδικά βιβλία. Ξέρω καλά πόσο τυχερή είμαι που κάνω αυτή τη δουλειά, και γι αυτό έχω την υποχρεώση να παλεύω να τη βελτιώσω.

Tobias Hill, The Cryptographer

2006-09-22T14:49:00.000+03:00

Αυτό το βιβλίο δε θα το ήξερα καν, κάτω από άλλες περιστάσεις. Αλλά μια κοπελίτσα που ξέρω προετοιμάζεται για εξετάσεις Proficiency και πρέπει να το διαβάσει. Το πήρα κι εγώ να πω τη γνώμη μου ως βιβλιόφιλη που είμαι.
Η ιστορία μας πηγαίνει μερικά χρόνια μπροστά, στο Λονδίνο. Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό είναι ότι τα χρήματα έχουν καταργηθεί ως υπόσταση, υπάρχουν μόνο ως ιδέα, ως ηλεκτρονικό αγαθό. Αυτή την ιδέα την είχε και την ανέπτυξε ο John Law, ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου, ο Κρυπτογράφος του τίτλου. Είναι ένας κατασκευαστής κώδικα, ΤΟΥ κώδικα, του άσπαστου, του τέλειου.
Απ’την άλλη πλευρά έχουμε την Άννα, μια ανώτερη εφοριακό υπάλληλο που της αναθέτουν να ελέγξει «τα βιβλία» αυτού του πολυεκατομυριούχου. Γιατί το αναθέτουν στην Άννα άραγε; Και τι θα ανακαλύψει;
Έτσι αρχίζει αυτή η ιστορία και τελειώνει ενάμιση χρόνο αργότερα περίπου όπου όλα έχουν αλλάξει για τον κόσμο αλλά και τους ήρωες μας. Αυτό που κάνει εντύπωση σε αυτό το βιβλίο είναι ότι δε φωνάζει, δε διατυμπανίζει, υπαινίσσεται. Η Άννα έχει ένα σωρό ερωτήσεις και λίγες απαντήσεις. Διάβαζα στο οπισθόφυλλο ότι αυτό είναι ένα κομψό θρίλλερ και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το αποκαλούσαν έτσι όταν εμένα μου φαινόταν σαν μια ιστορία αγάπης απ’την αρχή. Αλλά η λέξη κομψό είναι πράγματι ταιριαστή. Η ηρωίδα αισθάνεται πρωτόγνωρα αισθήματα που δεν ξέρει κι η ίδια πώς να τα χαρακτηρίσει. Ο κόσμος γύρω της όμως αλλάζει και δεν μπορεί να το αγνοήσει. Άσε που τα ερωτήματα που τη βασανίζουν πρέπει κάποτε να απαντηθούν. Είναι πράγματι έρωτας αυτό που νιώθει ή έλκεται από τα πλούτη και τη φήμη αυτού του ανθρώπου; Αυτός πάλι την αγαπάει ή προσπαθεί να διασώσει ό,τι του έχει απομείνει; Και τι ρόλο παίζει η γοητευτική σύζυγος του; Ο δε μέντορας της Άννας που εξακολουθεί να την αγαπάει; Τι γίνεται όταν ο κώδικας καταρρέει; Είναι άραγε όλα τόσο δυσοίωνα όσο είχαν προβλέψει;

Πριν από λίγες εβδομάδες είχα διαβάσει ένα διήγημα στο 9 της Ελευθεροτυπίας που μου είχε αρέσει πολύ. Ένας διαφημιστής προσπαθούσε να βρει μια ιδέα για να προωθήσει την κατάργηση του χρήματος όπως το ξέρουμε και να προωθήσει το πλαστικό χρήμα. Ο διαφημιστής τη βρίσκει την ιδέα και η δεύτερη σελίδα του διηγήματος είναι η αφίσα η ίδια που μας θυμίζει πόσο βρώμικο (κυριολεκτικά) είναι το χρήμα και πόσα χέρια το έχουν αγγίξει. (Αν κάποιος έχει το τεύχος ας με βοηθήσει με το όνομα του συγγραφέα). Αυτό το διήγημα θυμήθηκα διαβάζοντας το μυθιστόρημα.

Σε αυτόν τον πολύ ενδιαφέρον τόπο μπορούμε να βρούμε συγγραφείς να μιλάνε για τα βιβλία τους. Ο Τομπάιας Χιλλ μιλάει για τον Κρυπτογράφο και λέει ότι κυρίως ένα μυθιστόρημα για την εμπιστοσύνη (που σχετίζεται άμεσα με τα χρήματα, αν το καλοσκεφτούμε) και τα μυστικά.

Επίσης έμαθα ότι ο Χιλλ είναι και ποιητής και ακούστε τι τίτλο είχε πριν λίγο καιρό τουλάχιστον: Poet in Residence at London Zoo, κάτι σαν επίσημος ποιητής του Ζωολογικού Κήπου δηλαδή. Εκεί μας λέει ότι πάντα τον συνάρπαζαν τα ποιήματα με ζώα και του άρεσε πολύ η ιδέα είναι ο ποιητής του Ζωολογικού Κήπου. Αυτό συμπεριλάμβανε να δημιουργήσει ένα σαφάρι ποιημάτων, να οργανώσει αναγνώσεις ποιημάτων για παιδιά και ενήλικους και ένα διαγωνισμό ποίησης για είδη υπό εξαφάνιση. Βρε, τι σκέφτονται οι άνθρωποι σε άλλα μέρη…

Αν θέλετε να δείτε με ποιον άλλο συγγραφέα συγγενεύει μπορείτε να πάτε εδώ, να βάλετε το όνομα του και θα δείτε το αποτέλεσμα. Κάντε για τους αγαπημένους σας συγγραφείς, έχει πλάκα.

Διάβασα και το Τριανταφυλλάκι της Τζένιφερ Ντόνελι, εκδόσεις Ωκεανίδα. Πολυσέλιδο μυθιστόρημα με εκνεύρισε με τα διάφορα κλισέ που έβρισκα μέσα. Αγγλία, προηγούμενος αιώνας, εποχή Τζακ του Αντεροβγάλτη, οι εργάτες σε άθλια κατάσταση. Η ηρωίδα καταφέρνει να ξεφύγει να πάει στην Αμερική και να ζήσει το Αμερικάνικο όνειρο. Γίνεται πάμπλουτη με μια απίστευτη ευκολία, την ερωτεύονται επίσης δεξιά κι αριστερά, αν και φτωχή και κουρασμένη είναι πάντα γοητευτική, όλοι οι ήρωες δε έχουν λαμπερά μάτια σε αυτό το βιβλίο άσχετα που οι συμφορές τους βρίσκουν η μια πίσω απ΄’την άλλη. Δεν ξέρω αν φταίει το βιβλίο ή μεγάλωσα εγώ. Κάποτε διάβαζα με μεγάλη χαρά τα βιβλία της Ρόζαμουντ Πίλτσερ (το Ψάχνοντας για Κοχύλια ήταν σούπερ μπεστ σέλερ στις αρχές του ‘90. Τώρα μου φαίνονται τόσο κενά, τόσο επαναλαμβανόμενα. Είναι μια μεγάλη ιστορία πάντως, αν κάποιος θέλει ένα ποιοτικό Άρλεκιν, they are welcome.

Άλλα,άσχετα με τα βιβλία, θέματα: Μια και αρχίσαν τα σχολεία να θυμόμαστε πάντα ότι όλα τα παιδιά είναι διαφορετικά μεταξύ τους. Μια αγαπημένη μου θεωρία για την εκπαίδευση είναι αυτή των Multiple Intelligences (πολλαπλές ευφυΐες). Την ανέπτυξε ο Χάουαρντ Γκάρντνερ και υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει μια και μοναδική ευφυΐα η ακαδημαϊκή αλλά πολλές όπως η κινητική, η μουσική, η διαπροσωπική, η γλωσσική, η λογική/μαθηματική και πάει λέγοντας. Δίνει σαν παράδειγμα λοιπόν μια σχολική τάξη όπου ένας μαθητής, ας τον πούμε Ντέιβιντ, έχει μια μπάλα κάτω απ’τα πόδια του και δεν κάθεται στιγμή ακίνητος. Πιο κει, έχουμε μια άλλη κοπελίτσα τη Μπριτ που φτιάχνει το μαλλί και μουρμουρίζει ένα τραγούδι. Η Τζο λίγο πιο πέρα όλο κάτι γράφει που δεν έχει σχέση με το μάθημα και η δασκάλα της εκνευρίζεται και τής λέει να σταματήσει να ονειροπολεί. Ο Μπιλ πάλι είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα παρατήσει το σχολείο πριν τα 17, καθόλου μυαλό για γράμματα αυτό το παιδί. Για να μην πούμε για τον Κάρολο που ο μπαμπάς του όλο τον μαλώνει γιατί του αρέσει να ασχολείται με τους σκύλους και τα ποντίκια αντί να διαβάζει για να γίνει παπάς. Ε, αυτή η τάξη υπάρχει σε κάθε σχολείο κι εμένα δουλειά μου είναι όχι να πετύχουν σε κάποιες αμφίβολες εξετάσεις αλλά να τους βγάλω τον πιο καλό τους εαυτό.

(Απεργώ εδώ και πέντε μέρες για τους δικούς μου ρομαντικούς λόγους, επειδή νομίζω ότι δεν έχουμε δικαίωμα να παραπονιόμαστε συνέχεια για τα σχολεία και να μην κάνουμε τίποτε γι αυτό. Αλλά τώρα δε μπορώ άλλο, θέλω να πάω για μάθημα. Θεέ των καλών βιβλίων, κάνε να τελειώσει αυτή η απεργία)

Bookcrossing and more

2006-09-12T23:22:00.000+03:00

Για το bookcrossing είχα ακούσει από τον πρώτο καιρό της δημιουργίας του. Είχα εγγραφεί μάλιστα χωρίς να έχω ενεργή σχέση. Η ιδέα είναι η εξής: Διαβάζεις ένα βιβλίο που σου αρέσει ή όχι. Το καταγράφεις σε μια βάση δεδομένων στο δίκτυο, του κολλάς μια ετικέτα που εξηγείς τί είναι και το αφήνεις κάπου σε ένα δημόσιο χώρο. Μετά ελπίζεις κάποιος να το βρει, να συνδεθεί κι αυτός με το δίκτυο και να δει ποιος το είχε πριν ή να γράψει τη γνώμη του και ούτω καθεξής. Ο Ron Hornbaker προσπαθώντας να φτιάξει μι πρωτότυπη εφαρμογή υπολογιστών είχε την ιδέα να στήσει ένα σάιτ όπου οι άνθρωποι μπορούν να παρακολουθούν βιβλία που ταξιδεύουν. Το κοινό αγκάλιασε την ιδέα, ρίχτηκαν και μερικά έξυπνα σλόγκαν όπως «make the whole world a library», «books go around, books come around», «generosity is addictive» και αυτό ήταν. Στην αρχή ήταν καμιά εκατοστή άνθρωποι σιγά σιγά τα μέσα το έκαναν ευρύτερα γνωστό, κι εδώ στην Ελλάδα έχουν επίσης γραφτεί άρθρα σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά. Σήμερα υπάρχουν περίπου 500.000 μέλη.
Μου είχε φανεί πολύ πρωτότυπη ιδέα αν και δεν μπορούσα να φανταστώ τι είδους άνθρωποι δίναν έτσι ελαφρά τη καρδία τα βιβλία τους. Είχα (και έχω σε μεγάλο βαθμό) μια πολύ κτητική σχέση με τα βιβλία. Μου είναι πολύ δύσκολο να τα αποχωριστώ. Δανείζω με μεγάλη χαρά αλλά ξέρω λεπτομερώς ποιος έχει πoιο βιβλίο μου. Ωστόσο, τα τελευταία δυο χρόνια έχω περάσει σε άλλη φάση, που κι αν δε μου επιστρέψει κάποιος το βιβλίο δε με πειράζει. Είναι θέμα χώρου πια. Όνειρο μου είναι να αποκτήσω κάποτε μέσα στο σπίτι ένα δικό μου δωμάτιο μόνο για τα βιβλία, αλλά που τέτοια πολυτέλεια στα 82 τ.μ.
Πριν μερικές μέρες λοιπόν, μου έστειλε μήνυμα μια bookcrosser από τη Λάρισα και μου είπε ότι οργάνωνε μια συνάντηση. Μαζευτήκαμε έτσι την Κυριακή ανταλλάξαμε μεταξύ μας βιβλία, αφήσαμε και μερικά στο χώρο του καφέ (Starbucks, αν ενδιαφέρεται κανείς, να πάει να δει) και συμφωνήσαμε να το ξανακάνουμε.

Πρέπει να πω ότι ενώ είχα αποφασίσει να δώσω κάποια βιβλία όταν μπήκα στη διαδικασία να διαλέξω ζορίστηκα πολύ. Είχα τρία καλά βιβλία που τα είχα διπλά και τα έδωσα με μεγάλη χαρά αλλά ήθελα και κανένα Αγγλόφωνο. Για κανά μισάωρο κοιτούσα τα βιβλία, πήγαινα από δωμάτιο σε δωμάτιο ο Μάκης με κορόιδευε «αφού δε θα βρεις τι το παλεύεις;» και τελικά ξετρύπωσα μια βλακεία που είχα αγοράσει πριν από χρόνια από ένα book club. Δε μου άρεσε ιδιαίτερα και τα ξεφορτώθηκα Αλλά είναι αυτό το νόημα του bookcrossing; Άλλοι άνθρωποι αγοράζουν σε δυο αντίτυπα τα βιβλία τους για να «απελευθερώσουν» το ένα, αυτό μου φαίνεται λιγότερο οδυνηρό.

Το ωραίο όμως είναι ότι καθώς έψαχνα για ένα βιβλίο θυμόμουν τις ιστορίες των υπόλοιπων. Είναι κι άλλα βιβλία που έχω διαβάσει αλλά δε μου άρεσαν. Δε μου κάνει καρδιά όμως να τα δώσω, για μένα κάτι λένε, συμβολίζουν μια εποχή, μια περίοδο, μου θυμίζουν κάποιους ανθρώπους.

Αυτά με τα βιβλία. Κατά τα άλλα άρχισαν τα μαθήματα γι άλλη μια χρονιά. Οι πρώτες εντυπώσεις καλές απ’το καινούριο μου σχολείο. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη φέτος γιατί πρώτη φορά βρίσκομαι σε σχολείο με ενεργό εργαστήριο πληροφορικής και έχω μεγάλα σχέδια.

Σήμερα ήταν μια τρελή μέρα όπου είχα να κάνω πολλές ασχολίες που έπαιρναν από λίγη ώρα η καθεμία. Το πιο ενδιαφέρον, ότι μαγείρεψα δυο πράγματα και μου πέτυχαν και τα δύο. Το ένα μια απλή τυροπιτούλα (έτοιμα φύλλα από τη λαϊκή) και το άλλο η σαλάτα του Αθήναιου (δεν άντεξα και τη δοκίμασα πριν κρυώσει, μούρλια λέμε). Τώρα λίγο blogging για χαλάρωση και ύπνο.

Βιολογία

2006-09-09T23:21:00.000+03:00

Είχα δει όσο ήμουν διακοπές την αναφορά από διάφορους μπλόγκερ στο ηλεκτρονικό ψήφισμα για την ένταξη της διδασκαλίας της θεωρίας της Εξέλιξης στα σχολεία. Είχα αμελήσει να το κάνω μέχρι που σήμερα επισκέφτηκα το σαιτ και ποιος είναι πίσω απ’όλα αυτά; Ο παλιός μου καθηγητής της Βιολογίας ο Θάνος Καψάλης. Μάλιστα Μαρία, τον θυμάσαι;

Ο κος Καψάλης ήταν από τότε δραστήριος άνθρωπος, εκείνη την εποχή τέλειωνε το μεταπτυχιακό του και μας δίδασκε και Χημεία εκτός από Βιολογία. Εγώ με τη Χημεία είχα χωρίσει από την Τρίτη Γυμνασίου, είχαμε μαλώσει άσχημα. Αλλά εκείνη τη χρονιά (δευτέρα Λυκείου) διάβασα και Χημεία και πάνω απ’όλα Βιολογία. Το βιβλίο μου ήταν γεμάτο σημειώσεις και χαρτάκια post it και μελετούσα, είχα και απορίες. Ήταν η έμπνευση μου ο άνθρωπος κι ελπίζω κι εγώ να ακολουθώ το παράδειγμα του στο σχολείο τώρα.

Έχω βρει κι ένα πολύ ωραίο βιβλίο για παιδιά που διηγείται με απλά λόγια και ωραίες εικόνες τη ζωή και το έργο του Δαρβίνου. Το παίρνω στο σχολείο και το διαβάζουμε με τους μαθητές μου. Ο Κάρολος πάλι, πάντα φιγουράρει στα πόστερ με σημαντικούς Άγγλους που φτιάχνουμε. Το βιβλίο λέγεται «Το Δέντρο της Ζωής» είναι του Peter Sis ο οποίος είναι εικονογράφος.

Κάρλος Μαρία Ντομίνγκες - Το Χάρτινο Σπίτι

2006-09-06T15:17:00.000+03:00

Χθες βράδυ είχαμε καλέσει κάτι φίλους να φάμε και να πιούμε. Τελικά ήρθαν λιγότεροι απ’όσους περιμέναμε κι έτσι σήμερα δε χρειαζόταν ούτε να μαγειρέψω, ούτε να ψωνίσω. Απ’τον υπολογιστή για να γράψω το πρωινό μου ποστ, στον καναπέ για να διαβάσω ένα βιβλιαράκι και μετά ξανά στον υπολογιστή για να ξαναγράψω με ενδιάμεσο διάλειμμα στην κουζίνα για να φάω τα αγαπημένα μου leftovers.

Λοιπόν διάβασα «Το Χάρτινο Σπίτι» του Αργεντινού Κάρλος Μαρία Ντομίνγκες (Εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Λένα Φραγκοπούλου). Είναι ένα βιβλίο μικρό, μια νουβέλα που διαβάζεται σε 2 ώρες το πολύ. Αφορά τους βιβλιόφιλους, τους βιβλιοφάγους και τους συλλέκτες βιβλίων. Τους προειδοποιεί ότι τα βιβλία είναι επικίνδυνα. Η ιστορία αρχίζει με μια καθηγήτρια στην Οξφόρδη που σκοτώνεται από ένα αυτοκίνητο καθώς βαδίζει στο δρόμο διαβάζοντας ένα βιβλίο. Από εκεί ξετυλίγεται ένα παραμύθι που μας φέρνει μέχρι το Μπουένος Άιρες και το Μοντεβιδέο αλλά που είναι μόνο η αφορμή για να μιλήσει για την αγάπη για τα βιβλία. Έχει τόσες ιδέες μέσα για το πώς διαβάζουμε τα βιβλία, πως τα ταξινομούμε, για τους ανθρώπους που τα διαβάζουν μια φορά και δεν τα ξαναπιάνουν καθόλου για τους ανθρώπους που διαβάζουν λίγο και αγοράζουν πολύ και ένα σωρό άλλα ενδιαφέροντα. Σας γράφω ένα που μου άρεσε πολύ. Ανάμεσα στους ανθρώπους του βιβλίου είναι ένας Αργεντινός συλλέκτης βιβλίων που τα διατηρεί σε γυάλινες προθήκες ειδικά κατασκευασμένες για να μην περνάει η σκόνη και τα ζωύφια. Αυτός φυσικά ούτε που διανοείται να γράψει κάτι πάνω στα βιβλία. Ένας άλλος φίλος του, όμως για τον οποίο τα βιβλία γίνονται το πάθος που θα τον καταστρέψει σημειώνει αφειδώς, ακατάσχετα και λέει το εξής: «Γαμάω το κάθε βιβλίο, κι αν δεν αφήσω σημάδι, δεν υπάρχει οργασμός».

Το βιβλίο βρίθει αναφορών σε άλλα βιβλία και συγγραφείς από τη Λατινική Αμερική αλλά και όλο τον κόσμο. Είναι σαν σου δίνει ένα μπούσουλα σαν να σου λέει «Διάβασε κι αυτό». Είναι και σαν ένας περίπατος στο Μπουένος Άιρες.

Με την ευκαιρία να συστήσω και μια Ελληνίδα μεταφράστρια (νομίζω) που ζει στο Μπουένος Άιρες και γράφει για τη ζωή εκεί. Κάθε φορά που διαβάζω τα κείμενα της ζηλεύω αφάνταστα που ζει σε μια ωραία πόλη και ακούει την αγαπημένη γλώσσα κάθε μέρα και σκέφτομαι πώς να είχαν άραγε εξελιχθεί τα πράγματα αν είχα διαλέξει άλλη κατεύθυνση στις σπουδές μου;

Για υπόκρουση ένα γκρουπ Αργεντίνικο, οι Bajo fondo, που παίζει ταγκό «όχι ταγκό τουριστικό αλλά ταγκό αληθινό, κομμάτι ζωντανού του ποταμιού που ενώνει/χωρίζει Αργεντινή και Ουρουγουάη, που μας κάνει μελαγχολικούς, νοσταλγικούς ή απλώς λυπημένους. Που μας κάνει να θέλουμε να χορέψουμε να γελάσουμε ή να κάνουμε έρωτα».

Stuart Macbride – Cold Granite

2006-09-06T09:57:00.000+03:00

Σκωτία Δεκέμβριος
Ο αστυνόμος Λόγκαν ΜακΡάι επιστέφει στη δουλειά του μετά από ένα σχεδόν χρόνο αναρρωτικής άδειας. Πέρσι τέτοια εποχή ένας εγκληματίας τον είχε τραυματίσει και θα τον είχε στείλει στο νεκροτομείο να τον αναλάβει η φιλενάδα του η ιατροδικαστής Ίσομπελ ΜακΆλιστερ. Τώρα είναι σχεδόν καλά, παρόλο τον τραυματισμό του δεν πήρε προαγωγή, με την Ίζομπελ τα χαλάσανε και πρέπει να δουλέψει με ένα αντιπαθητικό προϊστάμενο. Πρώτη μέρα στη δουλειά και ανακαλύπτουν το πτώμα ενός τετράχρονου αγοριού σε ένα χαντάκι.

Αυτά είναι τα βασικά του βιβλίου που διάβασα. Κλασσικό αστυνομικό, γραμμένο απ’τη μεριά των (καλών) μπάτσων, διαδραματίζεται στο Αμπερντίν της Σκοτίας που αλλιώς λέγεται και η Γρανιτένια Πόλη, εξ’ου και ο τίτλος του βιβλίου. Τώρα ψάχνοντας λίγο στο ίντερνετ για το Αμπερντίν απεκόμισα αντιφατικές πληροφορίες. Το γραφείο τουρισμού του Αμπερντίν λέει ότι μια βόρεια βιομηχανική πόλη 200.000 κατοίκων περίπου, που αλλιώς λέγεται και Πόλη των λουλουδιών (Flower City) γιατί έχει κερδίσει πάνω από δέκα φορές τον τίτλο σε σχετικό διαγωνισμό. Επίσης δείχνει τα πανέμορφα κάστρα της περιοχής (που προσφέρονται για ρομαντικές αποδράσεις με τιμές από 55 λίρες παρακαλώ) και φυσικά το ουίσκι που ρέει άφθονο.
Το βιβλίο όμως άλλα λέει: σου δίνει την εντύπωση ότι είναι μια πόλη που πάντα βρέχει εκτός από μερικές μέρες που χιονίζει. Τα κτίρια, γρανιτένια τα πιο πολλά γκρίζα και καταθλιπτικά. Τα πάρκα χιονισμένα. Τα σπίτια κρύα. (Με εξαίρεση το σπίτι της πρώην που παρουσιάζεται όμορφο, μοντέρνο και ζεστό).

Σε αυτό το μέρος λοιπόν ο ΜακΡάι προσπαθεί να βρει τον κατά συρροή δολοφόνο παιδιών, ενώ μέσα μπλέκονται και κανά δυο άλλες υποθέσεις που τον μπερδεύουν. Στη δουλειά δεν είναι και πολύ δημοφιλής αλλά έχει σύμμαχο του, τον τοπικό σταρ του Τύπου. Προσπαθεί να βρει τη λύση, αλλά και να συνέλθει απ’τα τραύματα του και να ξεπεράσει την Ίζομπελ. Επίσης κάτι άλλο που έκανε εντύπωση ήταν πόσο πολύ δουλεύουν οι ασυτνομικοί στη Σκωτία. Το είχα αναφέρει ξανά και όταν διάβασα το βιβλίο του W. D. Wingfield, A touch of frost, αλλά πραγματικά αυτοί οι άνθρωποι είναι too overworked. Καμία σχέση με τον ήρωα του Irvine Welsh, στο βιβλίο Filth που είναι ένας άχρηστος τεμπέλης.

Γενικά μου άρεσε αυτό το βιβλίο και η πλοκή με κράτησε ξύπνια μέχρι αργά για τρεις τέσσερις μέρες. Έχει αρκετά κλισέ του είδους μέσα, αλλά πρώτο βιβλίο είναι, θα μάθει ο συγγραφέας. Σίγουρα θαυμάζει τον άλλο Σκωτσέζο συγγραφέα αστυνομικών τον Ίαν Ράνκιν υπάρχει μάλιστα και μια σκηνή στο βιβλίο που ένας ένστολος αστυνομικός διαβάζει το τελευταίο του Ράνκιν, φόρος τιμής σε ένα μεγαλύτερο. Δεν το φτάνει στο ότι ο αστυνόμος Ρέμπους του Ράνκιν είναι πολύ πιο στέρεος σαν ήρωας. Ο MacBride δεν αφιερώνει πολύ χρόνο να μας εξηγήσει για το πώς νιώθει ο ήρωας του, για παράδειγμα ενώ προφανώς είναι ακόμη ερωτευμένος με την Ίζομπελ δεν μας λέει πουθενά γιατί το διέλυσαν. Είναι καλογραμμένο όμως και αστείο.

Ο συγγραφέας έχει και σάιτ όπου έχει βγάλει φωτογραφίες απ’όλα τα μέρη που αναφέρει στο βιβλίο. Λέει ότι τα φωτογράφησε όλα με πολύ κακό καιρό για να θυμίζουν την ατμόσφαιρα του βιβλίου. Όσο σκοτεινή και θλιβερή και αν φαίνεται η πόλη έχει και μερικά καταπληκτικά μέρη όπως αυτό το pub.

Kris Nescott Ένας Επικίνδυνος δρόμος

Γι αυτό το βιβλίο έγραψε πρόσφατα και ο librofilo οπότε σας παραπέμπω εκεί που τα λέει καλύτερα. Κι εμένα μου άρεσε πολύ το βιβλίο, ειδικά το ιστορικό-πολιτικό στοιχείο. Δεν είναι συμβατικό αστυνομικό με την έννοια ότι δεν υπάρχουν φόνοι που προσπαθεί η αστυνομία να εξιχνιάσει. Είναι περισσότερο μια ιστορία όπου δυο διαφορετικοί άνθρωποι ψάχνουν να βρουν πού τέμνονται οι ζωές τους στο παρελθόν. Αυτό που με συγκίνησε έμένα πιο πολύ ήταν αυτό που λέγεται προς το τέλος της ιστορίας ότι δυστυχώς σε κάποιες καταστάσεις η αγάπη δεν είναι αρκετή. Indeed.

Το τέλειωσα χθες, είδα και την ταινία Malcolm X και έδεσε η ιστορία καλύτερα.

Down on my knees

2006-09-02T20:50:00.000+03:00

Θέλω να σας γράψω για μια πολύ ωραία μουσική που ακούω αυτές τις μέρες. Όταν ανακαλύπτω κάτι που μου αρέσει το ακούω ξανα και ξανά μέχρι να το βαρεθώ ή μέχρι να ανακαλύψω κάτι άλλο. Την περασμένη Κυριακή λοιπόν διάβασα στην Κυριακάτικη για μια νεα τραγουδίστρια που λέγεται AYO. Μπορείτε να διαβάσετε όλες τις λεπτομέρειες στο δικτυακό της χώρο. Με λίγα λόγια είναι από πατέρα Νιγηριανό και μάνα τσιγγάνα που βρέθηκαν στη Γερμανία μετανάστες. Αυτό δε θα είχε σημασία αν δεν περνούσε στη μουσική της ένα μείγμα φολκ, σόουλ, ρέγκε. "Το να μην έχεις σπίτι, αυτό είναι ελευθερία για μένα" λέει η ίδια. Κάποια στιγμή βρέθηκε στο Λονδίνο και το αποτέλεσμα είναι έαν CD που λέγεται Joyful. (Παρεπιπτόντως από τη Δευτέρα το ψάχνω στα δισκάδικα και τίποτε, μετά σου λένε να μην κατεβάζεις mp3).
Εμένα μου αρέσει γιατί βγάζει ένα σπαραγμό, ένα λυγμό. Αυτό που σας ανέβασα είναι πολύ παρακλητικό, έχει πέσει στα γόνατα η μικρή και ικετεύει να μη φύγει ο τύπος αλλά αυτός σκυλί μαύρο την παρατάει την κοπέλα την όμορφη. Ου να μου χαθεί...

Το τραγούδι εδώ

Σας χαρίζω και μια υπέροχη αγγελία από την προχθεσινή Ελευθερία, τη μεγαλύτερη επαρχιακή εφημερίδα.

Μια φωτογραφία

2006-09-01T14:25:00.000+03:00

Τότε ξυπνούσα πρωί πρωί, χειμώνα καλοκαίρι και σκούπιζα το πεζοδρόμιο γύρω απ’το σπίτι. Το φθινόπωρο που είχε πολλά φύλλα σκούπιζα και το δρόμο, καθάριζα καλά καλά γιατί αλλιώς φυσούσε και μου τα ‘φερνε στην αυλή. Οι γείτονες ξεκινούσαν για τη δουλειά (ο δικός μου άντρας είχε φύγει χαράματα) και μου λέγαν «Πάλι θα φτάσεις μέχρι πέρα Αγγέλα;» Μια μέρα, πέρασε κι ο φωτογράφος ο Τλούπας και μου’πε «Να σε βγάλω μια φωτογραφία;». Μερικές μέρες αργότερα ξαναπέρασε και μου την έφερε. Δε θυμάμαι αν την πλήρωσα η όχι.
Τότε ήμουνα μια χαρά, κατάγερη, έφιανα όλες τις δουλειές μου, ζύμωνα και δυο καρβέλια και τα πήγαινα στο φούρνο. Όταν πήγαινα να τα πάρω το μεσημέρι μέχρι να γυρίσω σπίτι μού έτρωγαν το ένα καρβέλι σχεδόν ολόκληρο, τόσο ζεστό και μυρωδάτο ήταν.

Όταν τέλειωνα τις δουλειές μου έβγαζα τη ρόμπα μου ντυνόμουνα ωραία, έβαζα ασορτί γάντια και καπέλο, τσάντα και παπούτσι κι έβγαινα στην αγορά: Καρκαντός, Σειρινιάν, Φις, Μισδραχής, Αστάρας, Ζιώγας, ….στα καλύτερα μαγαζιά ψώνιζα. Όταν γύριζα το μεσημέρι έλεγα στον άντρα μου, βγήκα στην αγορά Γιώργο, και ποτέ δε μου ΄λεγε όχι. Έκανα πάντα καλό κουμάντο.

Το Σεπτέμβριο, πηγαίναμε πάντα στο παζάρι. Πότε όλοι μαζί με την πεθερά και τα δυο παιδιά, αλλά καμιά φορά και μόνοι μας, ο Γιώργος κι εγώ. Ήταν στο Αλκαζάρ τότε το παζάρι, κι ερχόντουσαν οι έμποροι απ’όλη την Ελλάδα. Αγοράζαμε χαλβά, εγώ αγόραζα κιλότες κι ο Γιώργος κάλτσες.

Τώρα πάνε αυτά, έχω χρόνια να βγω να σκουπίσω το πεζοδρόμιο, που και που βγαίνω να πάω στα παιδιά μου, σχεδόν δε γνωρίζω το δρόμο μας, τόσες πολυκατοικίες που έχουν γίνει. Αλλά στο σπίτι μου εγώ κάνω πάλι κουμάντο και τα φέρνω βόλτα. Όλα τα καλά μου έχω, πρόσφατα άλλαξα και τις στόφες (το ύφασμα ήθελα να το πάρω απ’τον Φις αλλά μου είπαν ότι έκλεισε το μαγαζί, πήρε σύνταξη) και όλα είναι σαν καινούρια. Ο γιούκος γεμάτος με βελέντζες και κουβέρτες.

Τις φωτογραφίες τις έδωσα στα παιδιά μου κι αυτές. Τι να τις κάνω; Να τις κοιτάζω και να με πιάνει σεκλέτι; Τώρα έχω μερικές της εγγονής μου. Είναι ένα παλούκι αυτό το μικρό, μου μοιάζει νομίζω, έξυπνο πολύ έξυπνο.

Το κείμενο το εμπνεύστηκα όταν είδα το τελευταίο μέρος του Hotel Memory και ιδίαιτερα αυτό

Παρανομία

2006-08-31T09:25:00.000+03:00

Διάβασα ένα άρθρo στην Ελευθεροτυπία για τη νέα τάση (ελληνιστί trend) στις πρωτεύουσες του κόσμου. Αντί , λέει οι άνθρωποι να πηγαίνουν σε πανάκριβα εστιατόρια μαζεύονται σε σπίτια όπου ο οικοδεσπότης τούς μαγειρεύει καλά μεν αλλά με πολύ λιγότερα χρήματα. Για να βρεθείς εκεί πρέπει να ξέρεις κάποιον που ξέρει τον ιδιοκτήτη και πάει λέγοντας γιατί υπάρχει και ο φόβος της εφορίας. Είχα ξαναδιαβάσει γι αυτό, αναφερόταν στη Ρώμη όπου αυτή η φάση γινόταν για οικονομικούς κυρίως λόγους. Τώρα λέει είναι σαν παιχνίδι, είναι μόδα, έχει ένα συνωμοτικό χαρακτήρα και πολλές φορές το αντίτιμο είναι τόσο όσο σε ένα εστιατόριο ίσως και ακριβότερο.

Εδώ δε βλέπω να πιάνει αυτή η μόδα γιατί ακόμη το να φας έξω δεν είναι απαγορευτικό. (Τουλάχιστον εδώ που ζω εγώ). Νομίζω όμως ότι σε μερικά χρόνια θα αλλάξει η μόδα στην Ελλάδα και το εξωτερικό και το σκηνικό θα διαμορφωθεί κάπως έτσι:

Συναντάς ένα παλιό σου συμμαθητή που έχεις χρόνια να δεις.
- Τι κάνεις ρε Σάββα, πώς πάει;
- Μια χαρά, εσύ;
- Ωραία, ωραία, θες να βρεθούμε να τα πούμε γιατί τώρα βιάζομαι;
- Α, τέλεια και ξέρω ένα φανταστικό μέρος να σε πάω για φαγητό.
- Για λέγε, για λέγε…
- Είναι μια τύπισσα μωρέ σε μια πολυκατοικία εδώ κοντά, που μαγειρεύει πολύ ωραία.
- Α, ναι; Και τι κουζίνα μαγειρεύει;
- Α, εξαίρετα πράγματα, που δεν έχεις φάει εδώ και χρόνια, έχει κάτι άκριες με αγρότες και βρίσκει φασολάκια, μπάμιες, φάβα και τέτοια. Κάνει κάτι γιουβαρλάκια απίστευτα, νομίζεις ότι ξανάγινες παιδί!
- Τι μου λες ρε Σάββα, σοβαρά, μήπως κάνει και γεμιστά; Έχω να φάω απ'το 2000…
- Ναι, σου λέω, άντε να βρεθούμε αύριο, αλλά να ξέρεις θα στοιχίσει κάτι παραπάνω αν πάρεις λαχανικά.
- Να πάμε ρε Σάββα, αλλά να προσέχουμε, γιατί έχω μια καταδίκη για κουτσό κι αν με ξαναπιάσουνε, είμαι χαμένος.

Larry Cool, Τον "Κανένα" θα τον φάω τελευταίο,

2006-08-25T10:04:00.000+03:00

Διάβασα «τον Κανένα θα τον Φάω Τελευταίο» (εκδόσεις Τυφλόμυγα -Αμόνι) και ξετρελάθηκα. Είναι το βιβλίο που σας είχα πει ότι μου είχε στείλει ο Λάρρυ Κουλ. Είχα μάλιστα και αγωνία γιατί από πρώτη ματιά, ( εξώφυλλο, περίληψη στο πίσω μέρος) δεν μου είχε κάνει καλή εντύπωση και πώς θα έγραφα αρνητικά σχόλια; (Έχω πρόβλημα, το ξέρω)

Αλλά το βιβλίο ήταν μια αποκάλυψη. Κάθισα κι εγώ και το διάβασα μονοκοπανιά, μόνο στο τέλος άφησα 5-6 σελίδες γιατί είχε πάει τρεις το πρωί και δεν ήθελα να τελειώσει.
Είναι πολύ παράξενο αυτό το βιβλίο, γραμμένο σε καθαρεύουσα κυρίως που στην αρχή σου φαίνεται δύσκολη και αναγκάζεσαι να διαβάζεις αργά, σαν έχεις στραμπουλίξει τη γλώσσα σου. Μετά το συνηθίζεις όμως και αρχίζεις θυμάσαι διάφορες παλιές λέξεις. Όπου οι λέξεις είναι πολύ παράξενες, ο Λάρρυ σε βοηθάει, μη φοβάσαι. Για παράδειγμα όταν πάει στο μπακάλη με μία λίστα για ψώνια, ιδού τι διαβάζει : «… οπώραι, ζυμαρικά, γεώμηλα, οίνος, λυκοπερσικά –δηλαδή τομάτες- ορνίθιον, λεπτοκομμένον κρέας, γάλα, άρτος, δαύκοι – κοινώς καρότα- σέλινον, σκόροδον, πεφρυγμένος άρτος, απορρυπαντικόν και τρωγάλια δηλαδή ξηροί καρποί».

Ο ήρωας είναι ένας τύπος που έχει χάσει τη μνήμη του και ψάχνει να βρει ποιος είναι, στο Λονδίνο κα τη Νέα Υόρκη αλλά και στην Ιθάκη των παιδικών του χρόνων. Από δω και πέρα όμως, φράσεις όπως Δίκτυο, μνήμη, unrecovered error αποκτούν διπλή σημασία. Είναι μια ιστορία για το web και τους ανθρώπους που χάνονται μέσα του και χάνουν μαζί και τη μνήμη τους, για τους εικονικούς έρωτες ή το εικονικό σεξ αλλά και για την επανάσταση και τη φιλία.

Μου άρεσε πολύ, μου θύμισε το «1984» του Όργουελ, παρόλο που είναι ένα σύντομο βιβλίο καταφέρνει να δημιουργήσει το δικό του σύμπαν, ένα σύμπαν στο οποίο οι γυναίκες αντί να περιμένουν τον Οδυσσέα τους υφαίνοντας, γράφουν την πτυχιακή τους εργασία και κάθε βράδυ τη σβήνουν πατώντας το πλήκτρο backspace.

Αυτό που με διαολίζει είναι ότι το βιβλιαράκι κατά πάσα πιθανότητα θα μείνει μυστικό, λίγοι άνθρωποι θα το διαβάσουν ενώ κάτι σαπουνόφουσκες τύπου «Μαμάδες Βορείων Προαστίων» πουλάνε σαν τρελές. Καλή τύχη Λάρρυ.

Διάβασα και το “The Last Confession of Mabel Stark” του Robert Hough. Είναι μια ιστορία μιας φοβερής γυναίκας που γεννήθηκε γύρω στο 1896 και έγινε σπουδαία θηριοδαμάστρια τη χρυσή εποχή του τσίρκου (1920-1930) στην Αμερική. Πολύ ωραίο κι αυτό το βιβλίο, το θράσος και το θάρρος αυτής της γυναίκας ήταν τα πιο εντυπωσιακά. Βασίζεται σε κάποια πραγματικά γεγονότα που ο συγγραφέας συμπλήρωσε με τη φαντασία του.

Α, ναι ξέχασα ότι αγόρασα και το τρίτο βιβλίο της Μαϊτένα, της σκιτσογράφου από την Αργεντινή. Τα προηγούμενα δύο βιβλία της από τη σειρά Γυναίκες Τρελλαμένες (εκδόσεις Bell) μου είχαν αρέσει πολύ. Ακροβατούσαν ανάμεσα στο αστείο και το πικρό, όπως και οι σχέσεις που περιγράφει άλλωστε. Αυτό το τρίτο όμως μου φάνηκε σαν επανάληψη, δεν είχε τόσο οίστρο, δεν ξέρω ή εγώ τα βαρέθηκα ή πράγματι δύο βιβλιαράκια είναι αρκετά. (Αυτά τα βιβλία είναι τα πρώτα για τα οποία έγραψα σε αυτό το μπλογκ περίπου ένα χρόνο πριν, το Σεπτέμβριο του 2005). Τουλάχιστον μου δώσανε κι ένα μπλουζάκι με το βιβλίο :-)

Τώρα μετά από δύο καλά βιβλία κάνω ένα διάλειμμα, διαβάζω διάφορα άρθρα που αφορούν τη δουλειά μου, έχω σκοπό να γράψω κι εγώ κάτι για την εκπαιδευτική τεχνολογία. Από το 2003 που τέλειωσα το μεταπτυχιακό δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα και τώρα που άρχισα να τα ξαναψάχνω βλέπω καινούριους τρόπους να εκμεταλλευτείς την τεχνολογία μέσα στην τάξη. Αυτό που μου άρεσε πιο πολύ ήταν ένα κείμενο για το blogging σε ένα σοβαρό journal (language Learning and Technology) του χώρου.

Σπίτι μου, σπιτάκι μου

2006-08-20T23:30:00.000+03:00

Επιστροφή στο σπίτι. Με χαρά γύρισα, πραγματικά κι ας έχει ζέστη, κι ας μην κοιμάμαι τα βράδια, κι ας πιάστηκε ο λαιμός μου χθες που αποκοιμήθηκα με τον ανεμιστήρα ανοιχτό. Όσο καλά κι αν περνάω στις διακοπές, πουθενά δεν πίνω τόσο ωραίο καφέ όσο στο σπίτι μου.

Τα βιβλία πολλά, άλλα ωραία, άλλα χάλια θα σας τα γράψω και αναλυτικά. Είχαμε μείνει εκεί που δεν έβρισκα το επόμενο καλό βιβλίο. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι βιβλιοθήκες. Ειδικά στη Ρόδο υπάρχει μια πανέμορφη δημοτική βιβλιοθήκη, πολύ ζωντανή κατά τη γνώμη μου, πάντα έχει κόσμο που δανείζεται βιβλία, πάντα κάποιος θα διαβάζει στο ειδυλλιακό αναγνωστήριο.

Οι βιβλιοθηκάριοι αληθινοί βιβλιόφιλοι, ευγενέστατοι. Όσοι πάτε στη Ρόδο να επισκεφθείτε οπωσδήποτε το ωραίο κτίριο της έπαυλης, κι ας μη δανειστείτε βιβλία, να πάτε και στο μικρό θερμοκήπιο που έχει και να καθήσετε σε ένα παγκάκι στον κήπο.

Λοιπόν απ’το προηγούμενο ποστ διάβασα:

Chanel No 5 της Jilliane Hoffman, εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ. Αστυνομικό, μέτριο, στο στυλ πολύ εμπορικών συγγραφέων όπως η Patricia Cornwell και ο John Sanford. Πολύ αναλυτικές περιγραφές της βίας και των πτωμάτων, οι αστυνομικοί, οι εισαγγελείς είναι γενικά καλοί και προστατεύουν τον πολίτη, καμία σχέση με τη διαφθορά και την καχυποψία προς την αστυνομία που συναντάμε σε Ευρωπαίους συγγραφείς. Το τέλος τόσο χάπι, τόσο Αμερικάνικο που είναι σαν να πούλησε τα δικαιώματα για την ταινία πριν τελειώσει το βιβλίο.

Εγκώμιο Ωρίμων Γυναικών του Στίβεν Βιζίνσευ, εκδόσεις ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ. Αυτό το βιβλίο ήταν υπέροχο. Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω με μια λέξη. Ο συγγραφέας, Ούγγρος μετανάστης στις ΗΠΑ, περιγράφει σε κάποια μεγαλύτερη ηλικία τις πρώτες του ερωτικές εμπειρίες στην πατρίδα του και σε άλλες χώρες που βρέθηκε τη δεκαετία του ’50. Το 1956 που έγινε η εξέγερση εναντίον των Σοβιετικών ο συγγραφέας έφυγε από την πατρίδα του και βρέθηκε πρώτα στην Ιταλία και μετά στον Καναδά και τις ΗΠΑ. Σε αυτή της σελίδα της Πρωτοπορίας θα βρείτε το κείμενο με το οποίο παρουσιάστηκε το βιβλίο στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας το 2003. Εγώ θα σας πω ότι μου άρεσε πάρα πολύ γιατί ο άνθρωπος παρόλο που όταν τα έγραφε δεν είχε παντρευτεί περιγράφει με τρομερό ρεαλισμό τον γάμο και τις σχέσεις. Συν ότι τον διακατέχει μια λατρεία για τις μεγαλύτερες γυναίκες, δεν ασχολείται με τα πιπίνια των 18 χρονών αλλά με τριαντάρες και άνω, κατά προτίμηση παντρεμένες… Κι εκεί που κάνει μια μικρή κοιλιά το βιβλίο, γιατί περνάει από τη μια γυναίκα στην άλλη με τρομερή ευκολία, περιγράφει τη φυγή του προς τη δύση και πως προσαρμόστηκε (;) εκεί, και σε συνεπαίρνει ξανά. Υπέροχο βιβλίο, ξαναλέω, ελπίζω να το βρω και να το αγοράσω, ήταν από αυτά που δανείστηκα απ’τη βιβλιοθήκη.

Ράβελσταϊν του Σωλ Μπέλοου, εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ.
Αυτό φαίνεται πολύ ενδιαφέρον διάβασα περίπου το μισό για ένα τύπο, ακαδημαϊκό larger than life, που γράφει ένα βιβλίο και γίνεται σταρ. Την ιστορία διηγείται, ένας φίλος του ακαδημαϊκός και αυτός, μεγαλύτερος του. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να το τελειώσω γιατί ήρθε η μέρα της αναχώρησης και έπρεπε να το επιστρέψω. Του χρόνου θα το ξαναδανειστώ.

Η Αλήθεια του Αλιγάτορα του Μάσιμο Καρλότο, εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ.
Κι άλλο αστυνομικό, πολύ καλό αυτό, μου αρέσουν οι Ιταλοί (και οι Ισπανοί και οι Γάλλοι) συγγραφείς νουάρ. Εδώ οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονται τους μπάτσους, ούτε τους δικαστικούς, ούτε τους γιατρούς. Λίγο τους δημοσιογράφους των εφημερίδων κι αυτούς με καχυποψία. Ο συγγραφέας έχει ζήσει ο ίδιος στη φυλακή και ξέρει τον υπόκοσμο και τους τρόπους του. Είναι πολύ αληθοφανές, με ελάχιστη βία μόνο τρεις-τέσσερις φόνοι σε όλο το βιβλίο.

Μαμάδες Βορείων Προαστίων της Παυλίνας Νάσιουτζικ, εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ.
Αυτό είναι μια απίστευτη πατάτα, το διάβασα σε 2 ώρες, ευτυχώς είναι σύντομο αλλά θα μπορούσε να είναι διήγημα. Δυστυχώς κάποιος είπες στη συγγραφέα ότι έχει υλικό για μυθιστόρημα και αυτή τον πίστεψε. Μετά της είπε ότι θα το προωθήσει κιόλας, γιατί έχω δει πολλές διαφημίσεις, κι εκείνη είπε γιατί όχι. Υποτίθεται ότι μιλάει για το γάμο σήμερα στην Ελλάδα, αλλά εγώ νομίζω ότι ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, καλά όχι επιστημονικής, φαντασίας όμως σίγουρα. Δεν υπάρχουν τέτοιες γυναίκες που βασανίζουν τους άντρες και τα παιδιά τους, αλλά μεταμορφώνονται σε νεράιδες μόλις ερωτεύονται. Ο Στίβεν Βιζίνσεϊ τα λέει πολύ καλύτερα κι ας είναι άντρας.

Τώρα διαβάζω ένα που μου αρέσει πολύ, άγνωστο εδώ, The Last Confession of Mabel Starks, εκδόσεις Vintage Canada με ηρωίδα μια θηριοδαμάστρια του τσλιρκου στις αρχές του αιώνα. Θα σας ενημερώσω σχετικά.

Άλλα πράγματα ππου διάβαζα στις διακοπές ήταν μερικά καινούρια μπλογκ που ανακάλυψα όπως αυτό του booklad με μερικές πολύ ενδιαφέρουσες στατιστικές για τα βιβλία αλλά και ένα κειμενάκι για παλιά vintage paperbacks, με ωραία εξώφυλλα που πιστεύω θα αρέσουν πολύ στον Κουκουζέλη. Αλλά και και το blog της Lotus είναι πολύ ωραίο ειδικά αυτό το κείμενο για την Enid Blyton, που διάβαζα κι εγώ σαν παιδί. Επίσης Μαρία (εσύ, φιλενάδα που είσαι ακόμη στη Ρόδο και βαριέσαι) και Στάθη νομίζω θα σας ενδιαφέρει αυτό το μπλογκ ενός Έλληνα στη Φιλανδία

Άλλη μια φωτό απ'τις δικές μου διακοπές, είναι η αγαπημένη μου για φέτος. Καλό αποκαλόκαιρο λοιπόν, από αύριο επιστρέφουν οι περισσότεροι πιστεύω.

2006-08-07T22:04:00.000+03:00

Μου συμβαίνει συχνά αυτό: να διαβάσω ένα καλό βιβλίο και μετά να μη μπορώ να βρω το επόμενο καλό. Είναι λίγο όπως οι σχέσεις, δεν είναι; Μετά από μια πολύ καλή σχέση οι επόμενες σου φάινονται λίγες, μέτριες, μέχρι να βρεις τον επόμενο μεγάλο έρωτα ;-) (Εδώ η ειδική στις σχέσεις , χα, χα, χα)

Τελοσπάντων αφού τέλειωσα τον Τζάκ, έπιασα τον Αστυνόμο Χαρίτο. ( Βασικός Μέτοχος του Πέτρου Μάρκαρη). Έχω μακριά σχέση με τον κο Χαρίτο όποτε δεν τον θεωρώ καινούριο αμόρε. Ας τα πάρουμε απ’την αρχή λοιπόν, όπως θάλεγε και η Dr Garcia η ψυχαναλύτρια του Τζακ:

Πριν από τρία χρόνια, καλοκαίρι του 2003 ήρθαμε πάλι Ρόδο. Ο μπαμπάς μου, όπως έχω ξαναπεί, είναι μανιώδης αναγνώστης και δη αστυνομικών μυθιστορημάτων. Εκείνες τις μέρες είχε διαβάσει το βιβλίο «Ο Τσε αυτοκτόνησε» και ήταν όλο χαρά γιατί είχε καλή παρέα όσο το διάβαζε. Εγώ δεν είχα ξαναδιαβάσει Μάρκαρη έχοντας μια επιφύλαξη για τους Έλληνες συγγραφείς αστυνομικών. (ΟΚ, λάθος μου, το ομολογώ). Διάβασα τον Τσε όμως και κόλλησα, τα πήρα με αντίστροφη σειρά (Άμυνα Ζώνης, Νυχτερινό Δελτίο) και τα λάτρεψα. Δεν είχα δει ούτε την τηλεοπτική σειρά με το Μηνά Χατζησάββα οπότε ήμουνα ελεύθερη να τον φαντάζομαι όπως θέλω.

Αυτό που μου άρεσε πιο πολύ είναι ότι οι ήρωες εξελίσσονται με το κάθε βιβλίο και δεν είναι στατικοί. Θυμάμαι στο πρώτο βιβλίο ο Χαρίτος μπορεί να έδινε και καμιά σφαλιάρα στη γυναίκα του ενώ στο τελευταίο, το φετινό είναι πολύ κύριος. Στο Βασικό Μέτοχο για να πω την αλήθεια, το καθαρά αστυνομικό μέρος μου φάνηκε κάπως παρατραβηγμένο. Και αυτό με τη φωτογραφία στο τέλος μου φάνηκε καθαρή τύχη.

Αλλά μια άλλη κρυφή πρωταγωνίστρια στο βιβλίο είναι η Αθήνα η ίδια. Με τα καφενεία και τις καφέτεριες της με τους κεντρικούς δρόμους και τα δρομάκια, με την κίνηση και τη ζέστη της. Λέει κάπου ότι οι κάτοικοι της Αθήνας υπομένουν την κόλαση της μέρας για να απολαύσουν τις βραδινές ώρες που είναι όνειρο, ειδικά το καλοκαίρι. Δεν είναι έτσι πράγματι;

Είχα σημειώσει κι άλλα πολλά να σας γράψω αλλά στα αστυνομικά έχει πολύ σημασία η έκπληξη όποτε να μη σας το χαλάσω. Για όσους έχουν διαβάσει και τα υπόλοιπα αυτό στέκεται στο ύψος του, αν και νομίζω ότι ο Τσε ήταν καλύτερος. Αλλά και όσοι θέλετε ν’αρχίσετε με αυτό, δεν ειναι κακή ιδέα, διαβάστε όμως το Μάρκαρη αξίζει (εκδόσεις Γαβριηλίδη).

Τέλειωσε και ο Χαρίτος όμως, κι εγώ έχω δυο μέρες που δε διαβάζω τίποτε. Έχω αρχίσει τρία βιβλία δηλαδή, αλλά τα παρατάω πριν τη σελίδα 100. Το πρώτο μια απίστευτη πατάτα που λέγεται «Σοκολάτα για φόνο» κάποιας Nancy Fairbanks (εκδόσεις Λυχνάρι) από την Αμερική. Παρασύρθηκα από τον υπέρτιτλο που λέει «Γαστρονομικό μυστήριο με συνταγές». Σκέφτομαι η καλή σου, πως αφού με ενδιαφέρει και η γαστρονομία και τα μυστήρια, καλό θα είναι. Αλλά πολύ σούπα ρε παιδί μου ένα στυλ γραφής τόσο ανιαρό και αφελές λες και απευθύνεται σε παιδιά.

Μετά βρήκα πάλι στη βιβλιοθήκη του μπαμπά την περίφημη «Διαφθορά» του Irvine Welsh, με ήρωα τον αστυνόμο Bruce Robertson στο Εδιμβούργο. Είναι του ίδιου συγγραφέα που είχε γράψει το Trainspotting. Φανταστείτε τώρα μια ιστορία ενός αστυνόμου πολύ χειρότερο από τα ρεμάλια του Trainspotting. Μιλάμε για ένα βρωμιάρη, τεμπέλη, πανέξυπνο, πανούργο, μισογύνη, μέθυσο, και λίγα λέω. Σε κάθε σελίδα σου’ρχεται να ξεράσεις, μιλάμε για τρομερή αηδία, διάβασα το μισό σχεδόν και μετά είπα, «Δεν πας καλά ρε Άννα, γιατί πρέπει να υποβάλλεις τον εαυτό σου σε αυτό το μαρτύριο». Αλλά βέβαια πήγα κι εγώ και άκουσα τον Bruce Robertson τον ίδιο, τί περίμενα, αντί να ακούσω τις προτάσεις άλλων καλών παιδιών με τρόπους και με ανατροφή. :-)

Το τρίτο που έπιασα χθες είναι μια βιογραφία του Τσε από έναν αγαπημένο συγγραφέα τον Paco Ignacio Taibo II. Αλλά είναι κι αυτό τόσο μεγάλο που δεν μπορώ να το κουβαλάω πέρα δώθε μαζί μου. Οπότε πάλι στον άσσο. Γιατί άφησα τα ωραία μου βιβλιαράκια πίσω στο σπίτι; Ουφ, τα είπα και ξαλάφρωσα!

Until I find you by John Irving

2006-08-06T12:47:00.000+03:00

Ένα παιδί τεσσάρων χρονών ξεκινάει απ’τον Καναδά με τη μητέρα του για τις χώρες της Βόρειας Θάλασσας. Η μητέρα του είναι 22 χρονών και είναι καλλιτέχνης του τατουάζ. Δουλεύοντας στα εργαστήρια άλλων καλλιτεχνών του τατουάζ έχει σκοπό να βγάζει τα χρήματα που χρειάζεται για το ταξίδι. Σκοπός του ταξιδιού να βρουν τον πατέρα του παιδιού ο οποίος τους παράτησε λίγο μετά τη γέννηση του μικρού. Ή έτσι ισχυρίζεται η Άλις. Ο Τζακ Καίει (Jack Burns) είναι ένας τετράχρονος με υψηλή ευφυία και απίστευτη μνήμη. Σε αυτό το ταξίδι που διαρκεί ένα χρόνο σχεδόν, γίνονται πολλά επηρεάζουν την προσωπικότητα του παιδιού, και μένουν για πάντα χαραγμένα στο μυαλό του. Συναντήσεις με τους πιο σημαντικούς τατουατζήδες της Βόρειας Ευρώπης, συναντήσεις με παράξενους πελάτες, πόρνες στο Άμστερνταμ και σολίστ του εκκλησιαστικού όργανου μια και ο πατέρας του είναι και ο ίδιος αξιόλογος σολίστ. Κάποια στιγμή γυρίζουν πίσω χωρίς να έχουν βρει τον πατέρα. Όλα αυτά είναι σχεδον το 1/10 του βιβλίου. Από δω και πέρα αρχίζουν οι αληθινές περιπέτειες του Τζακ.

Το βιβλίο βάζει τόσα πολλά θέματα προς συζητηση που μόνο η αναφορά τους γεμίζει το ποστ: Σχέσεις μητέρας – γιου. Σχέσεις γιου και απόντος πατέρα. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να συμβιβαστούμε με την απόρριψη από τους γονείς μας; Η δύναμη της οικογένειας, η ανάγκη για οικογένεια. Μνήμη: Θυμόμαστε πραγματικά τί μας συνέβη όταν ήμασταν παιδιά ή δημιούργουμε τις αναμνήσεις μας ανάλογα με αυτά που μας διηγούνται; Γιατί ψάχνουμε όλοι να βρούμε ένα μέρος όπου κολλάμε, ανήκουμε; Γιατί οι άνθρωποι συγχωρούν τόσο δύσκολα; Τατουάζ: γιατί μερικοί άνθρωποι διαλέγουν να καλύψουν όλο το σώμα τους με τατουάζ; Τί ψάχνουν αυτοί οι εθισμένοι στο μελάνι που κάθε τατουαζ τους λέει μια ιστορία; Πότε πάσχουμε από κατάθλιψη και δεν το γνωρίζουμε; Οι δάσκαλοι μας: Πόσο σημαντικές είναι οι πρώτες σχολικές εμπειρίες; Το Άμστερνταμ: οι πόρνες, η περιοχή με τα κόκκινα φανάρια. Οι καλλιτέχνες και η φωνή τους Η ψυχανάλυση, η διασημότητα, το σεξ, οι άνθρωποι με αναπηρίες. Η μουσική.

Αφού πηδήσω τα ενδιάμεσα σας πάω προς το τέλος του βιβλίου. Θα βρει επιτέλους ο Τζακ την οικογένεια που ψάχνει; Θα ξεπεράσει όλες τις χοντράδες που έχει κάνει στη ζωή του απ’το να αυνανιστεί με τη φιλενάδα της μάνας του ως να πηδήξει εν αγνοία του την 15χρονη κόρη μιας πρώην φιλέναδας του.

Κι εγώ γιατί συγκινούμαι τόσο πολύ από ένα βιβλίο που μιλάει για δυο πολύ κλειστούς κόσμους, αυτόν των τατουάζ και αυτόν της εκκλησιαστικής μουσικής. Μήπως είναι η μουσική του Bob Dylan που αντηχεί σε κάθε σελίδα ή η μουσική του Bach και του Hendel που στοιχειώνει τα όνειρα του Τζακ;

Μήπως γιατί είναι το πιο προσωπικό βιβλίο του συγγραφέα και έβαλε σε αυτό όλη του τη μαστοριά; Ο Τζων Ίρβινγκ πάντα με κάνει να κλαίω, έχει ένα κόλλημα με τα παιδιά και το βίαιο θάνατο τους και σε όσα βιβλία του έχω διαβάσει, με παίρνουν τα ζουμιά. Εδώ δεν έχουμε τίποτε παρόμοιο, τα πιο βίαια περιστατικά είναι αυτά στα ριγκ που μαθαίνει ο Τζακ να παλεύει. Όμως το βιβλίο γραφόταν επί 6,5 χρόνια και λίγο πριν τελειώσει ο συγγραφέας ανακάλυψε τον πατέρα του ο οποίος τον είχε εγκαταλείψει κι αυτόν όταν ήταν παιδί. Μόνο που ο αληθινός πατέρας είχε ήδη πεθάνει. Ευτυχώς το βιβλίο είναι πιο αισιόδοξο.

Η γραφή του είναι πραγματιστική, χωρίς περιττές σάλτσες και περιγραφές. Παραδόξως ενώ μιλάει τόσο πολύ για τις (κυρίως σεξουαλικές ) σχέσεις του Τζακ, έχει ελάχιστες ερωτικές σκηνές. Η μάνα του συγγραφέα (που τη φαντάζομαι ως μια μεσοαστή Αμερικάνα με βαμμένα μαλλιά σε χρώμα ακαζού) του έλεγε για το προηγούμενο βιβλίο του: «Όχι πάλι σκηνές με δονητές». Εδώ νομίζω ότι υπάρχει μόνο μια αναφορά σε δονητή και πάλι όχι σε δράση. Είναι ένα βιβλίο για την αέναη αναζήτηση μιας σταθερότητας στη ζωή μας. Ένα βιβλίο που ο ήρωας ψάχνει για κάτι χωρίς να ξέρει τί είναι. Αλλά δεν μπορεί να ησυχάσει αν δεν το βρει. Έτσι δεν είμαστε όλοι; Πες το με όποιο όνομα θέλεις, πες το Θεό, πες το επαγγελματική καταξίωση, πες το λεφτά, φήμη, νιρβάνα, πες το μεγάλο έρωτα, θα ψάχνω until I find you.

Όπως βλέπετε ο Tom έμεινε στη Λάρισα ενώ ο Jack ταξίδεψε για Ρόδο.

Tom Jones by Henry Fielding

2006-07-22T23:45:00.000+03:00

Διαβάζω τον Tom Jones του Henry Fielding. Βιβλίο επικών διαστάσεων με τις 800 τόσες σελίδες του στο Αγγλικό πρωτότυπο. Φαντάζομαι θα έφτανε τις 1000 τουλάχιστον στην Ελληνική μετάφραση. Και τι άθλος θα ήταν να μεταφραστεί αυτό το τεράστιο έργο του 18ου αιώνα που οι Εγγλέζοι γράφουν ακόμη με τα thy και thou οι λέξεις έχουν άλλη ορθογραφία και η σύνταξη θυμίζει αρχαία ελληνικά. (έκανα λάθος όμως, τώρα έψαξα και είδα ότι έχει μεταφραστεί από την Έφη Καλλιφατίδη, στις εκδόσεις Gutenberg. Όποιος έχει υπ’όψη του τη μετάφραση ας μας πει.)

Όταν ήμασταν στο Πανεπιστήμιο είχαμε κάνει υποχρεωτικά ένα άλλο βιβλίο του συγγραφέα, το Joseph Andrews, που έμοιαζε κάπως στην πλοκή και τις ιδέες αλλά ήταν πολύ μικρότερο. Το συγκεκριμένο είναι ένα τούβλο, ευτυχώς σε έκδοση Penguin ξέρετε με τις πολύ λεπτές σελίδες για να μη βαραίνει, να μπορείς να το κρατάς ακόμη και με το ένα χέρι και με το άλλο να κρατάς το χερούλι στο βαγόνι του μετρό.

Το βιβλίο τώρα είναι ένα κωμικό μυθιστόρημα ηθών. Η ηθική της εποχής μας φαίνεται αστεία πια, αλλά φαντάζομαι στην εποχή του θα είχε σοκάρει τρομερά. Απ’ότι διαβάζω μάλιστα θεωρούνταν τρομερό να το έχει διαβάσει μια κοπέλα εκείνη την εποχή μια και μιλάει για έρωτες εκτός γάμου, για γάμους που δεν εγκρίνονται από τον πατέρα και …φτου κακά για προγαμιαίο σεξ! Ε, βέβαια, θα ήταν κάτι σαν να διαβάζει τη Γκαμιανί ένα σημερινό δεκατετράχρονο. Ο Φίλντινγκ όμως έχει πλάκα, μιλάει για όλα αυτά με ένα πολύ σοβαρό ύφος, βάζει τους ήρωες του να μιλάνε με τον τρόπο της εποχής τους, με κάτι προτάσεις τρεις γραμμές για να πούνε «Ευχαριστώ που με θυμήθηκες στη διαθήκη σου». Σε κάθε κεφάλαιο γράφει έναν πρόλογο που μας λέει με λίγα λόγια τι θα ακολουθήσει. Στην αρχή του βιβλίου λέει ότι μπορεί να μη μας ενδιαφέρουν όλα οπότε να διαβάζουμε την περίληψη και να πράττουμε αναλόγως. Παρομοιάζει μάλιστα το βιβλίο του με κατάλογο εστιατορίου που περιγράφονται τα διάφορα πιάτα.

Είναι γεμάτο συμβουλές για το γάμο και την ανατροφή των παιδιών και μου αρέσει που δε χάνει χρόνο με περιγραφές περιττές. Λέει, ας πούμε, όταν θέλει να δείξει ότι μια ηρωίδα είναι ιδιαίτερα άσχημη ότι μοιάζει με μια κυρία σε πίνακα του William Hogarth.

(Ορίστε και ο πίνακας, δεν είναι φοβερό το ίντερνετ;). Και όταν περιγράφει την ωραία του βιβλίου την παρομοιάζει με ένα άγαλμα, την Αφροδίτη των Μεδίκων.

Το βιβλίο δεν το έχω τελειώσει ακόμη, οπότε μάλλον θα σας ξαναγράψω γι αυτό. Και ήθελα πραγματικά να το διαβάσω πιο γρήγορα. Αλλά η γλώσσα το ύφος με δυσκολεύουν κάπως. «Μα γιατί το διαβάζεις;» με ρώτησε μια φίλη. Μα μου αρέσει κι ας με ζορίζει. Μόνο που έχω πάρει και το τελευταίο του John Irving (εντελώς διαφορετικό ύφος) και ήθελα αυτό να κρατάω την Τετάρτη που αρχίζει το δεύτερο μέρος των διακοπών. Φεύγουμε για Ρόδο, για το σπίτι των γονιών μου, το βασίλειο των αστυνομικών βιβλίων θα σας ξαναγράψω από εκεί σίγουρα. Ο αστυνόμος Χαρίτος μου έχει δώσει ραντεβού μαζί με διάφορους συναδέλφους του απ’όλο τον κόσμο. Έχω να πάω από πέρσι και ο μπαμπάς μου θα έχει κάνει φοβερές προμήθειες.

Υ.Γ. Μου συνέβη και ένα απίθανο για μένα γεγονός. Ο Λάρρυ Κουλ, δικτυακός ποιητής και συγγραφέας, μου έγραψε για να μου στείλει το βιβλίο του. Όπως είδα στο Μπουκατάκ με πρόλαβαν και ήδη το διάβασαν, εγώ βασανίζομαι με τον Τομ ακόμη. Αλλά χάρηκα τόσο πολύ με το γεγονός, αισθάνθηκα σαν να γράφω κι εγώ στην αγαπημένη μου Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, ή στα Βιβλία του Βήματος, ή στο Βιβλιοδρόμιο των Νέων. Είχα ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Είμαι πολύ ψώνιο;

Υ.Γ. 2 Δεύτερα πρωί και συμπληρώνω το κείμενο με παραπομπή σε άρθρο του Αθήναιου με το ίδιο θέμα: "My name is Jones, Tom Jones", έγραφε το Φεβρουάριο και μου αρέσει εκεί που λέει ότι ο Τομ είναι μεγάλος αλήτης!

Reading Lolita in Tehran

2006-07-19T11:54:00.000+03:00

Χθες το μεσημέρι καθίσαμε να φάμε. Ο Μάκης έχει μια (μόνο) κακή συνήθεια, θέλει ανοιχτή την τηλεόραση όταν τρώμε και ταυτόχρονα να διαβάζουμε την εφημερίδα (μισή – μισή ) και να σχολιάζουμε. Η εφημερίδα δε με ενοχλεί, η τηλεόραση με διαολίζει. Anyway, χθες καθώς τρώγαμε είχα την αίσθηση ότι από μέρα σε μέρα θα ξεσπάσει ο πόλεμος και θα λέμε: «Δεν το περίμενα, ήμουνα σίγουρη ότι η Ελλάδα θα μείνει απ’έξω». Έτσι έλεγαν και οι Εγγλέζοι όταν ξέσπασε ο 2ος Παγκόσμιος.

Η μικρή μέσα παίζει με μια φίλη της εγώ κάθομαι στον υπολογιστή μου (έβαλα και ένα ταψί γεμιστά στο φούρνο) και ήθελα να σας γράψω για ένα ωραίο βιβλίο που διάβασα πέρσι: «Reading Lolita in Tehran” της Azar Nafisi. Έχει βγει και στα Ελληνικά από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Το βιβλίο μιλάει λοιπόν για μια καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης που το 1995 παραιτήθηκε από τη θέση της για πολιτικούς λόγους. Είχε όμως την ιδέα να καλέσει 7 φοιτήτριες της και να συνεχίσει τα μαθήματα της στο σπίτι της. Κάτι σαν ιδιαίτερα μαθήματα δηλαδή με θέμα την Αγγλική Λογοτεχνία. Μόνο κοπέλες γιατί θα ήταν πολύ επικίνδυνο να βάλουν και άντρες στην παρέα τους (σύμφωνα με την κυβέρνηση). Το βιβλίο διηγείται τις ιστορίες των μαθητριών και της καθηγήτριας αλλά και των βιβλίων. Βιβλίων κλασικών όπως η Λολίτα του Ναμπόκοφ, που παίρνουν καινούριο νόημα σε αυτή την κοινωνία. Η διήγηση μου άρεσε πολύ γιατί κλέβουμε ματιές από μια άλλη χώρα που προσωπικά δεν ξέρω καλά. Αλλά τελικά όλους τους ανθρώπους άσχετα από το που ζούμε μας απασχολούν τα ίδια πράγματα, ο έρωτας, η φιλία, το φαγητό , τα παιδιά μας, η τέχνη. Οι γυναίκες που βλέπουμε ντυμένες στα μαύρα έχουν και μια άλλη ζωή χρωματιστή και ενδιαφέρουσα.
Το πιο ωραίο ήταν ότι ενώ ο κόσμος άλλαζε γύρω τους - οι φονταμεταλιστές δεν κρατούσαν τις υποσχέσεις τους για ισότητα και δημοκρατία - οι ηρωίδες του βιβλίου συνεχίζουν να διαβάζουν. Καθόλου ανυποψίαστες. Είναι σαν το διάβασμα να είναι η σωτηρία τους, η μόνη σταθερή στη ζωή τους.
Κάτι άλλο που μετράει στα συν του βιβλίου είναι ότι σε ωθεί να (ξανα)διαβάσεις τα κείμενα που συζητάει. Μου αρέσει πολύ αυτό. Συνήθως αγοράζω δυο τρία βιβλία μαζί αλλά μετά το ένα βιβλίο σε οδηγεί σε κάτι άλλο και παρακάμπτεις αυτά που είχες αγοράσει, επιστρέφεις αργότερα, μια πορεία με πολλά ζιγκ ζάγκ.

Η Αζάρ Ναφίσι έφυγε από την Τεχεράνη και πήγε στις ΗΠΑ όπου και διδάσκει πλέον. Κάποιες φοιτήτριες της έφυγαν και κείνες για άλλες χώρες με περισσότερες ελευθερίες. Κάποιες έμειναν πίσω να το παλέψουν από μέσα και μάλιστα έγιναν και οι ίδιες καθηγήτριες στο Πανεπιστήμιο.

Σήμερα το θυμάμαι πολύ έντονα αυτό το βιβλίο, και περιδιαβαίνω το ίντερνετ βρίσκοντας ιστορίες που μοιάζουν. Από τη σελίδα των μπλογκ του Guardian βρήκα αυτό το πολύ ενδιαφέρον μπλογκ από το Λίβανο. Προσέξτε τους υπότιτλους:

Lebanon is under savage attack by Israel to collectively punish the Lebanese for Hizbollah's actions. For updates on the latest events, go here. To access all Lebanese blogs, go here.To help save Lebanon, go here. To save your life, go north. Me? I'm furious, sad, quiet and collected but the violence is suffocating

Σε ένα άλλο μπλογκ από το Τελ Αβίβ η μπλόγκερ βγάζει φωτογραφία την τηλεόραση της που δείχνει ένα Ισραηλινό κανάλι να δείχνει ένα Αραβικό κανάλι που δείχνει το Ισραηλινό κανάλι. Μπερδευτήκατε; Κι όμως έτσι είναι και λέει η σχολιάστρια:

This is just one example of how mad and complex this conflict is: We watch each other's television broadcasts, we talk to one another, and then...we bomb each other.

Αυτά λοιπόν από τη Λάρισα.

Στη χώρα των στερεότυπων

2006-07-18T12:46:00.000+03:00

Είναι μερικά πράγματα που νομίζεις ότι δε θα συμβούν ποτέ σε σένα. Εσύ ήσουν πάντα ευαίσθητη απέναντι στις ρατσιστικές συμπεριφορές. Τον καιρό του πανεπιστημίου ήσουν και πιο δραστήρια, έκανες ότι μπορούσες να πολεμήσεις το αυτό του φιδιού και τα ίδια τα φίδια. Αλλά και στην καθημερινότητα είσαι ένας ανεκτικός άνθρωπος, δεν ξεχωρίζεις τους ανθρώπους ανάλογα με το δέρμα τους, τη θρησκεία τους ή τον τρόπο που κάνουν έρωτα. Και ξημερώνει η μέρα που το κάτω διαμέρισμα πρέπει να νοικιαστεί. Βάζεις την αγγελία. Οι υπόλοιποι ένοικοι της πολυκατοικίας αρχίζουν να σου βάζουν ιδέες: «Μόνο Αλβανούς να μη βάλετε». Τους αγνοείς. Και έρχονται διάφοροι άνθρωποι, οικογένειες, ζευγάρια, και η πρώτη οικογένεια Αλβανών, που είναι και οι πιο σοβαροί απ’όλους. Τώρα αρχίζουν τα προβλήματα. Εσύ τώρα πρέπει να τους πεις «Όχι κύριε δε σας θέλουμε γιατί δε γεννηθήκατε στη σωστή μεριά των συνόρων. Όχι κύριε γιατί είστε, λέει, βρώμικοι, και μας κάνετε τώρα τους καλούς αλλά μεθαύριο θα δείξετε τον πραγματικό σας εαυτό. Ενώ εμείς σας δείχνουμε από τώρα, τι σόι άνθρωποι είμαστε.»

Όχι ρε γαμώτο είναι άδικο να πρέπει να το κάνω εγώ αυτό, και να μιλήσω εγώ στους ανθρώπους εκ μέρους του ιδιοκτήτη. Είναι απίστευτο κλισέ αυτό που θα πω «Ναι ξέρετε εμείς δεν έχουμε πρόβλημα αλλά ο ιδιοκτήτης δε σας θέλει». Τις έχω διαβάσει χίλιες φορές αυτές τις ιστορίες στη στήλη του Καπλάνι, τις έχω δει στα ντοκυμαντέρ του Κούλογλου και κουνούσα λυπημένα το κεφάλι μου. Και τώρα πρέπει να τα πω κι εγώ;

Σενεγάλη, μετανάστες και ραπ

2006-07-14T14:11:00.000+03:00

Προχθές πήγα στη Δημοτική πισίνα και κολύμπησα. Κολύμπησα 30 φορές κατά μήκος της πισίνας δηλαδή διένυσα μια απόσταση 750 μέτρων. Το άλλο πρωί ξύπνησα από την πείνα. Παρόλο που έφαγα καλά δεν μπορούσα να στανιάρω. Μια κούραση με είχε καταβάλλει, δεν είχα καθόλου ενεργητικότητα, ήθελα να πηγαίνω απο καναπέ σε πολυθρόνα. Τα χέρια μου πονούσαν και ακόμη και το να σηκώνω το πιρούνι ή να γυρίζω τις σελίδες του βιβλίου μου φαινόταν άθλος.

Σήμερα διαβάζω στην Ελευθεροτυπία το σχόλιο του Χρήστου Μιχαηλίδη για τους μετανάστες απ'τη Σενεγάλη. Η Σενεγάλη θεωρείται χώρα πρότυπο στην Αφρική λόγω της δημοκρατικότητας της. Υπάρχει φτώχια και ανεργία αλλά υποτίθεται ότι υπάρχει σταθερή οικονομία. (πληροφορίες για τη χώρα εδώ). Παρόλα αυτά πολλοί άνθρωποι αποφασίζουν να φύγουν. Μπαίνουν σε μικρά κανό και προσπαθούν να διανύσουν τα 100 χιλιόμετρα που τους χωρίζουν από τα Κανάρια νησιά (Ισπανία). Όταν φτάνουν είναι λέει τόσο εξαντλημένοι που χρειάζονται εβδομάδες για να συνέλθουν.

Στη Σενεγάλη υπάρχει πολύ πλούσια μουσική παράδοση. Ένας μουσικός, ένας ράπερ από τη Σενεγάλη έγραψε ένα τραγούδι και μπορούμε να το ακούσουμε εδώ. Το τραγούδι του λέγεται "Ζωντανοί Νεκροί". Ενώ ακούγεται, βλέπουμε και φωτογραφίες απ'την κατάληξη του ταξιδιού αυτών των ανθρώπων.
Προσπαθώ να σκεφτώ πως νιώθουν όταν φτάνουν πια. Δεν αντέχω όμως.

Η φωτογραφία από εδώ.

Football and me

2006-07-08T09:30:00.000+03:00

Αύριο τελειώνει επιτέλους. Εντάξει δεν πήγε τόσο χάλια όσο νόμιζα. Ίσως γιατί έφυγα ενδιάμεσα και γλίτωσα την περίοδο με τα τέσσερα ματς την ημέρα. Ίσως γιατί μεγάλωσα και καταλαβαίνω πια τι σημαίνει για σας τα μεγάλα παιδιά το Μουντιάλ.

Προχθές πάντως στη Θεσσαλονίκη, βρήκα σε ένα πανέμορφο μικρό βιβλιοπωλείο ένα βιβλιαράκι με φωτογραφίες από ποδόσφαιρο και του το πήρα. Είναι πράγματι χάρμα οφθαλμών. Έχει φωτογραφίες του Βρετανού φωτογράφου Levon Biss, που ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο και είδε το ποδόσφαιρο σε όλες τις εκφάνσεις του (στο σαιτ μπορείτε να δείτε φωτογραφίες από το βιβλίο στην ενότητα projects). Με ξένισε λιγάκι που, μια και το όλο project είναι υπο την αιγίδα της UMBRO, οι περισσότερες ομάδες φοράνε αυτές τις φανέλες. Αλλά οι φωτογραφίες είναι όμορφες και ποικίλλουν. Μου αρέσει που έχει τόσες διαφορετικές κουλτούρες, τοπία και ανθρώπους. Επαγγελματίες και ερασιτέχνες, παιδιά και γέροι, γυναίκες, άστεγοι που διοργανώνουν το πρωτάθλημα τους, φίλαθλοι, διαιτητές, όλοι βρίσκουν μια θέση στο βιβλίο. Μου αρέσει αυτή η λαϊκότητα του ποδοσφαίρου. Μου αρέσουν οι ομάδες που τραγουδάνε αγκαλιασμένες τον εθνικό τους ύμνο και γελάω με τη θρησκευτικότητα των Βραζιλιάνων. Έχει μέσα μια φωτογραφία που δείχνει μια λίστα με τα ονόματα των ποδοσφαιριστών μπροστά σε ένα καντηλάκι, θυμίζει τις λίστες που με έβαζε να γράφω η γιαγιά μου , «υπέρ υγείας», τις οποίες μετά δίναμε στον παπά της ενορίας να τις «διαβάσει».
Στο βιβλίο έχει και διάφορα αποφθέγματα που έχουν πει διάσημοι άνθρωποι του ποδοσφαίρου, κάποια γνωστά όπως αυτό του Μαραντόνα για το χέρι του Θεού και κάποια λιγότερο γνωστά.
Διαλέγω αυτό του Bob Robson: «I’m married to football and have an affair with my wife». Πάντα ήθελα να δοκιμάσω πώς είναι να έχεις εραστή οπότε it’s OK.

Madeleine Peyroux, Θεσσαλονίκη

2006-07-07T09:35:00.000+03:00

Πήγα στη συναυλία της Madeleine Peyroux χθες σε ένα καταπληκτικό θέατρο στη Θεσσαλονίκη. Δεν είχα ξαναπάει εκεί και ενθουσιάστηκα.

Η συναυλία πολύ καλή επίσης. Κατά τις 10 η ώρα εμφανίστηκε η Μαντλέν με τρεις ακόμα μουσικούς (πιάνο, κοντραμπάσο και ντραμς). Η ίδια έπαιζε και ακουστική κιθάρα. Οι μουσικοί εξαίρετοι. Η Μαντλέν απλή, απέρριτη με αυτήν τη χαρακτηριστική προφορά του νότου των ΗΠΑ, αλλά και με ένα τρόπο να εκφέρει τα σύμφωνα σαν να μιλούσε όλη την ώρα Γαλλικά. Τα τραγούδια που μου άρεσαν πιο πολύ ήταν το Blue Alert, και το Lonesome Road.

Πολύ θα μου άρεσε να είμαι σε ένα υπόγειο τζαζ μπαρ του Παρισιού ή της Νέας Υόρκης, να κάθομαι σ'ενα μπροστινό τραπεζάκι και να την ακούω πίνοντας.

Νάξος

2006-07-04T18:28:00.000+03:00

Δεν ξέρω τι να γράψω για τις διακοπές στη Νάξο. Από που ν’αρχίσω;
Και γιατί πρέπει να γράψεις; Μπορείς κάλλιστα να κάθεσαι στον καναπέ και να ονειροπολείς ή να κοιτάς και να ξανακοιτάς τις φωτογραφίες, ή να ανοίγεις το ψυγείο και να τρως τα ωραία τυράκια που έφερες ή να βάζεις στο εμπιθριόφωνο τα κομμάτια που άκουγες το βράδυ και να ξαναγυρίζεις εκεί συνέχεια μέχρι σιγά σιγά η καθημερινότητα να σε επαναφέρει στη Λάρισα και οι διακοπές στη Νάξο να είναι μια θολή ανάμνηση που θα επανέρχεται κάθε φορά που θ’ακούς τα κομμάτια στο εμπιθριόφωνο, κάθε φορά που θα κοιτάς τις φωτογραφίες κάθε φορά που θα τρως εκείνο το τυρί (αύριο μεθαύριο θα το έχουμε φάει κι αυτό).
Αλλά όχι, εσύ επιμένεις, θες να τα καταγράψεις όλα για να μην ξεχάσεις τίποτε, αφού το διάβασες σ’ένα απ’τα βιβλία των διακοπών, «too much recording, too little living”, και δε μιλούσε για το μπλογκιν.
Ξεκίνησα με τρία βιβλία στη βαλίτσα, το ένα το ξεφορτώθηκα στην Αθήνα (Ζωρζ Περέκ, Ζωή Οδηγίες Χρήσεως) αφού είχα διαβάσει το μισό και είχα απηυδήσει. Συνέχισα με Andrew Crumey, Μόμπιους Ντίκ πολύ ωραίο επιστημονικό μεταμοντέρνο θρίλερ, μου θύμισε λίγο την ταινία Memento. Στον Ελευθερουδάκη έκανα νέες προμήθειες σε βιβλία γιατί δεν ήμουν σίγουρη για τη Νάξο, επιπλέον έλεγα ότι θα έχω άπλετο χρόνο για διάβασμα μια και οι νύχτες θα τέλειωναν νωρίς, λόγω παιδιών.
Απ’την πρώτη στιγμή που ανεβήκαμε στο πλοίο όμως φάνηκε το πράγμα ότι η παρέα ήταν πληθωρική και δε θα είχαμε χρόνο για διάβασμα έπρεπε να τα χαρούμε όλα. Anyway, τέλειωσα τον Crumey, άρχισα το Lost in Music, του Giles Smith, ένα ωραίο ημερολόγιο για τη μουσική και την προσπάθεια του συγγραφέα να γίνει ποπ σταρ στη δεκαετία του 80. Εγγλέζικο χιούμορ και αυτό το βιβλίο διαβάζεται οπωσδήποτε με μουσική.

Συνέχισα με Zadie Smith, On Beauty και αυτό ήταν νομίζω η πιο πετυχημένη επιλογή των διακοπών, μου είχε αρέσει και το πρώτο της το White Teeth αλλά ετούτο είναι πιο ζουμερό, πιο διαβαστερό βρε παιδί μου, οι χαρακτήρες ενδιαφέροντες, μεγαλώνουν μέσα σου, δεν υπήρχε κάποιος να ταυτίζομαι αλλά μου άρεσε που ήταν αντιφατικοί. Πήρα μεγάλη χαρά που είδα τη συνέντευξη της στον Ταχυδρόμο του Σαββάτου.

Με αυτά τα βιβλία κύλησαν οι διακοπές αλλά νομίζω η πιο πετυχημένη αγορά που έκανα ήταν ένα άλλο βιβλίο. Πάλι στην Αθήνα από τον Παπασωτηρίου πήραμε ένα βιβλίο με τον Wally το παιδί με τα μαύρα μαλλιά και τα γυαλιά που κρύβεται μέσα σε σελίδες σχεδιασμένες με χιλιάδες λεπτομέρειες. Αυτό το βιβλίο ήταν μια σανίδα σωτηρίας σε στιγμές απίστευτης βαρεμάρας που έπρεπε να περιμένουμε σε ουρές ή στο καράβι. Η μικρή το κοιτούσε και τα ξανακοιτούσε και ήταν τόσο απασχολημένη που ξεχνούσε ότι πεινάει, διψάει, κατουριέται, πονάει το πόδι της, έχει καεί από τον ήλιο, την τσίμπησε ένα έντομο και της έβγαλε τη γλώσσα ένα κακομαθημένο.

Το πιο ωραίο των διακοπών όμως ήταν κυρίως η παρέα μας: ξεκίνησαμε δυο μαμάδες με τρεις συνολικά κόρες και με κάποιες επιφυλάξεις για το αν θα έκαναν παρέα τα παιδιά (λόγω διαφορετικών ηλικιών, 7-11-13 με τη δική μου να είναι η μικρότερη) τελικά οι κόρες της Όλγας ήταν μια αποκάλυψη και δέσαμε φοβερά καλά όλοι. Πέντε κορίτσια λοιπόν στα σοκάκια της Χώρας και σ’όλες τις παραλίες του νησιού, κολυμπήσαμε, περπατήσαμε, καήκαμε, μεθύσαμε (λίγο), παίξαμε ρακέτες, διαβάσαμε, βγάλαμε φωτογραφίες, φάγαμε, φάγαμε πολύ και καλά, είπαμε ιστορίες ( με είχε πιάσει απίστευτη πάρλα, το ακροατήριο με λάτρευε και με παρότρυνε να λέω κι άλλα). Νομίζω ότι εκτός απ’τα φαγητά και τα γλυκά που κουβάλησα έφερα πίσω και δυο καινούριες φιλίες με τις υπέροχες Στεφανία και Αφροδίτη! Με τη δε Όλγα αναβαθμιστήκαμε, περάσαμε σε άλλα επίπεδα φιλίας, τώρα προγραμματίζουμε το επόμενο ταξίδι μας όπου παίζουν η Μήλος, η Σκιάθος αλλά και το εξωτερικό.

Ανακάλυψα κι ένα βιβλιοπωλείο με μεταχειρισμένα βιβλία στη Χώρα, ήταν σαν να μπήκα στη σπηλιά του Αλή Μπαμπά, ήθελα να τα πάρω όλα, τέλοσπάντων έφυγα με 5 βιβλία παραπάνω. Ο ιδιοκτήτης μου είπε αν τα διαβάσω να πάω να του τα πουλήσω στη μισή τιμή κι εγώ τον κοίταζα σαν να μου ζητούσε να του πουλήσω την ψυχή μου: «Είσαι καλά άνθρωπε μου;»

Στο γυρισμό λόγω κάποιων κενών μεταξύ πλοίων και τρένων καταλήξαμε στην περιβόητη αμαξοστοιχία 602, τρένο παλιού τύπου, όχι ιντερσίτι. Στην αρχή είχα πάλι κάποιες αμφιβολίες για το αν έκανα καλά που το πήρα αλλά τελικά γνωρίσαμε μια οικογένεια με 2 αγοράκια που πήγαινε Λαμία και αυτή η γνωριμία ήταν το κερασάκι στην τούρτα των διακοπών μας: τα 2 παιδάκια ήταν τόσο ευγενικά και δροσερά, ειδικά ο μικρός είχε συναισθηματική νοημοσύνη στα ύψη, χαιρόσουν να μιλάς μαζί του. Είχαν πάει σ’ένα γάμο στην Αθήνα όπου είχε γίνει «παραμυθάκι» και μας έλεγε τις εντυπώσεις του. Το μπαμπά δεν τον άφηναν να μιλάει πολύ γιατί δεν έχει μάθει καλά τη γλώσσα ακόμη. Έτσι και το τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού μας πέρασε ομαλά.
Όλα καλά λοιπόν, πίσω στο σπιτάκι μας, τρελαίνομαι για ταξίδια αλλά η αλήθεια είναι ότι πουθενά δεν κοιμάμαι όπως στο κρεβάτι μου, είναι και η συντροφιά βέβαια ;-) Καλώς σας βρήκα!

Για Αντιγόνη, Βάσω, Νίκη, Χρήστο

2006-06-19T14:34:00.000+03:00

Μια ομάδα συναδέλφων τώρα μαθαίνει για τους υπολογιστές και εντελώς τυχαία, την Παρασκευή, έβαλαν σε μια μηχανή αναζήτησης τις λέξεις "Σχολεία Σοφάδων και Καρδίτσας". Έτσι έπεσαν πάνω στο δικό μου μπλογκ μια και είχα γράψει για το σχολείο τον Οκτώβριο. Εννοείται ότι εγώ δεν τους είχα αναφέρει τίποτε.
Έτσι λοιπόν αυτό το ποστ είναι αφιερωμένο σε αυτούς που πρώτη φορά βρίσκονται σε ένα μπλογκ. Αυτό παιδιά είναι το δικτυακό μου ημερολογιο. Χιλιάδες , μπορεί και εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο κάνουν το ίδιο. Γράφουν ό,τι θέλουν, άλλοι πιο εξειδικευμένα και άλλοι γενικά. Αν θέλετε να δείτε μερικά παραδείγματα μπορείτε να δοκιμάσετε από τη λίστα που έχω στο πλάι, εκεί που λέει Blogs.
Προσωπικά το ξεκίνησα γιατί μου αρέσει να γράφω και το είδα σαν άσκηση. Μετά ανακάλυψα ότι μου αρέσει και να διαβάζω τα μπλογκς των άλλων. Καλή διασκέδαση σας εύχομαι, το ίντερνετ είναι το πιο σπουδαίο εργαλείο που έχουμε εμείς οι δάσκαλοι.

J.J. Cale - Sensitive kind

2006-06-18T21:45:00.000+03:00

Αυτό το κομμάτι το πρωτοάκουσα το 92 ή το 93. Έχω το δίσκο και μάλιστα 2 φορές και έψαχνα καιρό να το κατεβάσω σε mp3 αλλά δεν το έβρισκα. Δεν έψαχνα στο σωστό μέρος μάλλον.

Don't take her for granted
she had a hard time
don't misunderstand her
or play with her mind
treat her so gently
it will pay you in time
you gotta know
she's a sensitive kind

tell her you love her
each and every night
you will discover
she will treat you right
if you believe
i know you will find
there ain't nothing like
a sensitive kind

she gets so lonely
waiting for you
you are the only
thing to help her through
don't take her for granted
she had a hard time
you gotta know
she's a sensitive kind

Ψάχνοντας τώρα για τα λόγια βρήκα μια κριτική κάποιου κιθαρίστα που έλεγε ότι τα λόγια δεν λένε και τίποτε ιδιαίτερο. Πόσο διαφορετική άποψη μπορεί να έχεις κάποιος άνθρωπος; Για μένα κάθε κουβέντα αυτού του τραγουδιού μετράει και σημαίνει κάτι.

Βιβλία, πολλά βιβλία

2006-06-16T23:13:00.000+03:00

Από τη μέρα που τέλειωσα το βιβλίο του Ροθ (που με ταλαιπώρησε για μήνες όπως έχετε ήδη διαβάσει σε άλλο πόστ) διαβάζω ασταμάτητα. Με μεγάλη ευχαρίστηση πηδάω από βιβλιαράκι σε βιβλιαράκι, από εποχή σε εποχή.
Λοιπόν ορίστε η λίστα μου:
W.D. WINGFIELD, A TOUCH OF FROST. Αστυνομικό, από Εγγλέζο συγγραφέα, διαδραματίζεται στις αρχές δεκαετίας του 80. Πολύ συμπαθητικός ο ντετέκτιβ αν και τα κάνει όλα λάθος. Είναι ασουλούπωτος, βρώμικος, αξύριστος, άυπνος, λατρεύει το ποτό (ό,τι να ναι, δεν κάνει διακρίσεις), τρακαδόρος. Είναι μόνος του, κλασικά (η γυναίκα του έχει πεθάνει) ξέρετε εσείς κανένα ντετέκτιβ παντρεμένο με παιδιά; Μόνο τον αστυνόμο Χαρίτο, του αγαπημένου Μάρκαρη. Οι ξένοι όλοι μπακούρια και σαβουρογάμηδες. Τέλος πάντων το βιβλίο μου άρεσε, η γραφή του κυλάει και είναι απολίθωμα μιας άλλης εποχής που το να αστειεύεσαι για το βιασμό μιας γυναίκας ήταν ακόμη αποδεκτό (σχετικά). (Για τα αστυνομικά όμως πρέπει να αφιερώσω ολόκληρο ποστ)
ΓΙΑΝΝΗ ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ, Ο Θείος Τάκης. Μυθιστόρημα, το δανείστηκα (δε δίνω λεφτά για Ξανθούλη) και… απογοήτευση. Είχα διαβάσει παλιότερα το «Πεθαμένο Λικέρ», γιατί επέμεινα δεν καταλαβαίνω. Η σαπίλα, η κατάθλιψη, η νεκροφιλία, η κοπρολαγνεία. Ένα μεγάλο μυστικό, που σιγά το μυστικό δηλαδή, ένας τύπος πηδάει τη γυναίκα του και τον αδελφό της, κατατρώει μια οικογένεια και ο πιο ευαίσθητος φεύγει για τον πόλεμο στην Κορέα. Ας το διάβολο, έχασα το χρόνο μου, αλλά έχω κι εγώ κάτι εμμονές, να τελειώνω τα βιβλία που αρχίζω για να μην προσβάλλω το συγγραφέα. Γιάννη (Ξανθούλη), μην προσβάλλεσαι, το διάβασα όλο και σιχτίρισα την ώρα και τη στιγμή.
GUSTAVE FLAUBERT, Madame Bovary. Εντυπωσιαστήκατε ε; Μα τι νομίζατε αγαπητοί φίλοι ότι δε μπορούμε να διαβάσουμε κλασική λογοτεχνία, ότι δεν είναι για μας οι σοβαροί συγγραφείς; Μα, όχι, όχι. (Βέβαια το βιβλίο πάλι τσάμπα το κονομήσαμε, από τα δωράκια της Κυριακάτικης, αλλά τεσπά). Καταρχήν η μετάφραση είναι κι αυτή παλιά, του Κωνσταντίνου Θεοτόκη («Η Τιμή και το Χρήμα», «Σκλάβοι στα Δεσμά τους») και πραγματικά δυσκολεύει την ανάγνωση. Το βιβλίο στην αρχή μου φαινόταν βαρετό. Με το να διαβάζω τόση σύγχρονη λογοτεχνία μετά δυσκολεύομαι να διαβάσω 19ο αιώνα. Θέλει κι αυτό μια εκπαίδευση, μη νομίζετε. Σιγά σιγά όμως μπαίνεις στο νόημα που δεν είναι τελικά η ιστορία της άπιστης κας Μποβαρύ αλλά η ειρωνεία για όλους αυτούς τους μπουρζουάδες που συσσωρεύουν αντικείμενα, παντρεύονται χωρίς να αγαπούν και μετά έχουν μια βαρεμάρα, μια ennui, μια κατάθλιψη χωρίς να ξέρουν γιατί. Ειδικά ο τρόπος που τελειώνει το βιβλίο η τελευταία φράση είναι ξεκαρδιστική κατά τη γνώμη μου.
CAROLE SHIELDS, Unless. Από τα τέσσερα αυτά βιβλία αυτό ήταν το καλύτερο. Η συγγραφέας από τον Καναδά, πολύ αγαπημένη εκεί, είχε κερδίσει πολλά βραβεία (αν σημαίνει κάτι αυτό) ανάμεσα τους και το Πούλιτζερ για το βιβλίο Stone Diaries που έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά. Επίσης ένα άλλο που έχει μεταφραστεί εδώ είναι το «Πάρτυ του Λάρυ» (φανταστικό κι αυτό, το διάβασα). Ίσως πρέπει να γράψω πιο διεξοδικά γι αυτή και γιατί με συγκίνησε τόσο αυτό το μικρό βιβλιαράκι. Η πλάκα είναι ότι το απέφευγα, ενώ το είχα τόσο καιρό στο σπίτι επειδή είχα σχηματίσει μια εσφαλμένη εντύπωση γι αυτό. Αλλά είναι υπέροχο, τρυφερό, σύγχρονο, συγκινητικό με λίγα λόγια. Στο «Πάρτυ του Λάρυ» ο Λάρυ ήταν (προφανώς) ο ήρωας και το πιο εντυπωσιακό ήταν ότι περιέγραφε την ψυχολογία του πολύ πειστικά. Εδώ η ηρωίδα είναι μια συγγραφέας, μάνα και σύζυγος που προσπαθεί να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι η 18χρονη κόρη της τα εγκαταλείπει όλα για να ζητιανεύει στους δρόμους και να δίνει τα χρήματα στους φτωχούς. Ταυτόχρονα η ζωή συνεχίζεται, έχει άλλες δυο κόρες, γράφει και το δεύτερο βιβλίο της για να ξεχνιέται, έχει τις φίλες της, ένα πιεστικό editor και την απασχολεί ιδιαίτερα η θέση της γυναίκας. Τα βιβλία της δεν έχουν ιδιαίτερη πλοκή , δε συμβαίνουν και πολλά εκεί μέσα αλλά τελικά έτσι είναι η ζωή. Διάβασα αυτή τη συνέντευξη της στον Observer και λέει μερικά ωραία: « Κάποτε με ανησυχούσε που με χαρακτήριζαν γυναικεία συγγραφέα, αλλά όχι πια. Γιατί να ανησυχώ, οι γυναίκες διαβάζουν τα πιο πολλά βιβλία». Μετά λέει ότι άρχισε να γράφει επειδή δε διάβαζε πουθενά για τις γυναίκες που γνώριζε Οι ηρωίδες ήταν είτε γκομενίτσες (bimbos) είτε σκύλες (bitches). Είχε πάει λέει σε μια ομιλία του μεγάλου κριτικού George Steiner και όταν τον ρώτησε γιατί δεν ανέφερε καμιά γυναίκα συγγραφέα αυτός απάντησε ότι δεν υπήρχαν. Υπάρχουν μερικές τον 19ο αιώνα αλλά τον 20ο το είδος εξέλειψε. Στο βιβλίο υπάρχει και αυτό το θέμα για το ότι οι άντρες δεν ενδιαφέρονται για τις σκέψεις των γυναικών. Και συνεχίζει η Shields: «Νομίζω ότι οι άντρες θέλουν να βρίσκονται κοντά στις γυναίκες. Ευχαριστιούνται με τη θηλυκότητα τους και ανακουφίζονται από αυτή. Αλλά νομίζω επίσης ότι δεν ενδιαφέρονται και πολύ για το πώς λειτουργούν οι συνάψεις του γυναικείου εγκέφαλου». Σωστή η Κάρολ. Αυτό θεωρείται από τα πιο σκοτεινά βιβλία της αν και εγώ το βρήκα πολύ αισιόδοξο τελικά. Βάζω και τη φωτογραφία του βιβλίου γιατί μου άρεσε και μόνο να το κρατάω στα χέρια μου. Τελειώνω με κάτι άλλο που είπε η ίδια σχετικά με την ανάγνωση που νομίζω ότι ταιριάζει πολύ σε αυτό το μπλογκ. « Το διάβασμα είναι εξ’ορισμού μια μοναχική πράξη, και η κοινωνία μας είναι κάπως καχύποπτη με αυτούς που κυνηγούν την ευχαρίστηση τους μόνοι τους. Αλλά σε 25 χρόνια από σήμερα προβλέπω ότι θα ξανα- ανακαλύψουμε το βιβλίο. Ξαφνικά οι άνθρωποι θα λένε για το βιβλίο: πόσο φορητό, πόσο μικρό, πόσο άμεσο, πόσο οικονομικό, πόσο ζεστό, πόσο ευλογημένα σιωπηλό, πόσο ζωντανό, πόσο διαρκές, πόσο αλληλεπιδραστικό, πόσο επαναστατικό!».

New template

2006-06-16T09:29:00.000+03:00

Πως σας φαίνεται το καινούριο μου δέρμα; Το βαρέθηκα το άλλο έτσι μαύρο κι άραχλο, ενώ εγώ είμαι πολύχρωμη πάντα και ειδικά τώρα το καλοκαίρι. Από χθες ψάχνω για free templates, αυτό ήταν το πιο εύκολο γιατί δεν είχε ξεχωριστές εικόνες (το βρήκα εδώ) αλλά τώρα που έχω χρόνο θα εντρυφήσω περισσότερο στο web design και θα σας καταπλήξω :-).

School is over!

2006-06-14T23:02:00.000+03:00

Αύριο είναι η τελευταία μέρα του σχολείου. Ζήτωωωω! (θέλω να φωνάξω απ΄τη χαρά μου αλλά είμαι σίγουρη ότι θα πέσουν να με φάνε. Σε κάποιο μπλογκ εδώ μέσα είχα δει μια συζήτηση όπου ο μπλόγκερ έλεγε με λίγα λόγια ότι όποιος δε δουλεύει δεν πρέπει να αμείβεται, συμπεριλαμβανομένων των εκπαιδευτικών, των ασθενών, των εγκύων). Οι τελευταίες μέρες είναι ωραίες γιατί τα παιδιά τα πιάνει ξαφνικά μια ευαισθησία και σου εκφράζουν την αγάπη τους γραπτά και προφορικά. Σήμερα φεύγοντας απ’το σχολείο (δε θα είμαι στο ίδιο του χρόνου), μια ομάδα παιδιών άρχισαν να τραγουδάνε James Blunt, αλλά είχαν αλλάξει τους στίχους σε Goodbye my teacher. Νομίζω ότι απέδωσαν τα μαθήματα με τραγούδια που τους έκανα όλη τη χρονιά.
Θέλω και να μιλήσω για το σχολείο γιατί τώρα τελευταία γίνονται ένα σωρό πράγματα που το αφορούν κι εγώ περί άλλα τυρβάζω. Δεν είναι ότι δε με απασχολούν αλλά μερικές φορές πονάνε τόσο που δεν ξέρω τι να γράψω χωρίς να γίνω γραφική.
Το θέμα του Άλεξ. ΠΟ-ΝΟΣ. A-ΠΕΛ-ΠΙ-ΣΙ-Α. (Διαβάστε κι αυτό)
Δε θα πω ότι δεν το περίμενα όμως. Λίγο να παρακολουθούσες τα γεγονότα στην Αγγλία και στις ΗΠΑ, το έβλεπες ότι ήταν θέμα χρόνου να συμβεί κι εδώ κάτι τέτοιο. Η βία στα σχολεία: υπάρχει ίσως περισσότερο από παλιά, δεν ξέρω οι φίλοι/αγόρια μου λένε ότι πάντα πλακώνονταν στα διαλείμματα και ρίχνανε πέτρες και τρομοκρατούσαν τους μικρότερους.
Οι δάσκαλοι: εδώ ερχόμαστε στα δύσκολα. Προτού αρχίσετε να μιλάτε για το σινάφι μου να σας πω εγώ πρώτη. Το ξέρω ότι υπάρχουν τεμπέληδες, αδιάφοροι, ρατσιστές, στενόμυαλοι ανάμεσα μας. Η διαφορά μας είναι ότι εγώ νομίζω ότι υπάρχουν παντού όχι μόνο στο σχολείο. Και σίγουρα όχι μόνο στο Δημόσιο σχολείο όπως ίσως πιστεύει ο συνάδελφος Padrazo. (πολύ με στενοχώρησε αυτό το ποστ). Και δεν έχουμε πάει όλοι στο δημόσιο σχολείο για να αράξουμε(σε άλλο ποστ θα σας διηγηθώ πως έφτασα εκεί και γιατί) μερικοί μπορεί να πήγαμε από ρομαντισμό.
Δεν μπορώ να καταλάβω πως για ό,τι κακό γίνεται, φταίει το δημόσιο σχολείο και οι τεμπέληδες οι δάσκαλοι και για ό,τι καλό (παιδιά που αριστεύουν, που παίρνουν υποτροφίες, εφημερίδες που εκδίδονται) παίρνουν τα εύσημα οι δάσκαλοι του φροντιστηρίου.
Η τριτοβάθμια εκπαίδευση: είμαι λίγο αδιάβαστη και φοβάμαι ότι ο φίλος Αθήναιος θα με κάνει με τα κρεμμυδάκια όπως την πτωχή δικηγόρο και δε θα χορέψουμε κιόλας) :-). Ήταν μεγάλη έκπληξη πάντως που υποχώρησε έτσι η κυβέρνηση. Απορώ κιόλας που το να τελειώνεις τις σπουδές σου σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα λέγεται εντατικοποίηση. Για το άσυλο και τις εταιρείες έχουν δίκιο νομίζω.
Ουφ τα έγραψα και ηρέμησα. Τώρα μπορώ να συνεχίσω το διάβασμα μου και να αρχίσω να ετοιμάζω τις βαλίτσες μου. Είμαι τόσο ενθουσιασμένη που θα μπορούσα να φτιάξω τα πράγματα μου από σήμερα και να κάθομαι πάνω στο σάκο μέχρι την επόμενη Πέμπτη. Η Μουτσούνα περιμένει.

Dear girls

2006-06-08T22:48:00.000+03:00

Αυτή η διαφημιστική ιδέα της Ελβετίας που προτείνει στις/στους συζύγους των φιλάθλων να πάνε Ελβετία ενώ το έτερον ήμισυ είναι στο Μουντιάλ, εμένα με ενθουσίασε. Ακόμη και στην Ελβετία, την πιο αποστειρωμένη Ευρωπαϊκή χώρα θα πήγαινα για να αποφύγω αυτό τον εφιάλτη. Τέρμα τα ψέματα. Αύριο αρχίζει, και θα ξαναδώ τον άντρα μου στις 9 Ιουλίου. Άσε που και αυτά τα φιλικά την τελευταία εβδομάδα, στο λαιμό μου έχουν καθίσει.
Anyway, διάβασα τις οδηγίες προς ναυτιλλόμενους και κατάλαβα ότι πρέπει να εξαφανιστώ απ’το σπίτι.
Ευτυχώς μετά τις 22 την κάνω για Νάξο οπότε 13 μερούλες είναι αυτές, θα περάσουν…
Βέβαια θα μπορούσα να το δω κι αλλιώς το ζήτημα, και να πω «Φτου ξελευθερία…». Σωστό κι αυτό!

Philip Roth - The Plot against America

2006-06-01T21:48:00.000+03:00

Ένα βιβλίο ιστορικής φαντασίας; Πως να το χαρακτηρίσω; Ο συγγραφέας δημιουργεί ένα μυθιστόρημα βασιζόμενος σε ένα φανταστικό σενάριο: Τι θα γινόταν αν στις Αμερικάνικες Προεδρικές εκλογές του 1940 (πραγματικό γεγονός) αντί να κερδίσει ο Ρούζβελτ κέρδιζε ο Τσαρλς Λίντμπεργκ (φανταστικό γεγονός); Ο Λίντμπεργκ γνωστός για τις αντισημιτικές και φιλοναζιστικές του απόψεις (πραγματικό γεγονός) στο βιβλίο παρουσιάζεται ως ο αδιαφιλονίκητος υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων που κερδίζει άνετα τις εκλογές (φανταστικό γεγονός)
Κι έτσι παίζοντας ανάμεσα στο φανταστικό και το πραγματικό χτίζει την ιστορία του ο Ροθ. Σε αυτήν την ιστορία ήρωες είναι η οικογένεια του ίδιου του συγγραφέα, που αφηγείται και την ιστορία χωρίς να χρησιμοποιεί κάποιο από τα alter ego του.

Χρησιμοποιώντας αυτό το τέχνασμα μιλάει για την Εβραϊκότητα, όπως σε όλα τα βιβλία του άλλωστε, αλλά αν κάνουμε μια αναγωγή στη σημερινή εποχή μπορούμε να πούμε ότι μιλάει για τη θρησκευτική διαφορετικότητα. Το ζήτημα της ταυτότητας το παλεύει πολύ ο Ροθ και δεν είναι ο τύπος που θα χαριστεί.

Ο οχτάχρονος Ροθ περιγράφει την οικογένεια του σε σχέση με την Εβραϊκότητα του. Μιλάει για κοινωνίες σε μεγάλο βαθμό διαχωρισμένες. Τα σχολεία έχουν κυρίως Εβραϊκό πληθυσμό, οι γειτονιές το ίδιο. Ο πατέρας του ήρωα αρνείται μια προαγωγή που θα βελτίωνε μεν τον τρόπο ζωής τους αλλά θα σήμαινε μετακόμιση σε περιοχή με χριστιανούς κυρίως δηλαδή υποβάθμιση της κοινωνικής τους ζωής.

Ταυτόχρονα όμως τονίζει και την Αμερικάνοτητα των ηρώων. Είναι δηλαδή Εβραίοι αλλά είναι πρωτίστως Αμερικάνοι. Δεν είναι άλλωστε και φανατικά θρησκευόμενοι, πάνε που και που στη συναγωγή. Ο πατριωτισμός τους όμως είναι αδιαμφισβήτητος. Δε γνωρίζουν άλλη πατρίδα άλλωστε, εκεί γεννήθηκαν οι γονείς και τα παιδιά κάποιοι παππούδες εμιγκρεδες έχουν ήδη πεθάνει. Κάτι τύποι που κάνουν έρανο για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ αντιμετωπίζονται ως γραφικοί, είμαστε στο 1940 άλλωστε.
Θαυμάζουν το Ρούζβελτ και είναι πολιτικοποιημένοι, διαβάζουν εφημερίδες και παρακολουθούν τις εξελίξεις στην Ευρώπη ο πατέρας είναι ένας Εβραίος που δε μασάει τα λόγια του (loudmouth Jew).

Σιγά σιγά λοιπόν μας βάζει σε ένα κόσμο που ο Δημοκρατικός Ρούζβελτ χάνει έδαφος. Ο Ρούζβελτ υποστηρίζει την Αγγλία και χαρακτηρίζεται από τους Ρεπουμπλικάνους ως πολεμοκάπηλος. Ο μέσος Αμερικάνός δε θέλει να εμπλακεί, τι δουλειά έχει σε αυτόν τον Ευρωπαϊκό πόλεμο
Ο δε Λίντμπεργκ είναι ένας φανταχτερός πρόεδρος, αγαπητός και δημοφιλής, επικοινωνιακός θα λέγαμε σήμερα. Με διάφορα τρικ και κυρίως χρησιμοποιώντας την αεροπορική του δεινότητα (αναφέρεται στο γνωστό Λίντμπεργκ που πρώτος διέσχισε τον Ατλαντικό με το αεροπλάνο του) βρίσκεται κοντά στον Αμερικάνικο λαό. Υποβόσκει και μια σύγκριση με το Ρούζβελτ που ήταν ανάπηρος και πήγαινε όπου μπορούσε με το καροτσάκι.

Τώρα που ξεκίνησα να γράφω συνειδητοποιώ τις ομοιότητες με τη σημερινή εποχή.
Οι Εβραίοι ήρωες είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στις διακρίσεις εις βάρος τους ενώ οι υπόλοιποι «αυθεντικοί» Αμερικάνοι τους λένε: «Έλα, μωρέ, δεν έγινε τίποτε, μην είσαι τόσο ψείρας, τόσο σχολαστικός βρε παιδάκι μου». Μήπως σας θυμίζει κάτι; Κάποιοι δημοσιόγράφοι βλέπουν την κατάσταση και υποψιάζονται πού θα οδηγήσει. Λοιδορούνται όμως και στο βιβλίο δολοφονούνται κιόλας.

Νομίζω λοιπόν ότι το βιβλίο δημιουργώντας αυτή τη φανταστική κατάσταση θέλει να κάνει ένα σχόλιο για το σήμερα. Μπορεί ο Εβραϊσμός να μην υποφέρει τόσο στις ΗΠΑ πια αλλά για να σκεφτούμε τί γίνεται αλλού. Ακόμη κι εδώ στη χώρα μας είναι τόσο συνηθισμένες οι θεωρίες συνωμοσίας σύμφωνα με τις οποίες οι Εβραίοι φταίνε για όλα τα κακά της μοίρας μας, που πια δεν τους δίνουμε σημασία, δυστυχώς. Αλλά και άλλες θρησκείες κυνηγούνται και αντιμετωπίζονται ρατσιστικά.
Άλλο θέμα που θίγει είναι οι δημοφιλείς πολιτικοί και πως αυτοί προωθούνται από τα ΜΜΕ βασιζόμενοι στο επικοινωνιακό τους προφίλ.
Οι χαρακτήρες είναι ωραία χτισμένοι από τον ανήσυχο πατέρα και το μικρό Φίλιπ ως τους περιφεριακούς όπως οι πουλημένοι θρησκευτικοί αρχηγοί, ο ανηψιός που φεύγει να πολεμήσει, η γειτόνισσα που διώκεται άδικα και άλλους πολλούς.

Πολύ ενδιαφέρον το θέμα λοιπόν βαθιά πολιτικό όπως και όλα τα βιβλία του Ροθ. Το γράψιμο όμως με κούρασε, το ομολογώ. Όταν το πρωτοάρχισα κουβάντιαζα με κάτι φίλους και τους ανέφερα ότι διαβάζω το Ροθ. «Α, πα, πα, δεν τον αντέχω, πολύ φλύαρος βρε απιδί μου», αναφώνησε ο Τάσος. Σας συμβαίνει κι εσάς αυτό, να ακούτε μια αλήθεια από άτομα που δεν το περιμένετε; Πράγματι σε αυτό το βιβλίο ο Ροθ φλυαρεί. Οι λεπτομερείς περιγραφές των γραμματοσήμων του μικρού Ροθ τραβάνε σε μάκρος πιστεύω. Σε βάζουν σε μια ατμόσφαιρα βέβαια. Δεν ξέρω αν θα είχε καταφέρει αλλιώς να με βάλει στο σύμπαν της οικογένειας, να ξυπνάω κι εγώ στο μιρκό Νεοϋορκέζικο διαμέρισμα τους, να σκέφτομαι τι γεύση να έχουν τα φαγητά τους και να βιώνω την τρελλή αγωνία της μάνας προς το τέλος.
Κάτι άλλο που καταφέρνει είναι ότι ακόμη και τα επιχειρήματα των ανυποψίαστων Εβραίων ακούγονται πειστικά, θέλει σκέψη για να τα αντικρούσεις.

Δυο μήνες ζούσα στο Νιουαρκ με τους Ροθ και ώρες ώρες σιχτίριζα την ώρα και τη στιγμή που τους γνώρισα. Τώρα που τους άφησα στην τύχη τους, μου λείπουν.
Τώρα θέλω να διαβάσω και τον «Καθηγητή του Πόθου» που μου πάει καλύτερα σαν θέμα! Περισσότερα για τον Ρόθ, τα βραβεία και τη ζωή του γενικά εδώ και εδώ.

Βαριέμαι

2006-05-28T22:21:00.000+03:00

Κυριακή βράδυ, πάλι μόνη, η μικρή κοιμήθηκε κι εγώ βαριέμαι μπροστά στην οθόνη.
Δε θέλω να διαβάσω, σήμερα τέλειωσα ένα βιβλίο και έχω σαν αρχή να μην ξεκινάω καινούριο την ίδια μέρα (γιατί τα μπερδεύω). Είμαι και κουρασμένη, πήγα Θεσσαλονίκη γύρισα, έχω κάνει ένα σωρό δουλειές, πήγα και σε μια βάφτιση.
Μου φαίνεται θα πάω να αγοράσω ένα παγωτό και θα καθίσω στη βεράντα να το φάω...

ΑΒΓομελέτα

2006-05-26T19:14:00.000+03:00

Έχω ένα πολύ όμορφο βιβλίο. Το λένε «ΑΒγάτισμα», το έχει γράψει η Μαρία Μαμαλίγκα, και το έχει εικονογραφήσει ο Τάσος Παυλόπουλος (εκδόσεις ΑΓΡΑ, 1999). Είναι ένα βιβλίο με ποιήματα που αρχίζουν με κάθε γράμμα του αλφάβητου και έχουν σχέση με το φαγητό (τα περισσότερα)
Το πρώτο είναι το εξής:

ΑΒΓομελέτα

Αν είναι η ανάγνωση απαλή φωτιά,
η αλφαβήτα αλάτι και τα βιβλία αβγά,
πιπέρι αν είναι το μελάνι,
άς’την καρδιά σου να γενεί τηγάνι.

Όσο αχνίζει η ομέλετα
κράτα τα μάτια σου ανοιχτά
κι αβγοΜΕΛΕΤΑ.

Ο Τάσος Παυλόπουλος είναι ένας ζωγράφος που μου αρέσει πολύ και οι ζωγραφιές του είναι εξ’ισου τρελλές και ανατρεπτικές με τα ποιήματα. Το βιβλίο το αγόρασα γιατί μου άρεσε το πρώτο ποίημα που διάβασα στο βιβλιοπωλείο. Μετά ανακάλυψα ότι η ποιήτρια ήταν και κόρη της παλιάς μου Λυκειάρχισσας, μιας κυρίας με λευκά μαλλιά που δεν την τάραζε τίποτε απ’όσα κάναμε (οι μαθητές της Γ Λυκείου) πλέον! Έχει γράψει κι άλλα βιβλία με ποιήματα (Μια ανόητη Γεωγραφία, εκδόσεις ΕΣΤΙΑ), αλλά το ΑΒγάτισμα είναι πιο πετυχημένο.

¡Viva España!

2006-05-14T20:06:00.000+03:00

Εδώ και λίγο καιρό διαβάζω τη Χουανίτα, δεν ξέρω ποια είναι, μάλλον μια Ελληνίδα που ζει στη Μαδρίτη. Κατεβάζω τα ωραία τραγούδια που έχει ανεβάσει εκείνη, μουσικές απ’την Ισπανία ή το Μεξικό ή όπου αλλού στη Λατινική Αμερική. Έτσι τώρα θέλω να γράψω για τη σχέση μου με τα Ισπανικά. Δε θυμάμαι πότε ακριβώς διάβασα τα «100 χρόνια μοναξιάς» του Μαρκές. Πρέπει να ήμουνα στο Γυμνάσιο. Είχα εντυπωσιαστεί φυσικά. Και μετά μια φίλη μου χάρισε τον «Έρωτα στα Χρόνια της Χολέρας». Εκεί κόλλησα πραγματικά και προσπάθησα να διαβάσω όσα περισσότερα μπορούσα από αυτό το μεγάλο παραμυθά. Γύρω στα 18 ο Μάκης με μύησε στο σύμπαν ενός άλλου μεγάλου του Ernesto Sabato. Περί Ηρώων και Τάφων, Αβαδδών ο Εξολοθρευτής, το Τούνελ. Ένα σκοτεινό κόσμο γεμάτο σέκτες τυφλών λέξεις που δεν καταλάβαινα αλλά κι έναν έρωτα πιο δυνατό απ’όλα. Πραγματικά έχουν περάσει τόσο χρόνια που τα διάβασα κι όπως έχω ως αρχή να μην ξαναδιαβάζω βιβλία (τόσα πολλά βιβλία, πότε να προλάβω) τώρα μόνο θυμάμαι την ατμόσφαιρα και ότι κούρνιαζα στο κρεβάτι μου διαβάζοντας μέχρι το πρωί. Όταν διάβασα το «Περί Ηρώων και Τάφων» αποφάσισα ότι ήθελα να μάθω Ισπανικά για να διαβάσω αυτό το συγγραφέα. Πέρασαν βέβαια μερικά χρόνια μέχρι να το καταφέρω αλλά αφού το αποφάσισα… Παραδόξως πρώτα διάβασα το Σάμπατο και μετά τον Μπόρχες, το γίγαντα της Λατινοαμερικάνικης Λογοτεχνίας που επηρέασε και το Σάμπατο ανάμεσα σε άλλους.
Το 1993 στο 3ο έτος του Πανεπιστημίου έψαχνα να φύγω με καμία ανταλλαγή Erasmus. Πάω στην υπεύθυνη καθηγήτρια την κα Λύτρα, καλή της ώρα, και μου λέει, «Για Αγγλία και Ολλανδία δεν έχω τίποτε αλλά υπάρχει μια θέση στη Σεβίλλη, τη θες; Δεν θέλει κανένας άλλος». Ευτυχώς! Το Νοέμβριο σε ένα ταξίδι με κλινάμαξα για Λάρισα, γνωρίζω ένα ωραίο αγόρι, το Μ.Τ.(μην του το πεις Στάθη) και μου λέει έχω τη μέθοδο της Ιντερλινγκουα για Ισπανικά, τη θες; Of course. Ξεκινάω λίγο λίγο αλλά ο Φλεβάρης ήρθε γρήγορα κι εγώ είχα μάθει να λέω (με άψογη προφορά ομολογουμένως) Me llamo Ana, soy Griega y tengo 22 años. (Με λένε Άννα είμαι Ελληνίδα και είμαι 22 χρονών). Με αυτά τα εφόδια και τεράστια περιέργεια προσγειώνομαι στη Σεβίλλη στις 5 Φεβρουαρίου του 1994. Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι στις 6-7 το βραδάκι και ακόμη δεν είχε νυχτώσει. Τι ωραία χώρα! αναφώνησα.

Με τη Σεβίλλη μεγάλος έρωτας. Μια πόλη μέσα απ’τα παραμύθια. Ήταν λίγο μετά την Expo 92 και την είχαν συμμαζέψει αρκετά, έχει και γέφυρα Καλατράβα αλλά κυρίως έχει ιστορία, έχει Μαυριτάνικο αίμα, έχει φλαμένκο έχει μαγέρικα η τηγανίλα Απλωνόταν σε όλη την πόλη απ’τις 11 το πρωί μέχρι τη νύχτα. Περπατούσα όλη μέρα στα στενά της παλιάς πόλης (Barrio Santa Cruz η παλιά Εβραϊκή συνοικία), δίπλα στο ποτάμι, στις γειτονιές, στους κεντρικούς δρόμους με τα μαγαζιά. Όταν ήμουνα σπίτι έβλεπα μεταγλωττισμένες σαπουνόπερες και ταινίες. Οι συγκάτοικοι μου δεν ήξεραν Αγγλικά και έπεσα κατ’ευθείαν στα βαθιά. Εκεί δεν ξεχώριζα καθόλου, φατσικά τουλάχιστον, στο λεωφορείο οι γιαγιάδες μου μιλούσαν Ισπανικά ροδάνι η γλώσσα τους κι εγώ τους απαντούσα με το ποιηματάκι που σας είπα παραπάνω. Αλλά κι εγώ έβλεπα τους ανθρώπους γύρω μου και μου θύμιζαν Έλληνες, συγκεκριμένα ήταν ένας τύπος στη γειτονιά που μου θύμιζε το θείο μου το Γιώργο απ’τη Νάξο.
Αρχίσαμε και τα μαθήματα γλώσσας στο Πανεπιστήμιο όπου μέσα σ’ένα μήνα «πήδηξα» 2 τάξεις γιατί τα μάθαινα γρήγορα. Έκανα παρέα με κάτι Ισπανούς και βγαίναμε κάθε βράδυ, μεθούσαμε και το πρωί τρώγαμε churritos ένα γλυκό που μοιάζει με λουκουμάδες αλλά πιο μακρύ και από πάνω βάζαμε και μερέντα. (Στα ισπανικά merendar σημαίνει τρώω ένα μικρό απογευματινό κολατσιό, τρομερή γλώσσα). Μιλάμε για κραιπάλη . Όταν έφτασα στην Ισπανία ήμουνα 52 κιλά, όταν έφυγα 56. Εκείνα τα κιλά δεν τα έχασα ποτέ έχουν μείνει πάνω μου για να μην ξεχνάω, αλλά είναι μικρό το τίμημα. Τώρα τα γράφω και συγκινούμαι. Η Σεβίλλη όσο πλησίαζε η άνοιξη γινόταν και πιο όμορφη, ήρθε και η Semana Santa η δική τους Μεγάλη εβδομάδα. Εκεί στο Νότο της Ισπανίας η θρησκεία είναι πολύ σημαντική θυμίζει τη δική μας κατάσταση εδώ, να μην πω ότι υπάρχει περισσότερη φανατίλα (μόνο που δεν μπερδεύεται με το κράτος). Ο συντηρητισμός (και η υποκρισία αυτά πάνε πακέτο) σε όλο του μεγαλείο.
Τον Απρίλιο η Fiesta de Avril άλλη κραιπάλη αυτή. Σας λέω όλη την Άνοιξη είχαμε φιέστες και πάρτι και μπάρμπεκιου και μπάνια στον Ατλαντικό και βόλτες στο Γουαλδακιβίρ. Αχχ!

Τώρα βέβαια τα έχω ωραιοποιήσει στο μυαλό μου, ήμουνα πολύ μικρή, ξένοιαστη, ελεύθερη (πρώτη φορά που δε δούλευα κιόλας) σε μια υπέροχη πόλη, ήταν μια φάση που γνώρισα πολλούς ανθρώπους. Τότε θυμάμαι ότι περνούσα και πολλές ώρες μόνη μου διαβάζοντας στο δωμάτιο μου και ακούγοντας μουσική.
Έφυγα ένα βράδυ του Ιουνίου, με το λεωφορείο για Μαδρίτη. Το προτελευταίο βράδυ βγήκα με τα αγόρια και γύρισα στο σπίτι στις 9 το πρωί μετά από churros πάλι. Ο Αλεχάντρο έκλαιγε και μου εξομολογήθηκε τον έρωτά του εκείνο το βράδυ (αμάν πια αυτοί οι Ισπανοί, πάντα της τελευταίας στιγμής). Το τελευταίο βράδυ οι συγκάτοικοι Μερσέδες και Μπεατρίθ είχαν οργανώσει ένα μίνι πάρτυ στο σπίτι με όλα τα αγαπημένα μου Ισπανικά φαγητά και μου χάρισαν κι ένα μπλουζάκι που λέει Sevilla. Πάνω έγραψαν vuelve pronto (Γύρνα σύντομα) αλλά εγώ δεν έχω γυρίσει από τότε.

Εκεί διάβασα πολλά βιβλία, στα Αγγλικά. Στο Πανεπιστήμιο έπρεπε να διαβάσω όλα τα βιβλία που είχαν κάνει απ’΄την αρχή του έτους. «Δε γίνεται μου είπαν είναι πολλά, διάβασε τα μισά». Χα, δεν ήξεραν με ποιον έμπλεξαν. Διάβασα και μερικά επιπλεόν. Όταν γύρισα, ο έρωτας με τα Ισπανικά συνεχίστηκε, μαθήματα στο Θερβάντες στην Αθήνα άρχισα να διαβάζω και τα πρώτα μου βιβλία στα Ισπανικά. Στο πρώτο μάθημα μάλιστα μας διαβάζει μια παράγραφο από το coursebook που τελικά ήταν ένα απόσπασμα από το «Περί Ηρώων και Τάφων».

Αυτή η γλώσσα με συγκινεί. Είναι κι εύκολη για μας τους έλληνες γιατί τους φθόγγους (θ,χ) τους έχουμε, σε αντίθεση με τους Αγγλοσάξονες που όσο καλά κι αν τη μάθουν πάντα ξεχωρίζουν. Αλλά είναι οι ήχοι της κυρίως που με επηρεάζουν με ένα σωματικό τρόπο.

Τα παραπάνω τα έγραψα ακούγοντας διάφορες ισπανόφωνες μουσικές: Bebe, Ojos de Brujo, Amparanoia, Mana, Gotan Project, Juanes, Caceres.

Μαρμελάδα Φράουλα

2006-05-10T20:27:00.000+03:00

Περνάω μια εύκολη εβδομάδα κι έτσι χθες αποφάσισα να φτιάξω την περίφημη μαρμελάδα φράουλα του Αθήναιου. Αγόρασα τις φραουλίτσες απ’τη λαϊκή τις άφησα μια μέρα εκτός ψυγείου να ωριμάσουν και σήμερα καταπιάστηκα.

Τώρα θα μπορούσα να σας παραμυθιάσω ότι όλα πήγαν τέλεια και ότι τώρα η μαρμελάδα μου βρίσκεται στo αποστειρωμένo βαζάκι της.
Αμ, δε. Κάποια στιγμή την κατεβάζω από τη φωτιά. Όταν όμως πάω λίγο αργότερα να επιθεωρήσω την κατάσταση διαπιστώνω ότι έχει αρχίσει να πήζει επικίνδυνα. Τώρα απόγευμα πλέον έχει γίνει τόσο πηχτή που δεν πέφτει από το κουτάλι. Είναι λίγο σαν πηχτό, πολύ πηχτό όμως ζελέ.
Από γεύση σκίζει πάντως, ο συνδυασμός γλυκού και πιπεριού είναι απίθανος. Το έβαλα (με πολύ προσπάθεια) πάνω σε μια φετούλα ζυμωτό ψωμί και είναι τρέλα. Γαμώτο, γιατί δε μου πετυχαίνουν οι μαρμελάδες; Ή θα είναι πολύ νερουλές ή θα πήζουν μέχρι αηδίας. Λείπει και ο Αθήναιος να μας δώσει καμιά συμβουλή.

Οι φωτογραφίες άσχετες με το ποστ. Η πρώτη είναι η βεράντα μου τώρα που έχουν αρχίσει να ανθίζουν όλα. Η παρακάτω είναι μια διαφήμιση που βλέπω κάθε μέρα στο δρόμο για το σχολείο. Ο τύπος έχει γεμίσει όλα τα χωριά με τέτοιες πινακίδες. Ειδικά αυτό το ενοικιάζονται αλατιέρες με κάνει να χαμογελάω κάθε μέρα!

Who's afraid of the big bad book?

2006-05-07T19:49:00.000+03:00

Με τα βιβλία η σχέση μου αρχίζει πολύ παλιά. Δε θυμάμαι το πρώτο βιβλίο που έπιασα στα χέρια μου, θα ήμουνα μωρό. Έχω ένα μπαμπά που λατρεύει τα βιβλία και μου μετέδωσε αυτή του την αγάπη αυτούσια. Από μικρά μας έφερνε εμένα και τον αδερφό μου ένα σωρό βιβλία. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια φορά γύρω στο 1977 που μας έφερε μια σειρά από Γαλλικά βιβλία. Κανείς μας δε μιλούσε Γαλλικά ακόμη, αλλά μάλλον τα είχε βρει σε προσφορά και τα πήρε. Ο πατέρας μου αγαπάει τα βιβλία τόσο πολύ που αγοράζει κι ένα σωρό πατάτες, που δε διαβάζει. Ή αγόραζε βιβλία για να τα διαβάσω εγώ όταν μεγαλώσω, βιβλία δύσκολα ή πολύ εξειδικευμένα, εκδόσεις του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας. (Περιττό να πω ότι για το μπαμπά μου είμαι πολύ σπουδαίο άτομο και περιμένει τρομερά επιτεύγματα, όπως το να πάρω το Νόμπελ Λογοτεχνίας ας πούμε. Το ότι δεν έχω αρχίσει ακόμη να γράφω δεν τον πτοεί, εκείνος πάντα πιστεύει σε μένα.) Η μεγαλύτερη αγοραστική πατάτα που έχει κάνει είναι η αγορά των απάντων του Λένιν (36 τόμοι δερματόδετοι). Αμφιβάλλω αν ανοίχτηκαν έστω και μια φορά. Και ο μπαμπάς μου είναι δεξιός! (κατά κάποιο τρόπο, εκείνος λέει ότι είναι ένας φιλελεύθερος αριστερός, άντε βγάλε άκρη). Αν κάποιος ενδιαφέρεται γι αυτά τα βιβλία πάντως, ευχαρίστως να του τα χαρίσουμε, υπάρχει μόνο το πρόβλημα της μεταφοράς από τη Ρόδο.

Συνειδητά τώρα, το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι να διαβάζω και να με συγκινεί ήταν η ιστορία της Μικρής Φαντέτ. Ήμουνα Δευτέρα Δημοτικού στα Καμένα Βούρλα και η δασκάλα μου, η κυρία Βάσω, στο τέλος της χρονιάς μου χάρισε ένα βιβλίο. Το είχα διαβάσει δέκα φορές και δεν ξέρω πώς, μάλλον σε κάποια μετακόμιση, το έχασα. Φέτος μια φίλη μου ζήτησε να της βρω «Το ημερολόγιο της καρδιάς» της Γεωργίας Σάνδη. Εκεί που έψαχνα στην Πρωτοπορία, για τα βιβλία της συγγραφέα, έπεσα πάλι πάνω στη Μικρή Φαντέτ. (απαίσιο εξώφυλλο αλλά never judge a book by its cover). Έκανα μεγάλη χαρά και τώρα επιτέλους το ξαναπόκτησα και το έχω δίπλα στο κρεβάτι μου.

Από τότε πολλά βιβλία, παιδικά, εφηβικά, για μεγάλους, από τότε που γέννησα την κόρη μου ξαναγύρισα στα παιδικά και τα ευχαριστιέμαι τρομερά. Κάνω κι εγώ ό,τι έκανε ο μπαμπάς μου, αγοράζω βιβλία τάχα μου για την Αγγελική, στην ουσία για μένα. Μα είναι τόσο όμορφα! Έχουμε κι ένα φοβερό βιβλιοπωλείο για παιδιά τη Σκάλα Παιδικό, και όποτε πάω δεν μπορώ να ξεκολλήσω. Η εικονογράφηση έχει πάει σε άλλα επίπεδα, ειδικά στα ξένα βιβλία αλλά κι εδώ έχουμε πολύ καλούς εικαστικούς, συγγραφείς, εκδότες.

Σήμερα θα σας δείξω μερικές σελίδες από το βιβλίο "Who’s afraid of the big bad book" της Lauren Child. Είναι μια Αγγλίδα συγγραφέας με ένα ιδιαίτερο τρόπο εικονογράφησης που συνδυάζει τη ζωγραφική, το κολλάζ και τη φωτογραφία.

Έχει μεταφραστεί κι ένα δικό της στα Ελληνικά το «Ποτέ, μα ΠΟΤΕ στη ζωή μου δε θα φάω ντομάτα», εκδόσεις Πατάκη που είναι πολύ καλό για τα παιδάκια που δεν τρώνε όλα αυτά τα υγιεινά πράγματα που λέγονται λαχανικά.

Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι η ιστορία του Χέρμπι που είναι βιβλιοφάγος. Διαβάζει παντού γι αυτό και ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου βρίσκεις και κανένα αρακά πατημένο. Μια μέρα ήρθε κι ένας φίλος του να κοιμηθεί στο σπίτι. Το βράδυ το δωμάτιο ήταν άνω κάτω, έπεσε για ύπνο και το πρώτο βιβλίο που έπιασε στα χέρια του ήταν ένα βιβλίο με παραμύθια.

Μετά από λίγη ώρα ξυπνάει από μια τσιριχτή κοριτσίστικη φωνή: "Τι δουλειά έχεις εσύ στη σελίδα μου; Μά που είμαι;"

Δε θα σας πω όλη την ιστορία αλλά είναι ιδανικό για παιδιά που έχουν διαβάσει πολλά παραμύθια κι έχουν ένα σημείο αναφοράς. Το διαβάζω και στα παιδιά του σχολείου. Σε μερικές τάξεις αρέσει πολύ γιατί θυμούνται τα παραμύθια και διασκεδάζουν με τις ανατροπές. Σε άλλες δεν έχει καμιά επιτυχία γιατί δεν αναγνωρίζουν ούτε ένα ήρωα. (Δυστυχώς υπάρχουν και παιδιά που δεν ξέρουν τη Χρυσομαλλούσα, τον Παπουτσωμένο Γάτο, ούτε καν τη Σταχτοπούτα)

Το φοβερό όμως με το «Κακό Βιβλίο» είναι ότι μας δείχνει το κόλπο για να μπούμε μέσα στις ιστορίες που αγαπάμε εύκολα και γρήγορα. Ένα έχω να σας πω… το κόλπο πιάνει!

Nick Hornby

2006-05-04T20:03:00.000+03:00

Μόλις τέλειωσα το βιβλίο «Η κάθοδος των Τεσσάρων» του αγαπημένου Νικ Χόρνμπι.
Το Νικ τον αγαπάω πολύ. Το πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν το Ηigh Fidelity. Γύρω στο ‘96. Θυμάμαι ότι το διάβασα και νόμιζα ότι μιλούσε για μένα και τη σχέση μου με τη μουσική. Ειδικά εκεί που πάει στο σπίτι κάτι φίλων της Λόρας και έχουν απαίσια δισκοθήκη αλλά παρόλα αυτά είναι καλοί άνθρωποι, αυτό ήταν μια αποκάλυψη για μένα τότε. Ήμουν τότε 24 κάπως μεγάλη για να διαλέγω τους φίλους μου σύμφωνα με τη μουσική αλλά έτσι έκανα. Μπορούσα να διαγράψω ανθρώπους εν μια νυκτί αν επέμεναν να ακούνε Βίσση και ξέρω γω τι άλλο ακούγανε τότε. Και έρχεται ο Νικ και μου λέει είναι ΟΚ, μπορείς να τους κάνεις παρέα. Μόλις το διάβασα το έδωσα και στο Μάκη και το διασκέδασε κι εκείνος άσε που ο Νικ έχει γεννηθεί κι αυτός το 57, και εργάστηκε ως καθηγητής και έχει τα μαλλιά του ξυρισμένα σχεδόν (ίδιος ο Μάκης). Άρχισε λοιπόν μια σχέση μεγάλης αγάπης με το Χόρνμπι. Μετά διάβασα το Fever Pitch, που δε με αφορούσε και τόσο γιατί ήταν κυρίως για το ποδόσφαιρο αλλά κάτι ήξερα κι εγώ από άντρες που κολλάνε στις μανίες τους και δε βλέπουν τη ζωή που περνάει από δίπλα τους.
Το επόμενο που μου άρεσε πολύ ήταν το About a boy, ενώ το How to be Good, το βαρέθηκα κάπως. Πριν μερικές εβδομάδες είδα την Κάθοδο... στο βιβλιοπωλείο αλλά δεν το αγόρασα. Διάβασα την περίληψη και δε με ενθουσίασε. Ωστόσο το πρότεινα σε μια φίλη κι εκείνη το πήρε οπότε τώρα το δανείστηκα κι εγώ. Τo άρχισα το σταμάτησα κι άρχισα ένα άλλο ενδιάμεσα, το βαρέθηκα αλλά τελικά το τελείωσα και το χάρηκα. Τo βασικό του μειονέκτημα είναι ότι έχει αυτούς τους τέσσερις ήρωες και προσπαθεί να δώσει μια διαφορετική φωνή και στους τέσσερις. Δεν είναι όμως πάντα προφανές ποιος απ’τους τέσσερις μιλάει αν δεν προσέξεις τους τίτλους. Εκτός αυτού απ’τους τέσσερις χαρακτήρες αυτός που μου φάνηκε ο πιο πειστικός ήταν της Μορίν της γυναίκας με τα πραγματικά βάσανα.
Η ιστορία έχει ως εξής. Τέσσερις εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι, συναντούνται τυχαία στην ταράτσα ενός ψηλού κτιρίου με σκοπό να αυτοκτονήσουν. Αντί γι αυτό όμως πιάνουν κουβέντα ο ένας με τον άλλο και φεύγουν. Από κει και μετά αισθάνονται ότι κάτι τους ενώνει και καθώς γνωρίζονται καλύτερα τους φεύγει και η διάθεση να αυτοκτονήσουν. Παρακολουθούμε τη ζωή των τεσσάρων ανθρώπων μας εξηγούν με δικά τους λόγια γιατί ήθελαν να αυτοκτονήσουν. Νομίζω ότι το πιο ωραίο κομμάτι του βιβλίου είναι εκεί που ο Τζει Τζει μιλάει για τη σχέση του με τα βιβλία. Η Τζες πάλι εντελώς ασεβής τα αποκαθηλώνει όλα: «Επειδή μερικοί άνθρωποι είναι έτσι, δε συμφωνείτε; Δεν επιτρέπεται να πεις τίποτε για τα βιβλία, επειδή τα βιβλία είναι, ξέρετε, ο Θεός ο ίδιος. …Και λέω…Αν ένα βιβλίο είναι σκατά, θα το πω». Αλλά κι εκεί που η Μορίν μια πενηντάρα, θρησκευόμενη, στερημένη γυναίκα ακούει τη μουσική του Nick Drake και βάζει τα κλάματα είναι μια δυνατή σκηνή.
Γενικά το βιβλίο ξεκινάει χλιαρά, κάπου στη μέση γίνεται ενδιαφέρον και προς το τέλος πάλι τα χαλάει ο Χόρνμπι. Η μουσική παίζει σημαντικό ρόλο κι εδώ μια και ο ένας ήρωας είναι πρώην μέλος συγκροτήματος και το γεγονός της διάλυσης του συγκροτήματος του διέλυσε και τη ζωή. Αυτό που δε μου άρεσε ήταν ότι ενώ κάθε φορά που αλλάζει ο αφηγητής (πρωτοπρόσωπη αφήγηση) κι ενώ δηλώνεται ποιος μιλάει εγώ μπορεί να το ξεχνούσα στην επόμενη σελίδα γιατί δεν είχαν ένα ξεχωριστό ύφος. Ειδικά η φτωχή Μορίν δεν ξεχώριζε καθόλου από τον πλούσιο πρώην TV σταρ. Επίσης ένα άλλο ενοχλητικό ήταν ότι σε κάθε ιδιωματισμό που έβρισκα προσπαθούσα να φανταστώ πως θα το είχε γράψει ο συγγραφέας στα Αγγλικά, αυτό όμως αφορά εμένα που έχω διαβάσει όλα τα προηγούμενα στα Αγγλικά. Η Μαρία που μου το δάνεισε το βρήκε πολύ αστείο και επίκαιρο.

Το κείμενο το έγραψα κανά δυο βδομάδες νωρίτερα. Τώρα διαβάζω «The plot against America» του Philip Roth. Απόφασισα όμως να το ανεβάσω με αφορμή ένα καινούριο μπλογκ που ανακάλυψα. Αυτό είναι το μπλογκ που είχα σκοπό να κάνω κι εγώ όταν ξεκίνησα το Σεπτέμβριο αλλά το ριάλιτι σόου των μπλογκ με παρέσυρε κι άρχισα να γράφω για ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα, τον εαυτό μου ; -) Τέλοσπάντων, ελπίζω να ξεκολλήσω τώρα και να γυρίσω στα βιβλία μου που τα ξέρω καλά και τ’αγαπάω. Άσε που διαβάζω κάτι τέτοια κείμενα για τα βιβλία που τα ζηλεύω.

Μαρία μου, είδες το "Άνετον";

2006-05-01T17:56:00.000+03:00

Η φίλη μου η Μαρία είναι μια κοπέλα που της αρέσει να τρώει έξω και να δοκιμάζει διάφορα! Διαβάζει για τα εστιατόρια στην Athens Voice ή το Αθηνόραμα και διαλέγει τα καλύτερα. Εγώ επωφελούμαι των γνώσεων της και όποτε κατεβαίνω στην πρωτεύουσα έχουμε πρόγραμμα. Πέρσι το Πάσχα με είχε πάει "Σπονδή" (μεγαλεία) και φέτος το Μάρτη στο "Άνετον" στο Μαρούσι. Το δημοσίευμα από το Έψιλον της Κυριακάτικης.

Paths That Cross

2006-04-27T09:33:00.000+03:00

Εδώ και μερικές μέρες το σκέφτομαι αυτό το τραγούδι της Patti Smith (από το δίσκο Dreams of Life, 1988). Το άκουγα στη Ρόδο από το παλιό μου πικαπ (MONY) και με είχε συγκινήσει από τότε. Τώρα που συνειδητοποιώ ότι κάποια από τα άτομα με τα οποία επικοινωνούμε από δω μέσα ίσως τα έχουμε ξανασυναντήσει κάπου θυμάμαι πάλι αυτό το τραγούδι. Και χαίρομαι. Αφιερωμένο στη Μαρία, την Τέτη, το Μακ, τον Αθήναιο.

Speak to me
Speak to me heart
I feel a needing to bridge the clouds
Softly go
A way I wish to know
A way I wish to know

Oh you'll ride
Surely dance
In a ring
Backwards and forwards
Those who seek feel the glow
A glow we will all know
A glow we will all know

On that day
Filled with grace
And the heart's communion
Steps we take
Steps we trace
Into the light of reunion

Paths that cross will cross again
Paths that cross will cross again …

Δράμα

2006-04-25T21:38:00.000+03:00

Φιλενάδα, σου βάζω λινκ να δεις τους συμπατριώτες σου! Έλα μη στενοχωριέσαι που δεν είπα ότι και η Δράμα είναι όμορφη! Δεν έχω πάει κι έτσι επιφυλάσσομαι!

Όμορφη Πόλη

2006-04-24T23:20:00.000+03:00

Εκδρομή στο Βόλο σήμερα (με πικνίκ στην παραλία) και αφορμή για κάποιες σκέψεις. Επέστρεψε και η φίλη μου από μια άλλη ωραία πόλη την Καστοριά, και στο τηλέφωνο μοιραζόμαστε τα ίδια αισθήματα: Τι ωραίο που είναι να ζεις σε μια όμορφη πόλη! Πόσο σε ξεκουράζει να γυρίζεις σπίτι σου και να περνάς μέσα από ένα πάρκο, μπροστά απ’την παραλία. Να φτάνεις σπίτι κι όταν κάθεσαι να φας να βλέπεις δέντρα έξω απ’το παράθυρο, κι όχι τα βρακιά της απέναντι.
Να βγαίνεις για ένα καφέ στα πέντε βήματα και να έχεις αυτή τη θέα.
Ή αυτή τη θέα (από το πάρκο Γλυπτικής στην παραλία του Βόλου. Δυστυχώς δε σημείωσα τους καλλιτέχνες, αν μπορεί κάποιος ας βοηθήσει)
Θα ήθελα να ζω σε μια όμορφη πόλη, όπως ο Βόλος. Αλλά ακόμη κι εκεί υπάρχουν πολυκατοικίες και ακάλυπτοι και ελενίτ παντού. Υπάρχουν κάποιοι φίλοι που δεν καταλαβαίνουν γιατί λέω ότι θα μου άρεσε να ζήσω στο εξωτερικό. Ξέρω ότι σε μεγάλο βαθμό έχω μια ρομαντική άποψη για κάποιες πόλεις, αλλά δε μπορεί άλλο η καθημερινότητα στη Φλωρεντία και άλλο στη Λάρισα και ρε παιδί μου. Είμαι σίγουρη ότι οι άνθρωποι όταν είναι κουρασμένοι λίγο προσέχουν τα όμορφα κτίρια ή τις πλατείες αλλά και η τόση ασχήμια που βιώνουμε από μικροί στις πόλεις μας, δε μπορεί κάτι κακό θα έχει ως επακόλουθο.Έπειτα υπάρχουν και χώρες όπου οι καλλιτέχνες φτιάχνουν σπίτια σαν κι αυτό εδώ.

Τον κο Hundertwasser δεν τον γνώριζα αλλά πήρα ως δώρo ένα ημερολόγιο και σήμερα αξιώθηκα να το ψάξω λιγάκι. Σπουδαίος ζωγράφος-αρχιτέκτονας-δημιουργός λοιπόν ο Αυστριακός. Εδώ θα βρείτε πολλά ωραία γι αυτόν και το πιο ενδιαφέρον είναι το μανιφέστο του για την απελευθέρωση της αρχιτεκτονικής σύμφωνα με το οποίο θα 'πρεπε όλοι να είμαστε ελευτθεροι να φτιάξουμε το σπίτι μας όπως μας αρέσει και να αναλάβουμε και την ευθύνη αν αυτό γκρεμιστεί. " Ήρθε η ώρα", λέει "να επαναστατήσουμε έναντια στις κυβικές κατασκευές παρόμοιες με αυτές των κοτόπουλων ή των κουνελιών, που δεν ταιριάζουν στην ανθρώπινη φύση μας". Αχ, ναι, να επαναστατήσουμε!

Party again

2006-04-19T12:12:00.000+03:00

Ο καλός μου φίλος ο Σ. μου είπε να κάτσω σπίτι, στον άντρα μου και στο παιδί μου και να αφήσω τα πάρτι με άγνωστους μπόγκερζ. Έτσι κι εγώ σήμερα κάνω γενική την κουζίνα, μαγείρεψα νηστήσιμα, και θα φτιάξω και κουλουράκια!
Εσείς όμως παιδιά να περάσετε όλοι καλά, να χορέψετε μέχρι τελικής πτώσεως, μη μανουριάσετε. Για παραπάνω οδηγίες εδώ και εδώ. Θα βγω κι εγώ σήμερα, δε νομίζω να χορέψω αλλά θα διασκεδάσω οπωσδήποτε για να παρηγορηθώ.

ΥΓ1 Ξέχασα να σας πω να ερωτευτείτε!
ΥΓ2 Ο γλυκός μου ο αντρούλης μόλις του ανέφερα ότι σήμερα είναι το πάρτι των μπλογκερζ μου είπε: "Κι εσύ γιατί δεν πας;". Γι αυτό τον αγαπώ.

Γράμμα σε μια φίλη

2006-04-16T20:52:00.000+03:00

Παρακάτω είναι ένα e-mail που έγραψα σε μια φίλη στον Καναδά. Είναι totally honest, δεν έχω αλλάξει τίποτε (μόνο που έβγαλα κάτι). Θέλω να δω τι θα γίνει αν βγάλω όλες μου τις σκέψεις στη φόρα. Here it is then (with a sigh).

Hello gelafren
I just checked my e-mails and it's the perfect time to answer cuz Makis is out and Aggeliki is playing with a friend of hers. I just came back from the gym and I was thinking about calling my friends. I'm in a very good mood lately. It's the holiday of course and I'm not tired at all. It's spring at last and I feel better and it shows. It's the first time in years people are flirting me again and I'm flirting back. Nothing serious, just innocent play, but I enjoy it all the same feeling desirable and good looking. (I've lost some kilos too now that I work out, 5 since January and I'm still losing). My latest hobby is the blogging thing and I get a lot of appreciation from there too, people I don't know, telling me about my writing and reading me, and wishing me well.
As for Makis we are OK, our regular routine. ....................(censored)........... I think I've resigned to the fact that this is as much as he can give right now and if it's not enough for me I'll have to look elsewhere (friend, hobboes etc). He gets things totally out of proportion that's why he's so prone to getting depressed. I think if he wasn't with me he would be in serious trouble. Today for example he had a flat tyre and he totally freaked out, standing in the middle of the street and holding his head with both hands and yelling how things like that happen only to him. Hello, I wanted to tell him, it's just a tyre! He wanted to find a tyre shop (voulkanizater) right there and then (it was Kiriaki ton Vaion today). When I suggested that we do it tomorrow since we don't have school and there's a place we can fix it near our house he started shouting that we would mess the car and that he wanted to tidy everything up. Can you believe him? Anyway I didn't pay much attention and then he calmed down and came to his senses. After that he was all smiles and tenderness.
I'm happy about you and M. He seems like the man that could be with you my friend. I hope he comes to his senses too and realize what he's missing. I mean I don't understand what this man could possibly ask for that he already hasn't got with you? Fantastix sex, he's got, a sensible woman who doesn't break his balls, he's got, an independent, practical woman who even has her own set of tools, he's got, what for goodness sake does he want?

OK, don't worry about tax forms etc. I'll send them as soon as they are ready
Kisses
ANNA

Free comments

2006-04-15T10:36:00.000+03:00

Μόλις διάβασα αυτό το άρθρο στον Guardian.
Δεν έχω πολύ χρόνο για να το σχολιάσω, απλώς το βάζω εδώ για να συμβάλλω κι εγώ στη συζήτηση που γίνεται αυτές τις μέρες στο μπλογκοχωριό μας. Το θέμα με τα σχόλια απασχολεί και άλλους λοιπόν.

PARTY

2006-04-13T21:49:00.000+03:00

Ζηλεύωωωωωωω. Θέλω κι εγώ να πάω στο πάρτι αλλά δεν το βλέπω. Ίσως το καλοκαίρι αν κάνετε κι ένα 2ο. Καλή επιτυχία πάντως και καλή διασκέδαση σε όλους. Αν ήμουνα εκεί θα χόρευα με το χαρακτηριστικό μου στυλ που απαιτεί κάποια τετραγωνικά χώρου!

Satisfy my soul

2006-04-08T22:04:00.000+03:00

Αν ο κος Κουκουζέλης έχει δίκιο, μιλάμε η λίμπιντο, η τοστερόνη μου (όπως έλεγε και μια ηχογραφημένη φωνή όταν παιζόταν η ταινία) και όλες οι σχετικές ορμόνες μου είναι στο ύψη. Μιλάμε, θέλω να γράφω κάθε μέρα.

Ακούω αυτό το τραγούδι από αυτό το CD και τρελαίνομαι, γουστάρω τρομερά. Θυμάμαι πως πρωτοάκουσα Marley.
Ήμουνα Γ΄ λυκείου στη Ρόδο το 1990. Ιούνιος μήνας λίγο πριν αρχίσουν οι Πανελλήνιες και οι καθηγητές ξεκινάνε απεργία διαρκείας. Εμείς ξαφνικά βρισκόμαστε ξεκρέμαστοι. Από τη μια να πρέπει να διαβάζουμε για να είμαστε ανά πάσα στιγμή να δώσουμε εξετάσεις κι απ’την άλλη είναι καλοκαίρι, κάνει ζέστη, θέλουμε να πάμε για μπάνιο, θέλουμε να τριγυρνάμε όλη μέρα και να γνωρίζουμε ηλιοκαμένα Εγγλεζάκια, να ακούμε μουσική…
Σε μια απ’τις βόλτες μας λοιπόν, με την τότε φίλη Σοφία, γνωρίζουμε δυο ωραία παιδιά από την Αγγλία, που όμως έχουν μεγαλώσει στη Κύπρο, (είχαν γονείς στρατιωτικούς αν δεν κάνω λάθος) και έχουν ξεμείνει στη Ρόδο περιμένοντας ένα ιστιοπλοϊκό που θα τους πήγαινε στη Τζαμάικα. Σοβαρά. Εν τω μεταξύ δουλεύουν στα πλοιαράκια που κάνουν τη διαδρομή Ρόδο-Λίνδο. Είναι και άφραγκα τα παιδιά, κι εμείς πάντα πονετικές κανονίζουμε να πάμε στο δωμάτιο τους με φαγητό. Φτιάχνουμε δυο πίτσες λοιπόν, παίρνουμε και μπύρες και καλές ξεδιαλεγμένες αριβάρουμε σε μια αυλή με κάτι άθλια ενοικιαζόμενα. Να μην τα πολυλογώ περάσαμε πολύ ωραία και στο τέλος ο Μάικ μου χάρισε μια κασέτα με Bob Marley. No woman no cry, Is this love, Redempotion Song, Could you be loved όλα τα υπέροχα τραγούδια. Θα μου πεις, και με το δίκιο σου, εσύ μέχρι τότε δεν είχες ξανακούσει ρέγκε; Είχα βρε παιδί μου αλλά ήμουνα βαθιά χωμένη στο Νικ Κέιβ τότε, τους Waterboys, Cure, Triffids, το Robyn Hitchcock και άλλα τέτοια χαρούμενα κομματάκια.
Από εκείνη την κασέτα άκουγα ξανά και ξανά το Satisfy my soul. Το είχα καταλάβει από τότε ότι το κορμί είναι εύκολο να το ικανοποιήσεις (σιγά αυτό το κάνω και μόνη μου) αλλά την ψυχή;;;

Ντενεκεδούπολη

2006-04-07T20:30:00.000+03:00

Διάβασα αυτό το ποστ για τη Λιλιπούπολη και θυμήθηκα μια άλλη μεγάλη αγάπη των παιδικών μου χρόνων την Ντενεκεδούπολη. Φανταστείτε τώρα την έκπληξη μου όταν την περασμένη εβδομάδα πάω με τη μικρή και τις φίλες της σε μια σχολική παράσταση της Ντενεκεδούπολης και ποιά είναι εκεί αυτοπροσώπως; Η Ευγενία Φακίνου με τη γνωστή εμφάνιση με το κόκκινο μαντήλι.
Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα ότι αυτή η γυναίκα με τα βιβλία της με έχει μεγαλώσει κυριολεκτικά. Πρώτα η Ντενεκεδούπολη, στην αρχή της εφηβείας η Αστραδενή, λίγο μετά το Έβδομο Ρούχο και η Μεγάλη Πράσινη. Τώρα δεν τα έχω εδώ αυτά τα βιβλία, είναι στη Ρόδο στο πατρικό μου και πολύ θα ήθελα να τα ξανανοίξω να δω αν θα με συγκινούσαν και σήμερα όπως τότε. Ειδικά για τη Μεγάλη Πράσινη νομίζω ότι βλέπω μπροστά μου τη σκηνή που η ηρωίδα γύριζει στο σπίτι απ'τη λαϊκή, αφήνει κάτω τις τσάντες με τις ντομάτες και το σκάει απ'τη ζωή της και τον εαυτό της.
Φέτος ξανάδιαβασα ένα ωραίο βιβλίο της Φακίνου, τη Μέθοδο της Ορλεάνης. Ας είναι καλά η γυναίκα να γράφει ωραία βιβλία για να τo σκάμε κι εμείς.

2006-04-06T22:47:00.000+03:00

Είπα να γράψω και κάτι για τα βιβλία να δικαιολογήσει και αυτό το μπλογκ τον τίτλο του. Από τότε που άρχισα το μπλόγκιν διαβάζω σίγουρα λιγότερα βιβλία γιατί από μπλογκοδιάβασμα άλλο τίποτε. Το έγραψα στα Αγγλικά για άσκηση.
Και μια φωτό, σημερινή, στο φυσικό μου χώρο, στο σχολείο.

Joseph Heller - Catch 22

2006-04-06T22:41:00.000+03:00

I finished this book after reading it for about 30 days, maybe more. This is not my usual time for a 400-page novel but it wasn’t an easy one. It’s not a book like “Da Vinci’s Code” or “The time traveler’s wife” which are both unputdownable.
The writer is Joseph Heller. He is not a prolific writer judging from the five novels he has written during his 76 years (1923 -1999). I read in the book’s short biography note that the writer served as a bombardier during WW2 and later this experience inspired him to start writing the book. In the edition I read, there’s an introduction Howard Jacobson and he mentions that Heller had once said to Kurt Vonnegut that if it wasn’t for the War he’d have been in the dry cleaning business. Meaning to say he was a quiet man, not at all academic or bookish.
While I was reading the book, people were asking me “What are you reading now Anna?”, as they usually do. This time I didn’t know what to say. OK, I said the title and the writer but after that, any attempt to describe what kind of book that was, utterly failed. I began by saying it was about the War. “Isn’t that boring?” people would say? Well, no. This book is everything but boring. It is actually addictive in a quiet, subversive way. Its anarchic sense of humor, the way it unpredictably ends his sentences. Take this for example in the first pages of the book. Yossarian, the American( of Armenian origin?) hero of the book is in hospital, trying to avoid dangerous missions as a head bombardier. Dunbar his friend is also in hospital “Dunbar was lying motionless on his back again with his eyes staring up at the ceiling like a doll’s. He was working hard at increasing his life span. He did it by cultivating boredom. Dunbar was working so hard at increasing his life span that Yossarian thought he was dead.” (Don’t tell me it doesn’t remind you some of the people you know).
The situation is this: American soldiers are situated in a camp in Italy from where they take off to bomb strategic targets of nearby towns. It’s toward the end of the War. Yossarian tries to do anything to avoid getting killed. He thinks everyone has conspired to get him killed: The Germans, but also the General the doctors of the hospital, the other soldiers he flies with. At one point he warns the chaplain about going to the other wards: ‘Be careful, in those other words, Father…That’s where they keep the mental cases…This is the only sane ward in the whole hospital. Everybody is crazy but us. This is probably the only sane ward in the whole world’. And he’s right since Yossarian is the only one who wants so badly to live.
Life is a paradox in this camp. It’s bizarre and Yossarian isn’t the kind of hero who appeals to the readers immediately. But he grows on you. The only reason he stays in the hospital for is to keep himself alive. He has already flown 25 missions when the book starts but the general keeps raising the number of the missions required to send someone home. From then the whole book takes us from one deadly mission to another until Yossarian is the only one left from the original group of friends.
The array of strange people appearing in the book is endless. There are people who are promoted because of their names, there are officers who refuse to see anyone and mess hall officers who conduct black market interactions and trade in everything. There are brave soldiers but mostly normal young people who are so scared they can’t hear in order to avoid flying. There’s even soldier who manages to row his way to Sweden (starting from Italy)
There are hardly any women in this book. Only nurses and prostitutes. There’s no time for love here. Only for lust
While reading it and after I finished it I kept thinking about the war, any war and about military service. All the men I know who have served in the army, keep saying how absolutely insane everything is there. This book says the same thing but in a tragic way. The title is about that too. As far as I know this phrase “Catch 22” was introduced in the language by Joseph Heller. It means an absolute impasse, a no-way out. “What’s the catch?” the soldiers keep asking? “Catch 22” the officers answer. It soesn’t make much sense, does it? Well, that’s exactly it!
At least Yossarian is alive at the end. We don’t know how but he manages to survive. The writer himself says in the preface: “But Yossarian is still alive when the novel ends. At the end of the successor novel he is still alive… Sooner or later, I must concede, Yossarian now seventy, will have to pass away, too. But it won’t be by my hand.” He wrote these lines in 1994. Five years later he died so Yossarian will live forever.

This book wasn’t love at first sight for me. But even now a month after I finished it I’m thinking about it. Doesn’t this say something?

This article refers to this edition of the book

Three Little Birds

2006-04-05T17:09:00.000+03:00

Ήρθαν σήμερα στο σχολείο μας αυτές οι τρεις κυρίες και τους καλάρεσε. Έμειναν μέχρι τις 12:30 αλλά μετά είχαν κάτι άλλες δουλειές και έφυγαν!

Fishing for compliments

2006-04-05T17:08:00.000+03:00

Χθες το βράδυ συνάντησα στο γυμναστήριο ένα γνωστό που μου έφτιαξε το κέφι. Αυτό το παιδί πάντα μου αλλάζει τη διάθεση. Δεν είναι κούκλος, το λέω απ΄την αρχή για να μη σας μπούνε ιδέες. Ούτε κάνουμε παρέα, τυχαίνει να είναι φίλος φίλων. Είναι ένα τύπος στην ηλικία μου περίπου, που έχει κάνει χίλιες δουλειές, από νταλικέρης στο Άμστερνταμ ως ιχθυοπώλης στα Τρίκαλα και είναι μια ζωή στον άσο. Αλλά είναι τόσο χαρούμενος και ξέρει να σου πει τη σωστή κουβέντα κάθε φορά. Όταν πρόσφατα τρακάρισα και ήμουνα χάλια, τον συναντάω και μου λέει: «Εσύ, καλά έτσι; Δεν πιστεύω να σε πήρε από κάτω;» «Έ όσο να’ναι» του λέω εγώ. «Α όχι όχι, ξέρεις πόσα αμάξια έχω τρακάρει εγώ; Και καλά αμάξια, καινούρια που ούτε καν ήταν δικά μου. Τα δανειζόμουν και τα έκανα συντρίμμια!» Κόκκαλο εγώ! Είναι γνωστό νομίζω ότι ο άνθρωπος με ένα αρρωστημένο τρόπο ανακουφίζεται όταν ακούει ιστορίες χειρότερες απ’τη δική του. «Υπάρχουν και χειρότερα» λέμε λες και είναι αυτός λόγος να χαιρόμαστε. Δεν ανακουφίστηκα γι αυτό όμως. Αλλά γιατί ο Γ. που είχε περάσει χειρότερα από μένα και είναι σίγουρα σε δεινότερη οικονομική κατάσταση από μένα, επέζησε παρόλα αυτά, και είναι μια χαρά. Άρα υπάρχει ελπίδα. Μετά από εκείνη τη συνάντηση είχα γυρίσει σπίτι και τα πράγματα μου φαινόντουσαν λίγο καλύτερα. Χθες πάλι μου λέει: «Πως και τόσο αργά Αννούλα; Εσύ έρχεσαι συνήθως κατά τις 5». «Να, μωρε είχα να πάω σε μια θεατρική παράσταση και καθυστέρησα.» «Καλά ρε συ, πως τα προλαβαίνεις όλα αυτά; Και δουλειά και παιδί, και παραστάσεις και γυμναστήριο και κάνεις και ωραία κέικ; Εγώ γιατί δε βρίσκω μια σαν και σένα να παντρευτώ;» Ομολογώ αν μου έλεγε και πόσο ομόρφυνα τώρα που έχασα μερικά κιλά, θα του έδινα ένα φιλί!